ovgutto

Offshore-Kuzey Denizi

2012-01-29T21:40:00.018+01:00

Sevgili Ovgutto Takipçileri,

Yeni yıl tüm bereketi ile üzerime çöktü. Önce offshore kursunda takla atan helikopterden çıkmaca ve gaz maskesı ile karanlık bir ofisten yangın anında kaçmaca eğitimleri aldıktan sonra, gerçek bir offshore platformuna adım attım. Offshore hayatı biraz sıkıcı. 4 katlı bir apartman dairesinde ömür geçirmek gibi. İnternet çok sınırlı, telefonlar çekiyor çekmiyor. TV kanallarının hepsi Almanca. Apartmandan çıkıp sahaya inince ise her şey yasak. Yanınıza ne telefon alabiliyorsunuz ne de internet. İşler ise maliyetlerden dolayı her zaman mükemmel gitmek zorunda. Her şeye rağmen ilk maceram iyi gitti. Ekipte bir Rumen, bir İskoç, bir Polonyalı ve 2 Alman vardi. Yine İskoç çok kafa çıktı. Herhalde şimdiye kadar çalıştığım milletler arasında İskoçlar favorim. Kuzey insanı gibi değiller ve çok iyi bir espiri anlayışları var. İngilizleri sevmediklerini her yere sıkıştırmaları da ayrı bir keyif...Bu İskoçyalı devamlı Polonyalı'yı Almanlara karşı doldurdu. "Ülkeni bombalayıp, insanlarına tecavüz ettiler" cümlesini 10 kere duymuşumdur. Alman işçilerle aramız da iyiydi ama tanıştırdıkları herkese "Türk mühendis" olarak taktim etmeleri biraz canımı sıktı. Gerçi offshore sıkıntısından normalde Almanlarla konuşmayacağımız bi sürü şeyi de konuştuk. Bir ara Nazilerden bile bahsettik. Genelde her akşam bir Nazi belgeseli var TV kanallarından birinde ama pek konuşmuyorlar gibi, özellikle yabancılarla. Konuyu onlar açınca ben de ne diyeceğimi bilemedim. Zaten bir tanesi de utanıp ayrıldı...Biz de konuyu kapattık.
Ne ilginç ki yine İskoçya'lı petrollerinin Londra olimpiyatlarına gittiğinden dem vurup "ayrılmalıydık ama artık çok geç" dedi. Almanlar'dan birisi de öteki doğu Alman olduğu için, "hapishanede yaşadı bunlar, sonra özgür oldular" falan dedi. Her yerde insanın insana uyguladığı ötekileştirmeyle karşılaşmak gerçekten çok ilginç. Daha önce Norveçi 'de olanı da yazmıştım. İnsan insanı kolay sevemiyor ama bizdeki kadar da kolay öldürmüyor sanırım.
Size Hollanda-Almanya-Norveç'ten bir kaç fotoğraf koyaraktan uzaklaşıyorum. Maalesef platformda ve eğitimlerde gerek yasaklardan gerek yoğunluktan fazla fotoğraf çekemedim...Sadece bir mankene kalp masajı yaparken ve hayat öpücüğü verirken kaydım var, o da anlamsız...

Yilbaşı Kutlamaları

2012-01-01T20:54:00.002+01:00

Bana biraz enteresan geldi kullanılan patlayıcı miktarı. Saat 23:55 sularında bır yerde mahsur kaldık çünkü her tarafta bir şey patlamaya başladı.
Kendimi adeta bir savaş sahnesinde hissettim.

2011-2012

2011-12-31T16:25:00.002+01:00

Bu yılın muhasebesi biraz zorlu. 5 ülkede yaşadım, çok ülkeden insan tanıdım. Değişik yemekler yedim ki çoğu benim zaten bildiğim mutfak kültürünün çok altındaydı. Hayatımın önceki yıllarına göre çok çalıştım, çok öğrendim, çok mücadele ettim. Geçen yıl bu zamanlarda ne döndüğüne dair bilgim olmayan bir sektöre girdim. Radyoaktivite gördüm, patlayıcı düzeneği bağladım. Kısacası 2011 tamamen petrol-gaz dünyasına adadığım bir yıl oldu.
Bugün bakıyorum da en çok insan tanıdığım yıl, en yalnız yılbaşım olmak üzere.
Özlediğim herkese burdan selam olsun. Sağlıklı, mutlu, başarılı bir yeni yıl geçirelim.

İşten Eve

2011-12-28T23:14:00.006+01:00

Biraz sarsıntılı da olsa işten eve bisiklet üzerinde gidişimin videosu...Etrafı görmek açısından faydalı. Normalden iki kat daha hızl, bir de sürüşün kısmen riskli olduğu yerlerde çekimi durdurdum. İşte "Dünyanın en kötü espiri anlayışı"na sahip milletin sokaklarından bir tur.

Neden dünyanın en kötü espiri anlayışı dedim. South Park'ın şu çok komik bolumunde Almanlar boyle ilan edilmiş. İşte link;
http://www.videoweed.es/file/d4d7a9b43d69c

Peki gerçekten de espiri anlayışlarının çok kötü olduğunu nasıl anlarız? İşte link;
http://www.bbc.co.uk/news/world-europe-16318471

Bunca yıl Türklerden gülmeyi nasıl öğrenemişler şaşarım. Başarı her şey midir hayatta dostum Hans?

BREMEN

2011-12-25T19:13:00.013+01:00

Hristiyan dünyasının haftalar öncesinden tantanasına başladığı Krismıs bu sene de geçti gitti. Çok şükür Kurban bayramına sahada yakalandığımız için bayram yapamamıştık Türkiye'de ancak bu sefer tatil yaptık. Anladığım kadarıyla bu Krismıs'ın asıl olayı aile ile oturup yemek yemek, kek yuvarlamak, şarap içmek ama ille de aile ile olmak. Baktım bizim çocuklara bir gariplik çöktü. Aileden uzak olmanın böyle zamanlarda zorluğunu bilen biri olarak çocukları Bremen'e götürmeye karar verdim. Aldım gençleri, bindik trene, gittik Bremen'e.

Bremen hoş bir şehir ama öğlene doğru dükkanlar kapandı, insanlar ortadan kayboldu evlerine. Biz de hayalet bir şehrin ortasında kalakaldık öğleden sonra. Sonra döndük. Dönmeden bi kaç alış-veriş merkezine girdik. Onlardan birisinde "Alamanya-Willkommen in Deutschland" filmini buldum aldım ve Krismıs gecesinde izledim.

Hem güldüm hem duygulandım. Türklerin Almanlarla 50 yıldır olan ilişkisini tekrar düşünmeye başladım. Genel olarak Almanlar'ın kültüründe bir çokuluslu imparatorluk olmayışı, bizim de hiç sömürülmemiş olmamız sorunun temeli sanırım. Mesela Fransızlar sömürürken bir sürü milletle tanışmışlar ve daha alışmışlar sanki. Türkler de talep eden bir millet, vur kafasına ekmeğini al olmuyor. Dolayısıyla işler karışıyor.

Bir de ilk gelenlerin şartları çok kötüymüş. 16 saat çalışmışlar, hayata karışamamışlar. Bazıları madenlerde Almanların inmediği derinliklere indirilmiş, hasta olmuş. Anlayacağınız Almanlayayı baya kalkındırmışız. Denebilir ki Türklerin ödediği emeklilik primleriyle uzunca bir süre Alman emeklisi düzgün yaşamış. Tabi göze görünmeyip işlerini yaparken her şey iyiymiş. Zamanla insani ve kültürel ihtiyaçlar ortaya çıkınca Almanlar buna bozulmuş. Nankörlük. İşte ben bu yüzden Almanlara biraz gıcığım. İnsanlıktan arınmış işçi bulamamaları beylerin canını sıkmış.

Zaten tersine göç de başlamış durumda artık. Buradan Türkiye'ye gidiş var. Hem Türkler hem de Almanlar. Türkiye'de İstanbul ve Güney sahili toplamında 75000 Alman yaşıyormuş. Bu bir tarafa da biz hakikaten cesaretli bireylerden kurulu bir toplumuz sanırım. Bazı istatistiklere rastladım. Mesela Türkiye Çin ve Hindistan'ın ardından yurt dışına en çok vatandaşı yaşayan 3. ülkeymis. Yine İngiltere ve Hindistan'ın ardından beyin göçü veren 3. ülkeymiş. Özellikle genç beyinlerini 100 yıl içerisinde savaşlarda harcamış bir ülke için bu bence inanılmaz. Ayrıca ülkenin ilk yıllarında mücadele ettiği fakirliği de hesaba katarsak bu istatistiğe şaşırdım. İşçilerimiz de cesaretli demek ki. Anadillerini hiç kullanamama pahasına meceralara atılmaktan geri durmuyorlar demek ki...

Filmin DVDsi raflarda. Alınıp izlenebilir...

Vechta

2011-12-17T22:45:00.012+01:00

Bir macerayi kapatıp bir yenisine başladım. Tekirdağ da arkada kaldı. İnşallah iyi hatırlanacağız. Bir düzen tutturmak, insanlarla diyalog kurmak emek istiyor. Sonra bırakıp gitmek hoş değil ama beklediğim bir sondu. Bu karışık duygulara çok alıştım. Bu durum bitince nasıl adapte olacağımı düşünmeye bile başladım.
Uçak Bremen'e indiğinde hava çoktan kararmıştı ve bir taksici alıp otele götürdü. Ben Almanlar'ı daha İngilizce bilir bir toplum sanırdım ama daha iş dışında 2 kişiye rastladım İngilizce bilen. Hayal kırıklığı. Bremen-Vechta arası 60 km. 40 dakika boyunca taksiciyle tek kelime konuşmadık. Otelde bir gece kalıp eve geldim. Ev arkadaşım tam bir Alman. Adı da tipi de: Sebastian Bretstieger tarzı bir şey. Boy var bir 1.95, saçlar 3 numaraya traşlı. Kapıyı açınca neredeyse gülecektim. İnsan Alman olur da bu kadar mı olur...Adımı sordu, söyleyince Türk müsün? diye sordu. İşte bu ana dikkat. Tecrübelerim gösterdi ki bir Alman size bu soruyu sorarsa direk gözlerine bakın, cevaptan sonra gözlerdeki ifadeden notunu verin o Alman'ın. Bu tıpkı karşı cinsten iki insanın ilk göz göze geldiği an gibidir. O iş olacaksa 10 saniyede nasıl gözlerden anlaşılıyorsa bu da anlaşılıyor. Bizimkisinin tepkisi iyi çıktı. Hemen bi Alman gibi evi gezdirdi. Etrafı tanıttı. Sabah 7.45'te arabayla gidiyomuş. Aynen şöyle dedi: " Ben seni beklemem sabah, sen beni beklersin"...Dur daha 10 dakika önce tanıştık hemen kural koymaya başladın. "If you wait, you are not man" dedim "beklersen adam değilsin manasında". Ne tekim işe kendi imkanlarımla gittim. Sonra bi gün geldi beni Türk restoranına götürdü. Gönlümü alacak kereta...
İş yeri de Alman dolu haliyle. Bu güne kadar çok milletten adam tanıdım ama Alman yakın tanıdığım yoktu. Şimdi bu hafta biraz tanıdım ve diyebilirim ki çok cins bir toplum. Ne kadar cins şöyle anlatayım: Krismıs için panayır kurmuşlar. Atlı karınca gibi bir şey var. At yok da arabalar, fincan falan var. 10 araçtan sadece 2 tanesi dolu. İş makinası olanlara binmiş Alman bebeler. Fotoğraf çekemedim anneleri kılllandı ama manyak olduklarını düşünüyorum. Polis arabasına yarış arabasına binmek yerine dozerlere doluşmuş bir gençlik...
Daha Kuzey'de olmasına rağmen Norveç, İsveç, Hollanda gibi ülkeler bile daha sevecen bence. Ya bunların yakın geçmişinde büyük travmalar olduğundan böyle ya da huyu-suyu cins adamların. Bilemedim ama Allah bizim gurbetçilere sabır versin. Dil-lisan bilmeden bu adamların arasına gelip tutunmak zor işmiş. Biz şu mühendis halimizle bile sekreterden neredeyse küfür yiyeceğiz.
Almanları bir kenara bırakırsak iş arkadaşlarımın hemen hemen hepsi Avrupalı. Ben daha kozmopolit olsun isterdim ama iyi çocuklar. Sevdim hepsini. İşte yine o gıcık olduğum noktadayım. Bir yandan insanlarla diyaloğu ilerlet, bir yandan işlerin nasıl yapıldığını çöz, bir yandan hangi iş için kime gidilir öğren, bir yandan isimleri ezberle...Umarım burası son olur. Müdür şimdiden seneye Polonya'ya gitme ihtimalini yumurtladı bile gerçi...
Şehre gelecek olursak, şehir inanılmaz küçük. Bergen'e küçük derken buraya düşmek harika oldu. 3 km uzunluğunda bir cadde var hepsi bu. Tam bir kasaba. Buranın yanında Tekirdağ metropol gibi. Küçük şehirlerde yaşamak güzel ama bu kadar küçüğünde de olmaz. Sinemada da filmler Almanca. İtalya gibi burada da sinemaya gidemeyeceğim.
Zaten bugün sokakta yalnız yürürken aynı İtalyadaki ilk günlerim hissettim. Herkes yabancı, yazılardan bir şey anlamıyorum, dükkanlara girip istediğini almak bile zulüm. İletişim kurabilmek o kadar değerli ki...Bir de bu durumda hep çok düşünmek zorunda kalıyorum. Yoruluyorum resmen. Mesela sabah uyanıp işe gitmek için taksi çağırmam gerekiyor. Durak İngilizce bilmiyor. Hadi onu ayarlasan taksici geliyor, o da bilmiyor. Kağıtta yazılı taşıyorum adresleri falan. Belli ki Almanca da öğrenicem ben bu yakınlarda.
İşten elemanlarla yemeğe çıktık geçen akşam. İtalyan restoranına gittik. Orada restoran sahıbıyle İtalyanca konuştuk. Valla insan memleketlisini görmüş gibi oluyor iletişince. Hem iş arkadaşları arasında karizmam da arttı biraz. Almanya'da restorancılık Türklerin ve İtalyanların elinde. Ben her ikisine de hitap ettiğime göre restoranların aranan ismi olurum yakında.
Son olarak şehirde bir Türk restoranı var ve acayip güzel yemekleri. Ben iskender sevmeyen adamım ama Türkiye'de bulamadığım iskenderi buldum burada. Sulu yemekler de var. Haftada 3 kere banko oraya giderim ben.
Bu arada dün işten bisikletle geldim. Sonra odama çıkıp 1 saat ağladım. İlk kez kendimi asimile olmuş hissettim. Pazartesi şirket bisiklet verecek büyük ihtimalle. Televizyonda falan görüp hayatta başıma gelmez dediğim şey gelmek üzere. Ben Alman panzari değilim ki sabah 8'de sırıtarak bisiklet bineyim. Ben o saatte başımı servis camına yapıştırıp leş gibi uyumak isterim ama asimile edecekler bu kardeşinizi...O nedenle destek mesajlarınızı bekliyorum. Bu lanet yağmurlu Avrupa şehirlerinde bi bisiklet sürmediğimiz kalmıştı...İstanbul'daki expat'lara bakıyorum bir de kendime ve soruyorum: "Onlar expatsa biz neyiz, biz expatsak onlar ne?"

Başka Tekirdağ Yok

2011-11-15T20:13:00.009+01:00

Cok Sevgili Dostlar,
"İnsan oğlu kuş misali" dedikleri doğru ama uçaklar olmasa halimiz nice olurmuş. Yazamamışım yine bir aydan uzun süredir. Ama bi sor niye? Neredeyse yine yazmayacaktım ama sevdiğim birisi yaz dedi, yazıyorum. Yazmak istememekten değil de zaman yok. Haybeye demiyorum. Doğduğum günden beri arkadaşım olan adamın düğününe resmen şans eseri gidebildim. Hep derim "amor fati"... Gitmesem kendimi özgürlüğünü satın almak için çalışan bir köle gibi hissederdim o depresif fyörd ülkesinde. İçimizde de bir Spartacus yatmıyor ki müdürün odasına tekmeyle girip "s.kerim işi gücü, gidiyorum" diyeyim.
Muhtemelen o gün pasif-agresif takılır, zamanla tekrar iş-güç çok önemli moduna girer, zaman zaman aklıma geldikçe de kötü hissederek yaşardım. Neyse ki beni Almanya'ya transfer ettiler. Vize için ülkeme döndüm. Bi doz konsolosluk muamelesi aldım ve vize çıkana kadar Türkiye'deyim. Tekirdağ'da çalışıyorum. Arada 1 hafta da Ankara'da kaldım. Yine romantik geçti Ankara günleri. ODTU'de yürüyünce ben coşuyorum.
Derken geldik Tekirdağ'a, başladık çalışmaya. Allahtan Türklerle kaynaşmak kolay, Avrupadaki alışma dönemi burada yok. Bir günde ısındık ortama. O kadar ısındım ki o gün gece iş yerınde 3 saat uyuyabildim, çok işimiz varmış. Sonra bayramdan önceki gün sahaya gittik, bayramın ilk günü kuyu başındaydım. Yine de bayram bayramdır Fransız mühendis arkadaşa dozer kepçesine bağlanmış kurbanlık oryantasyonu verdim. Hemen çocuğun alnının çatalına kanı patlattı kasap. Şu yaşa geldim daha bana bunu yapan olmadı ama gavur olunca bayramın ulviyeti içinde dahi gavura karşı "show must go on". Ardından da bütün saha görevlileriyle bayramlaşıp öpüştük. Fransız bir anda bu kadar erkekle öpüşmeyi kaldıramaz, "o la la "yı patlatır diye, gerekli uyarıyı yaptım, dirayetli davrandı. Genç bütün gün alnında kurumuş kanla oryantalizmin keyfini çıkardı ama ses etmedim akşam rakıyı dayayıp da verdim cezasını. En son işkembe çorbası içerken bana: "Ne çorbası bu?" diye soruyordu. Garsona paça soyledik de işkembe getirmiş arkadaşa. "Geri götüreyim" dedi garson ama "bırak kalsın, adam komple Fransız" dedim. Şimdi nasıl anlatacaksın paça söylediydim de sana işkembe gelmişi...Bi de adam kurba bacağı yiyen adam bakmaz bunun kusuruna.Neyse, işte böyle böyle derken yazamadık.
Tekirdağ'ı çok sevdim. Ben Avrupa macerası sonrası küçük şehirleri sevmeye başladım. Yeter ki toplum baskısı özgürlüğü engellemesin. Tekirdağ'da keyifler iyi. Zaten itiraf edelim Türk şehirlerinde yaşayanların kaçı şehirli hayatı sürüyor. Yani Tekirdağ'da olmasam tek tatil günüm olan pazarları da senfoni konserinde geçirmeyecektim. Her Türk insanına tavsiyem, şehirli değilseniz ve çok para yapmıyorsanız küçük şehirlere gidin. Üstelik de bisiklete binersiniz, ucuza güzel yemek yersiniz, trafikte zaman öldürmezsiniz.
Türkiye'de çalışmak iyi ve eglenceli ama Batı'nin calisma hayati daha bireysel. Kimse baskasinin performansiyla ilgilenmiyor ve muhabbetini yapmiyor. Kimsenin mühendisliğini şu mühendis halimle yargılayasım yok. Bir de zaten o adamın performansını değerlendirsin diye kurulmuş müdürlük müessesesi var ki kendisi bunun için para alır. Ben neden çay aralarında beleşe yorum yapayım? Kimse alınmasın ama bazen batının ahlakı bizimkini misli misli katlıyor.
Bunun dışında köylerden geçerken oturduğumuz kahvelerde yağlı tulum--la gören insanların "Ali'nin traktörü tamire mi geldiniz?" soruları dışında keyfim yerindedir. Norveç'ten getirdiğim intihar eğiliminden de iyice kurtuldum. Karnım toktur.Hatta öyle ki köfteden bıktım. Kaderim bu oldu. Yatılı lise okudum, pazartesileri kuru fasülye yemekten fasulyeyi sevmez oldum, bir ülkeye gittim pizza yemekten pizza yiyemez oldum, şimdi de bir şehre geldim köfte yemekten köfteden soğudum. Neden bıkmam derseniz, bir rakısından bir de balığından bıkmam buranın. He bir de yıllardır bize İzmir'in kızları diye şiirler okuttular ama sanayi sitesindeki işyerinden eve giden yolda görebildiğim kadarıyla Tekirdağ hatunları "underrated" kalmış. Buna eğilsinler biraz.
Bir dahakine görüşene kadar...

ofislerde de yattım büyük otellerde de...

ALT

2011-10-11T21:35:00.006+02:00

Biz Ankara'nın güzel zamanlarına mı denk geldik, yoksa hep böyle oluyor da insan kendi zamanında olanı mı hatırlıyor? Barlara giderdik, müzikler dinlerdik, şimdi hepsi albümler yaptı. Kül, Zakkum, Çilekeş, Ruj, Manga... Duman bile Seymenler Parkı'nda 3-5 lıraya konser veriyordu o zamanlar. Ne kadardı fiyat hatırlayamam ama 2 yılda 8 kere konserlerine gitmiştim. Demek ki baya ucuzmuş. O zamanlarda bir kaç kere dinleyip çok sevdiğim bir grup vardı. Bir kere ODTU rock şenliğinde muhabbet etmiştik, yanlış hatırlamıyorsam iki eleman İTÜ makinadandı. Gerçekten çok sevmiştim bu grubu, üretimleri sonra devam etmediği için üzülmüştüm. Bugün internette gezerken farkettim ki siteleri yenilenmiş. Çok sevindim, özlemişim.

Artık Alice in Chains dinlemediğim içinbu çocukları tekrardan listeye aldım. Bu Alice in Chains'e dellenme olayı ne enteresan insanlarımız olduğunu göstermeye yeter ama bende bir hikaye daha var. Bizim ofiste Azeri bir abi var. 8 yıl Türkiye' de kalmış, okumuş, çalışmış. Bana hala çok kavga olup olmadığını sordu. Azarbeycan'dan gelince çok şaşırmış futbol, siyaset yüzünden birbirimize dalıp durmamıza. Asıl bomba da sabahları milliyetçilerle kımız muhabbeti yapmaktan, akşamları da koministlerin: 'Abi bize Lenin'i anlat' çıkışları sonucunda kimlik bunalımına girerek, Azarbeycan'a geri dönmesi. Memleketi özledim ya, buralar o kadar matrak değil.

İçimdeki Canavarı Norveç'te Tanıdım

2011-10-10T01:10:00.005+02:00

Bergen'e daha yeni yeni ısınıyordum ki müdür bey odasına çağırdı 2 hafta önce 'Sana iyi haberlerim var' dedi, durumu anladım. Bu aralar birkaç kişi transfer olmuştu. Aklıma gelen başıma geldi. Şu bulunduğum aşamada transfer pek yaygın değil. Bolca işe gitmem gereken bir dönem. Almanya'ya transfer olduğumu duyduğumda hiç bir şey hissetmedim. Ülke değiştirmek artık şehir değiştirmek gibi. Bir soğuk şehirden bir diğerine gidiyorum hepsi bu. Güzel tarafı ise Almanya'da günlerin asla buradaki gibi kısalmayacak olması. İş anlamında da marjinal değişiklikler olacak. Artık off-shore mühendisi değilim. İşler bundan böyle karada. İşe helikopterle gitme duygusunu yaşamama şartlar izin vermedi, bundan sonra kamyonla...
Tabi ki haberin ertesi günü eşyalarımı toplayıp Almanya'ya gidemiyorum. Sıkıntı da burada. Türk oldun mu illa ki göğüsleyeceğin zorluklar olacak. Çalışma izni, askerlik belgeleri vb. Sıkıntı da burada başlıyor. Burada gidecek eleman olarak işe yollamıyorlar, Almanlar da çalışma izni olmadan gelemezsin diyor, olan bize oluyor.
Bu arada da bir çözümle geldiler. şirketin Diyarbakır veya Tekirdağ üslerinden birine yollanma ihtimalim var bu 2 aylık dönemde. Haberlere bakarsak DBakır karışık gibi ama orada çalışan yabancılar durumun iyi olduğunu söylüyor. Bu da daha net değil.
Bir kez daha sırf doğduğum yer yüzünden rekabet ettiğim insanların gerisinde kalıyorum. Sinirlendim.
Buradaki hayata iyice alıştım. Hangi otobüs nereden geçer, nereden ne alınır biliyorum artık. Geldiğimden beri, sanırım yağmur yağmayan gün sayısı 3. Cumartesi veya pazardan birisinde genelde işe daha geç gitmek kaydıyla çalışıyorum. Abu Dhabi'deyken ölümü gördüğüm için, sıtmaya çoktan razıyım.
Abu Dhabi demişken internette çok paylaşılan bir fotoya güldüm bugün.

Aklıma Abu Dhabi'de beraber çalıştığım Araplar geldi. Hakikaten buna benzer bir yaklaşımları vardı. Özellikle de Ramazan'da koyuverdilerdi iyice. İlla ki özel muamele beklediler oruç tutmayanlardan. İşlerini oruç tutmayanlara yığıvermekte bir sakınca görmediler. Kendileri ise yatış pozisyonuna geçti. Ancak çok stresli geçen zamanlarımızda hep beyaz entariler içindeki Arap arkadaşlara özendim. Herkes çok stresliyken bunlarda inanılmaz bir vurdumduymazlık vardı. Bunun nedeni din midir, salt kültür müdür bilemedim, hala düşünüyorum o vurdumduymazlık, gamsızlık noktasına insan hayatta nasıl ulaşır diye.
Norveç'e gelince, artık kesin kararımı verdim ki burası adeta anti-Türkiye. Orada özlediğimiz ne varsa burada mevcut. Ama Türkiye'de güzel olan hiçbir şey de burada yok. Misal geldiğimden beri araba kornası sesi duymadım. Şehirde suç işlenmiyor, şehirde fakir yok, cumartesi geceleri herkes sarhoş, icki aşırı pahalı, herkes spor taytı giyiyor, marketler ve alışveriş merkezleri çok küçük, işten çok erken çıkıyorlar(15-16 arası), kadınlar makyaj yapmıyor, yemek kültürü sıfıra çok yakın ama balık ürünleri yaygın, düşündüğüm kadar soğuk değiller, çok yardımseverler ve aşırı medeniler. Aşırı medeni konusunu açarak bitireyim. Bir gece biz balkonda çay içerken çok gürültü yaptığımız için yan komşu çıktı ve sessiz olmamızı istedi. Biz de susup içeriye geçtik. 3 gün sonra kapının önünde İngilizce konuştuğumuzu duyan bir kadın bize yaklaştı ve 'benim gece uyardığım insanlar siz misiniz?' dedi. Benim geldiğim coğrafyada bu konular yüzünden cinayet işlenebildiği için tedirgin oldum ama Norveç'te hiç cinayet işlenmemesinden yüz bularak 'evet' dedim. Kadın o günden beri uyuyamadığını, atılan şen kahkaları böldüğü için suçluluk duyduğunu, kendisini affetmemizi ama o gece gürültüden uyuyamadığını anlattı durdu. Ne diyeceğimi bilemedim. Böyle insanlar kalmış mı yerkürede? Ben de ezildim. 'Biz asıl büyük eşeklik ettik' dedim. Teyzeyi yolladık. Ama o gün içimde insanlığa karşı bir ışık belirdi. İnsanı hep pis, kötülüğe meyilli bilirdim ama Norveç'liler naiflikleriyle beni 1 aydır yanıltıyorlar. Eskiden Türk insanı da böyle iyiymiş galiba. Hikayelerden, büyüklerden dinlediğim kadarıyla ama ben kendimi bildim bileli Türkiye'de bu ortamı tatmadım. Hep şiddet, hep öne geçmek için başkasını ezmek, hep derdini anlatamamak gördüm. Biz ne yaptık da canavarlaştık, Norveç'liler nasıl böyle insan kaldı? Şimdi bunu düşünme zamanı. Bir ünlü filozofun dediği gibi 'Bunlar insansa biz neyiz? Biz insansak bunlar ne?'

city sick- smthng's wrong in it...

BERGEN MANZARALARI

2011-09-18T00:06:00.022+02:00

Unlu balik pazarindan karaler.

Bergen Limani

Secimler ve partilere kayit yaptiran liseliler. Secimin asiri sakin ve entellektuel seviyede gectigini anlatmaya gerek yok bile sanirim. Demokrasi icin birey olabilme onemli, bizde biraz daha surulesmeye egilim oldugundan egreti kaciyor galiba.

Bu tipler her yerde var demek ki!

Bryggen UNESCO dunya mirasi kapsaminda. Sehrin icerisinde bir bolum.

Viking kulturunu bizim gocebe kulturune yakin buluyorum. Biz atla gezip talan etmisiz ve uretimimiz (pantolon-hafif kilic vb) bu yonde olmus. Vikingler de gemi ve bot yapip gezmisler ve denizcilikte gelismisler. Sonucta iki toplum da talancilik yapmis bir zamanlar. Oralardan buralara buyuk atilim yapmis Vikingler. Bizim avantajimiz ise iyi yere kapak atmamiz cografi olarak ama etrafimiz kotu. Bir de din farki da isleri degistiriyor tabi. Bu iki toplum da gocebeyken maruz kaldiklari toplumlardan yeni dinler edinmisler. Burda cok maya tutmamis sanki ama bizde feci tutmus.

"Dogal sarisinim, lutfen yavas konusun"
Bu tisortu Bergen' de bir vitrinde gormem beni sasirtti. Nufusunun yarisi dogal sarisin olan bir yerde yapilacak saka gibi degil ama dunyanin gerisine ozeniyorlar herhalde.

Sehrin elle tutulur tek kilisesi. Italya'ya alismis bir goz icin cok az ama belediye basa cikamiyor sanirim metalcilerle. Belediye yapiyor, satanistler yakiyor...Bergen'de faaliyet gosteren belli basli black metal gruplari soyle:

1.aeternus
2. ancient
3. asmodeus
4. bak de syv fjell
5. black hole generator
6. borknagar
7. burzum
8. covenant
9. cult of catharsis
10. dead to this world
11. deathcult
12. dimmgard
13. enchanted
14.gaahlskagg
15. gigantomachy
16. gorgoroth
17. gravdal
18. hades
19.hades almighty
20. heksekunst
21. i
22. immortal
23. jotunspor
24. lidskjalv
25. malignant eternal
26. malsain
27. manic movement
28. massemord
29. mortify
30. norwegian evil
31. orcustus
32. ravengod
33. secht
34. sententia occult
35. sigfader
36.silent forest
37. stormhimmel
38. sulphur
39. svartskogg
40. taake
41. the batallion
42.thule
43. trelldom
44. witch art
Tabi ortamda bir satanistlik ver ve satanist deyince siyah tisortlu ve sivilceli liseliyi kastetmiyorum. Baya 40-50 yasinda adamlar da var boyle takilan. Sehir de kucuk olunca her gun- her yerde dunyaca unlu bir metalci gormek mumkun. Ama metal disinda da basarili sanatcilar cikaran bir sehir. Metal disi eserlerden de birisini paylasayim en altta.

Bu da gormemisligin resmi. Bildigin yedigimiz marul. Adamlar almis saksiya koymus. Son cucuk kismini yesem mi-cicek olarak yetistirsem mi diye cok dusundum. Iste paranin satin alamayacagi seyler oldugunun en buyuk gostergesi. Sen pazara cikinca yere dusmus marulu tekmeler gecersin, elin adami nereye dikecegini sasirir. Marulun fiyatina deginmiyorum bile. Buradaki Londra'lilarin yalancisiyim, gida fiyatlari Londra'nin en az 3 katiymis. Bir de orayi pahali bilirdik. Italya falan ucuz buraya gore, Turkiye ise neredeyse bedava (En azinda gida ve tekstilde).
Cok ilginc bir sey soyledi Norvec'li is arkadaslari. Aklima gelmemisti. "Norvecliler tatile gitmeyi cok sever cunku tatilde biz para biriktiririz" dedi. Yeterince acik oldu sanirim...

Bizim mahallenin cocuklarindan gelsin bir eser, hep metalci olacak degil ya etrafta:

Norvec-Bir Garip Memleket

2011-09-15T00:49:00.002+02:00

Geleli bir haftayi gecti. Ilk haftalar gozlem acisindan her zamanki gibi cok verimli. Cunku her farklilik dikkat cekiyor. Aslinda bu gece yazmaya niyetli degildim ama bir hadise tetikledi.

Dun is arkadaslariyla disariya ciktik. Bir barda sarap gecesi varmis, oraya istirak ettik. Norvec' te alkol fiyatlari asiri yuksek. Bira 10 dolardan pahali. Diger her sey de pahali ama alkolun durumu iyice ozel.Buna ragmen daha sarhos olmadan icki icen insan gormedim. Ozellikle cumartesileri bu sehirde en az 30000 kisi kufelik oluyor.

Bizim operator de biraz icince konusmaya basladi. Dedikleri cok carpiciydi cunku adam Norvec' in ikiye bolunmesini ve dogu kisminin -ozellile guney dogu- Isvec'e katilmasini istedigini soyledi. Sebebi de iki tane petrol sehrinin (Bergen ve Stavenger) gelirin cogunu getirmesi ve Oslo'nun bu parayi harcadigini dusunmesiydi. Adam bunu soyleyince aldi beni bir gulme. Norvec'te gecen hafta secim vardi, bolucu parti yok galiba henuz ama Turkiye ve Italya' dan sonra Norvec' te de boluculuk gormek beni cok dusundurdu. Adamin ettigi su lafa bak: "Bizim paramiz yemeyi biraksinlar da gidip o cakma vikinglerle yasasinlar. Isvecliler' in sokaklari evsiz dolu. Bunlar (Oslo'lular) da biz olamasak ayni olurdu" Neresinden tutarsin? Adamin Isvec'e les bir ulke olarak bakmasini mi? (Bu arada buraya taksicilik yapmaya gelen Isvecli ile bizzat tanistim) yoksa bu akil almaz Norvec bollugunu paylasamamasini mi?

Akilalmaz bolluk diyorum ya, abartiyorum sanilmasin. Norvecli' nin is hayati hobi tadinda. Hayat buradaki insanlari iki arada bir derede birakip secimler yapmaya pek zorlamiyor gibi. Her seyin bir donusu var. Donemezsen de canin sagolsun. Zaten bizde konfor olan cok sey burada standart. Mesela devlet issizlere maas disinda ev de veriyor. Bu nedenle bizim parkta uyusturucu icenler dahil herkesin bir evi var. Evlerde de isitma, yalitim gibi sorunlar cozuleli cok olmus. Sporcu, sanatci olurken de "acaba ac kalir miyim?" demeye gerek yok. Yani ne istersen onun pesinden kosmak mumkun. Hayal gibi ama gercek.

Ornek vereyim, bizim is yerinin kirtasiyelerine bakan bir abla var. Yani gidip kalem, defter istiyorsun veriyor. Turkiye' de maas baglanacak bir is degil. Tamizligi yapan kisiye cayciligin yaninda bu da gayet yuklenebilir. Hem de asgari ucretten. Bu abla her gun saat ucte isten cikip, Volvo'suna binerek uzaklasiyor. Bize de arkasindan bakmak kaliyor. Uzerimizde de tulumlar oldugundan havada bir Cem Karaca tinisi yankilaniyor.

Lafi fazla dolandirmayalim, bizim elemani bu bolluk bile doyurmamis anlasilan. Bir de adam Oslo' nun yollari mis gibi asfalt, bizimki yamali deyince sinirsek gulusumu adamin yuzune sarap firlatarak noktalayasim geldi. Anladim ki insanlik asfalt kalitesine kafayi takmis. Biri bana bunu ciklasin. Asfalt geyigi bizde vardir saniridim sadece. Tuttu Norvecli de asflattan dem vurdu. Bir ulkede ne zaman esitsizlik gundeme gelse, birisi illa ki bu asfalt mevzusuna deginiyor demek ki. Asfalt boluculuge giden yolun yapitasiymis meger.

Hafif politikaya girmisken kucuk bir anektoda da yer vereyim. Gecen hafta secim nedeniyle kiosklar kurulmustu. Parti temsilcileri, halkla konusuyordu. Ben de oralarda dolasip Norvec' in nabzini tutarken ortaokul ogrencileri gelip standlari gezmeye basladilar. Sonra da partilere kayit yaptirdilar. Emin olamadim, gidip konustum. Hakikaten de oy vermeden once uyelik varmis. Yuh ya dedim, bizim genclik kollari baskanlari 35 yasina kadar takiliyorlar. Bu ikisi ayni anda dogru olamaz. En az birisi yanlis bu genclik kollari hikayesinde. Zaten Norvec'te sivil toplum kuruluslarina uye sayisi 30 milyonmus. Ulkenin nufusu 5 milyonsa matematigi siz yapin ne kadar aktivistler.

Diyecegim odur ki bu boluculuk dunyanin her yerinde bir illet. Fakirlikle beraber iyice siddete dokuluyor sanirim. Kisacasi insan cok hayvan bir yaratik. Su bollugu bile paylasmamanin derdinde.

En kisa zamanda bir Isvec kokenli Norvec'li vatandasin "Hepimiz kardesiz, bu ofke ne diye" adli Black Metal eserini seslendirmesini diliyorum...

Bir Acili Bergen

2011-09-06T00:33:00.007+02:00

"başkalarının ekmeği acı,
başkalarının merdivenlerinden
çıkmak eziyetlidir."
Dante

Arabistan gunleri bitti. Hatta o koprunun altindan da cok sular akti. Genel hatlariyla basladigi gibi devam etti. Sadece Ramazan baslayinca cok katlanilmaz bir yere donustu. Her yer kapandi ve aksama kadar acilmadi. Arap arkadaslar da iyice koptu olaydan, yer yer olayi oruc tutmayanlara yigdilar ve baskalarinin onlarin islerini yapmasini hak gorduler. Bana gore ibadetin felsefesine ters hareketler ama belki de mahalle baskisi gunde litrelerce su kaybedilen bir iste bile bayilana kadar devam etmelerini saglayan motivasyonlariydi. Bu macera da boylece bitmis oldu.

Sonrasinda Turkiye'de guzelce tatil yapildi ama gunler nasil gecti hic farketmedim. Yine de sansliydim bayrami gordum. Degisik sehirlerde degisik insanlari ziyaret ederken bir psikoloji kapladi icimi. Orada cok vakit geciremeyecegimin, o mekana uzun sure gelmeyecegimin, o insanlari uzun sure goremeyecegimin bilinci her ani biraz daha yogun gecirmemi sagladi sanki. Garip bir duyguydu. Hem o anlarin keyfini cikarmami hem de her ani biraz da huzunle gecirmemi beraberinde getirdi. Gorebildigim insanlarin coguyla saatler icerisinde hasret giderdim ve tekrar vedalastim. Ardindan da yine bu yil kacinci kez oldugunu artik saymadigim valiz toplama isine giristim. Bindim ucaga geldim.

Ucak Amsterdam'da aktarma yapti. Soyle bi bekleme salonuna baktim Amsterdam havaalaninda, 10 tane 40 yas alti var-yok. Orada ilk kez dank etti nereye gittigim. Inince de bir yagmur ve Turkiye'ye gore en az 10 derece dusuk sicaklik. Sanki daha birkac gun once denize giren ben degilim, daha 2-3 hafta once Arap collerinde yanan ben degilim. O dakikadan beri yagmur yagiyor bu sehre.

Ilk geceyi otelde gecirdim. Cumartesi gecesi bu pahali ickilere deli gibi para verip sarhos olmus insanlara baktim. Sehir sarhos doluydu. "Kisi basi 5 bira icilse, sehirde su kadar sarhos olsa su kadar para doner" hesabimi yaptim, uyudum. Ertesi gun eve yerlestim. Ev guzel. En azindan otel odasi sikkinligi yok. Ev arkadaslarindan bir tanesi Iran'li, digeri Brezilya'li. Bu sefer sehrin icerisinde bir yer verdiler ama ise uzak. Daha erken kalkiyorum ama etrafta insan goruyorum ise gidip gelirken. Bir de yolumuzun uzerinde icerisinden gecmek zorunda oldugumuz bir park var ve parkta her daim uyusturucu muptelalari mevcut. Gelip soruyolar, 'yok' diyorsun gidiyolar ama yine de gerdi biraz. Insan burada bu islere neden bulasir acaba? Halbuki gidip alacaksin issizlik maasini, gezeceksin dunyayi. Adamlarin issizlik maaslari benim maasim kadar. Hatta bir ornek verdiler ki adamin maasi benim maastan baya bi fazla. Bi gun dalicam bu muptelalara, bizim kazancimizdan kesilen vergileri bu islere yatiriyolar diye sopaliycam keratalari.

Bugun iste ilk gun gecti. Yine deli gibi ogrenilecek sey var. Neyse ki okuldan uzun vadeli dusunmemeyi ogrendim. Insan bazen onune yigili islere bakinca morali bozuluyor. Bir bugune bir de yarina bakacaksin arkadas. Su akar, yolunu bulur. 4-5 ay icerisinde basarmami istedikleri seyler su anda gozume roket yapip, uzaya gitmek gibi geliyor.

Otururken bu yazi yazma istegi geldi birden. Orada anladim ben neden yazi yazdigimi bu bloga. Ben arkadaslarimla bu muhabbetleri yapmayi ozluyormusum meger. Yani ben sizinle konusmayi ozluyorum galiba. Basindan gecenleri paylasmak istiyor insan. Bu sefer nedense koydu gelisim. Aslinda kolay olamasini bekliyordum cunku artik tecrubelendim ama bekledigim gibi olmadi. Hatta ilk kez Italya'ya gittigimdeki hissin benzerini hissettim. Valizi bile bosaltmak istemedi canim. O zaman insan kabulleniyor cunku donusun yakin olmadigini...Bugun bir parca bosalttim artik. Bir ihtimal havadandir diyorum, bunye degisimi kaldirmadi ama kisa hazirlanmak lazim. Gun gelecek 10da aydinlanacak, 3te kararacak. Ise gideceksin karanlik, isten cikacaksin karanlik. Boyle boyle en az 4-5 ay isiksiz yasanacak burada.
Ilk gunumden akilda kalanlar bunlar. Simdi vakit deveyi gutme vakti!

Ferrari World-Formula Rossa

2011-07-28T00:59:00.014+02:00

En son Ankara'da iken bu eglence parki olaylarini birakmaya karar vermistim. Is ne kadar zorsa eglence de o kadar sert oluyormus. Is icin patlayici baglayinca, eglenmek icin kafede 3 saat oturamiyor insan. Bugun geri donus yaptim, eglence parklarina yeminimi bozup adim attim. Abu Dhabi eglenceleri cok sinirli. Arkadaslar bu cilgin alternatifle gelince reddetmek olmazdi. Ah bu Latinler yok mu, acayip egleniyor keratalar.

Ogleden sonra atladik F-1 pistinin oldugu yere gittik. Orada dunyanin en buyuk kapali eglence parkina girdik. Parkin adi "Ferrari World". Iceride her sey Ferrari. Ne varsa yaptik. Aramizda gercek Italyan olmadigi icin, herkes beni takip etti. "Burda kahve icilecek" dedim, ictiler. "Burda pizza yenecek" dedim, yediler. Irili ufakli eglencelere takildiktan sonra geldik bomba eglenceye. Dunyanin en hizli roller coster'ina. Ben de dunyanin en hizlisi oldugunu bindikten sonra ogrendim arkadas. Bilsem oturur dusunurdum, belki binmezdim. Alet 100 km/sa surate 2 saniyede cikti, 0-240 km/sa ise 4.9 saniye aldi. Ben hayatimda hic boyle hizlandirilmamistim. Siz de muhtemelern jet pilotu falan degilseniz hizlandirilmamissinizdir. Serbest dusmeden daha hizli. Yani cikayim su binanin tepesinden atlayayim desem o kadar hizlanamam. Simdi alete bindik, mal mal bakiniyorum ben. Millet demirlere yapismis. 'Ulen dur bi bokluk var' demeye kalmadan 'cuvv' diye bir ses kulaklarima doldu. Yemin ederim hizimiz sabitlenene kadar ne dusundugumu hatirlamiyorum bile. Beyinde bir tikanma oldu. Sonra hizlanma bitti diye biraz sevinir gibi olmustum ki 50-60 metre yukari cikip asagiya dogru daldik. Ondan sonra beyin yine gorevi devraldi, biraz dusunmeye basladim. Dusunmek dedigim saglikli bir dusunme degil tabi. 240 km/sa ile yukari asagiya giderken, surata ruzgari yerken normallik beklemek sacma. Guzel tecrube oldu, tarifi imkansiz. En cok da alet cok hizli oldugu icin eglence parklarinda, roller coster'larda korkmadiklarini veya eglendiklerini gostermek icin alkis tutan grubun bile yerinden kipirdayamamasina sevindim. Bu grup benim eglence parklarini birakmamda cok etkilidir. Bu sefer o ivmede kipirdamak imkansiz oldugundan mi yoksa kimsenin kipirdayacak cesareti kalmadigindan mi bilinmez bu sak sakci tayfadan eser yoktu. Roller coster'da ritm tutmak nedir ya?

Guzel gecen bir gunden sonra col mapushanemize geri donduk. Yarin kalkilacak, sinava calisilacak. Kapatmadan asagiya roller coster videolarini ve bazi fotolari koyayim. Videolardan birinde Alonso ve Massa var. Her gun 240 km/sa hiza cikip antreman yapan adamlarin yuzlerine bakin. Ondan sonra senin-benim gibi birinin yuzu ne hale girer bir dusunun.

Parkin tanitimi

Alonso-Massa

Amor Fati

2011-07-22T23:35:00.020+02:00

Yine uzun ve yorucu bir muhendislik kosusturmasinin ardindan yazacak vakit buluyorum. 18 saat suren bir mucadeleden ciktim, biraz uyudum. Daha fazla uyumak istemiyorum, zaten 3 saat sonra da vinc kullanmaya gidecegim. Bos vakitleri uyuyarak degerlendirince geriye bir sey kalmiyor, insanligimdan suphe duymaya basliyorum. Zaten uykuyu da bayilmayacak kadar almaya alistim. 6 saat derin uyudugum zaman benden mutlusu yok.

Bu buyuk islerde sabaha karsi 4-5 arasi yorgunluk maksimum seviyeye cikiyor. Stres seviyesi de biraz azaliyor operasyonel kisim bitince. Bilgisayar basinda analiz yaparken cok uykum geliyor. Bu iste cok olasi oldugu icin "fatigue management" (yergunlukla mucadele) konusuna cok agirlik veriyorlar. Bi suru sertifikalar falan tamamladim ama sonucta anladigim bunun hic bir seye yaramadigi. Allah sizi inandirsin bunun yoneticisi bi adam bile var. Adamin sifati "fatigue manager". Iste ne zaman kahve icersen ne kadar ise yarar, ne kadar sivi tuketip ne kadar sebze yemelisin falan konularina kafa yoruyor. Uykuya gelince, 20 dakika uyumak lazimmis cok yorulunca. Derin uykuya gecmeden uyanmak lazimmis. Bunun da taktigini ogrettiler, avucunuza anahtar veya bozuk para alip uyuyorsunuz, derin uykuya gecip kaslar gevseyince elinizdeki obje dusuyor ve uyaniyorsunuz. Neymis, dinlenmis olarak uyaniyormusuz. Bunu 2-3 ayda defalarca yaptim. Yani olmek uzereyseniz ise yariyor ama dinleniyor musun derseniz, imkani yok. Hele bir de stressliyken zaten uyumak 10 dakika suruyor, kalkmasi da ayri iskence oluyor. Bunu kendi mudurume de soyledim. Yorgunlukla mucadele insanlarin uyumasina yeterince izin verilmedigi surece utopik. 3 fincan kahve 1 saat uykunun yerini tutar mi? Kesin o mudur aksam 8 saat uyuyodur da gelip bize 20 dakika uyuyun diyodur...Alisacagiz mecburen, isin dogasi bu. Zaten en cok olum ise giderken gerceklesen trafik kazalari ve kalp krizine bagli. Ise giderken dedigim sabah mesaisine giderken degil tabi. Mesela birbirine 3 saat uzaklikta iki kuyuda is var. Gittin, ilk is 20 saat surdu. 3 saat uyudun, ekiple yola ciktin. Bir 20 saat daha calsacaksin. Arabayi kullansan bi turlu, kullanmayip baskasina guvensen bi turlu. Ise daha cok kisi alip, elemanlari daha cok dinlendirmek sanirim "yorgunlukla mucadele muduru" tutmaktan daha masrafli.

Iste bu sabah yine 4-5 arasi cok uykum geldi bilgisayar basinda bi yuruyuse ciktim. Dusundum o parayi bulan Lidyali'yi...Hadi o herif bi hevesle parayi bulmus, parayi ilk goturdugu adam ne malmis ki almis o parayi. Insan bi demez mi "mis gibi takasimiz varken nedir bu metal parcasi, gozum gormesin seni..." Iste o gun bugundur insanlik bu durumda. Ben bu parayi bulana degil de ilk parayi kabul edip tekerin donmesini baslatan herife fena halde dusmanim. Iste sonumuz bu oldu. Kuresel krizler, ekonomiler, dev sektorler....O adami o saatte onume koysalar, agzini burnunu rahat tempoda kirardim. Bana parayi bulani degil, ilk kabul edeni getirin. Ona bi bisey olmadi tabi. Maksimum 40 yil daha yasayip olmustir. Biz cekiyoruz simdi ceremesini.

Gecen col safarisine gittik. Kum tepelerinde ralli yaptik. Bedevi cadirlarinda deve sevip, dansoz izledik. Dansoz asiri kolpa danseden bir Rus hatunuydu. Ben nargilemi icip uzaktan izledim ama Batililar oldukca begendi. Bir tane Turkmen arkadas vardi, evli. "Sen evli degil misin, bakma hatuna" dedim. Bana dondu ve "S.ktir git" dedi. Acayip hosuma gitti arkadas. En son 17 Nisanda bir insanin gozlerine bakarak Turkce konustum. Arada telefon veya cam olmadan. O an farkettim insan anadilinde muhabbet etmeyi ozluyor. Bi tane Azeriyle 15 dakika konustum bi de sinifta Turkmen var. Turkmenin Turkcesi zayif, Azeriyi de tanimiyorum. Denk geldi, konustuk. Her yerde Turk olur ama burada yok. Gittim mudure soyledim. "Bak Turk varsa haber verin bana" dedim. Gideyim iki lafin belini kirayim. Bu da ayri bir sIkInti yaratti bunyede. Gecen haber verdiler buraya 15 km uzakta bir ofis var. Orada Turk bulmuslar.

Iste boyle, 23 gun sonra buradaki maceram bitecek. Hayatimda hic sinirlarim bu kadar test edilmemisti. Hem fiziksel hem zihinsel. Simdi onumde bi is kaldi ki cok bomba. Burada ogrendigim butun servislerin kombinasyonunu tek bir iste sergileyecegim. 16 saat operasyon, 12 saat analiz. Beklemesi hazirligi derken rahat 30 saati bulur. Yapicaz artik bi sekilde. Benim de henuz bir planim yok...Sonu geldiginde mutlu hissedecegim asikar. En azindan 50 derecede alevalmaz kumastan tulum giymek zorunda olmayacagim. Sonra yeni maceralar. Bunun tam tersi soguk kuzey denizi ve offshore. Bazen cok egleniyorum bazen de kucuk bir tostcu dukkanim olsa hic kipirdamasam istiyorum. Herkesin bir hayat hakki var sunun surasinda. Nedir bu yani kosusturup durdugumuz. Daha fazla felsefe yapmayacagim cunku felsefe yaptigim her dakika uykumdan gidiyor. Kalanini uyurken dusunurum artik.

Herkese iyi yaz gunleri diliyorum...Sahip olduklarinizin kiymetini bilin, kaderinizi sevin.

Tatil

2011-07-16T02:14:00.004+02:00

Sonunda ertesi gunu dusunmeden yasayabilecegim bir noktaya ulastim. Gecici de olsa buraya varmak guzel. Olumu gorup, sitmaya razi olmak bizimkisi. Yarin 3 gunluk aramiz basliyor. Dubai' ye gidiyorum. Hazirliklar ancak sabaha bitti. Bir suru is vardi yine tatile gitmeden bitirilecek.
Bugun ilk kez karsimda etten kemikten bir insan varken Turkce konusmayi ozledigimi farkettim. 4 ay oldu, internet haricinde soyle ete kemige burunmus bir insanla Turkce konusmadim. Bu sektorde Turk az. Ulke olarak petrol uretiminde pek olmadigimiz icin sanirim. Cinli sinif arkadasimin deyimiyle "rare kind"im burada.

Bu meslegi yapanlari hayat kadinlariyla karsilastiran bir email aldim. Paylasayim istedim.
Sevgiler...

"When I try to explain to people exactly what I do in my job, it's
sometimes difficult to get them to understand.

This may put it in a way that makes it easier to grasp.

1. We work in weird shifts ... Like prostitutes.

2. They pay you to make the client happy .... Like prostitutes.

3. The client pays a lot of money, but your employer keeps almost
every penny ... Like prostitutes.

4. You are rewarded for fulfilling the client's dreams ... Like
prostitutes.

5. Your friends fall apart and you end up hanging out with people in the
same profession as you ... Like prostitutes.

6. When you have to meet the client you always have to be perfectly
groomed ... Like prostitutes.

7. But when you go back home it seems like you are coming back from
hell ... Like prostitutes.

8. The client always wants to pay less but expects incredible things
from you ... Like prostitutes.

9. When people ask you about your job, you have difficulties explaining
it ... Like prostitutes
10. Everyday when you wake up, you say: I'M NOT GOING TO SPEND THE
REST OF MY LIFE DOING THIS SH1T'.... Like prostitutes.

The only difference is the prostitutes can take Christmas and New Year's
Eve off and they actually DO make a lot of Money!!!"

Col Raporu

2011-06-22T02:56:00.016+02:00

Gozlerimi actim saat sabah 03:00. Bir an aptalladim, neredeyim, ne zaman uyumusum, bugun hangi gun, dun ne yaptim, daha bir sey yapmali miyim? Etrafa bakindim, her sey yolunda. Boslukta sallanan aklim yerine geldi. Son 3 gun insan dogasinin sinirlarini test edercesine calismistim. Insan secimlerinin sonuclarini fazla sikayet etmeden yasamali ozellikle de her an baska secimler yapma sansi varken. O yuzden burada fazla sikayetci olmayacagim durumumdan. Muhendislikse istedigim, iste hardcore muhendislik. Boyle bir calisma sekli oldugunu daha once bilseydim Masterimi 9 ayda tamamlardim heralde. 10 saat winchman, 8 saat ara, 10 saat operator, 8 saat ara ve 10 saat muhendislik sifti yaptiktan sonra uyumadan bilgisayar basinda 10 saat daha finalizasyon. Son siftte uymadan gecen bir 27 saat. Cogu zaman onceki siftteki gecikmeden dolayi stand-by'da beklemek gerektiginden ise ne zaman baslanacagini kimse gercekten bilmiyor. En zoru da 10 saat sicakta operasyonu tamamladiktan sonra bilgisayarda data analizi yapmak. Yorgunluktan bir noktada insan kendini malca saga sola tiklarken veya daha da kotusu uykuya dalmis durumdayken ekrandan size tas-top vs geldigini gorup sicrarken buluyor. Bu arada litrelerce su icmeyi ve ekran basinda beslenmeyi de unutmamak gerekiyor. Yer yer sanal hayvan gibi hissediyorsunuz yani! Ayrica yuksek basinc, nukleer kaynakli araclar kullanildigi icin de konsantrasyonunuzu kaybetme luksunuz yok. Isten bu kadar bahsetmek yeter. Daha bu tempoda 2 ay daha yasayacagim. Isi gercek bir muhendislik olmasi nedeniyle sevdim ama stress beni cok yoruyor. Butun bu operasyonlar sirasinda ve oncesinde inanilmaz bir stres yuleniyor uzerinize. Zaman kisitli, musterilerin istekleri cok, tamamlamak gereken dokumanlar, kalite vs...Yoksa mesele sadece uyanik kalmak olsa ben 3 gun uyumam...
Insanin sinirlari zorlandiginda nasil da adapte oldugunu gormek cok ilginc. Sinifimda 18 kisi var. Hemen hemen her kitadan insan var. Buraya gelmeden once hepimiz normal yasamlar suruyorduk. Okula baslamadan once 27 saat uyumadan yuksek konsantrasyonla calisma fikri herkese cok uzaktir kesinlikle. Herkes 6-8 saat arasi uyuyan normal bireyler cunku. Simdi bakiyorum da en azindan 24 saat uyumamak herkes icin oldukca normal gibi. Bazilari stressle mucadelede daha basarili, bazilari daha duzenli...Farklar genelde burada olusuyor. Cunku isler ters gitmeye basladiginda sizi kurtaracak tek sey ne kadar duzenli oldugunuz. Eger her seyi kafanizda tutanlardan veya buna calisanlardansaniz kesinlikle sicarsiniz. Bu kadar uzun saatler ve baski altinda her seyi hatirlamak imkansiz...

Neyse, ayda 2 kere izin yapiyoruz Allahtan. Onda da ertesi gunku sinavi veya is hazirligini akillardan cikarip cosmak kolay olmuyor. Resimler o anlardan. Gecen mavi bayrakli bi plaja gittik cunku Brezilyalilar aylardir yuzemedikleri icin olme noktasina gelmislerdi. Aldik cocuklari plaja goturduk. Bunlara bi top ver bir de su. Ne yemek isterler ne para. Suyun rengi harikaydi ama biraz sicakti. Burada karisik-aile ve kadin plajlari var. Herkes inanilmaz derecede kadinlar plajina yuzmek istedi ama uzak oldugu icin vazgectik. Kadinlarin erkeklerden kesin cizgilerle ayrildigi her yerde erkek bunyesi sapkinliga gidiyor. Ben bunu anladim. Burada Arap arkadaslarla da konusuyorum. Onlar da cok mutlu degil gibi ama bir bireyin kafasina kucuk yasta sokulan her seyi birakip, marjinal adimlar atmasi da kolay degil. "Kadinlar Suudi Arabistan'da niye araba kullanamiyor?" diye sordugunuzda Suudi arkadasiniz "Kadin araba kullaninca biz tecavuz ediyoruz" derken aslinda o da bu cevapta bir carpiklik oldugunu biliyor ama mudehala edemiyor. Saga sola tecavuz etmemek icin bulduklari super care de erken yasta evlenmek. Bazen insan bir hata yapar, hatayi farkeder konuyu kapatir. Bazen de hata yapariz, duzeltmek icin bir tane daha, sonra bir tane daha...o boku alir her yere sivariz ya, iste bu is oyle. Araba kullanan kadina tecavuz etmemek icin 18 yasinda evlenmek gercekten mukemmel bir proje! Burada bir sey ogrendim, dunyada baris ve mutluluk ancak ozgurlukle gelecek. Bu konuda biraz doluyum ama cok carpiklik gordum. Internette porno yasak emirliklerde ama bir bara icmeye gittiginizde etraf hayat kadini dolu. Cocuklar gecen bir gece kulubune gitmislerdi. Allahtan gitmemisim. Tabi hepsi samba, merenge, tango modundaydi giderken. Malum bu danslar esli ama burada es bulmanin tek yolu (dans icin bile) para odemek olunca bizim Latin arkadaslar mal gibi kalmis. Allahtan yanlarinda bir kac Arap da vardi da baslamislar halay cekmeye. Adaptasyona bak, kulturler arasi farka bak. Latinler "kadina dokunmadan yapilan aktivite dans degil, spordur" diyor. Araplar kadinlari bosver, biz bize yeteriz deyip vuruyor halaya. Ertesi gun sinifta "disko nasildi?" dedim. Meksikali arkadasim vardi "We did group dance" dedi. Dedim eyvah, baslarina ne geldi acaba. Sonradan anlasildi ki "group dance" halaymis. Sinirlerim acayip bozuldu. Yasaklarla sistemi mahvetmisler. Kabul edelim burada olan-biten insan dogasina aykiri. Turkiye olarak lutfen bunlara ozenmiyelim. Insanligimizi korumanin tek yolu, ozgurlugumuzu korumak. Yoksa hayat boyu group dance! Tabi ki burada butun Arap camiasini da tovmet altinda birakmamak gerekir. Kalabalik bir camia. Bir Kuzey Afrika'li ile bir Oman'li bir degil...Insanlari da bir cirpida gruplamayalim. Genel itibariyle Avrupalilardan cok daha muhabbet ve yardimsever insanlar. Ama eglenmek icin yaptiklari seyler cok degisik. Hayattan zevk alis bicimleri farkli.
Bu tempoda Ramazan nasil gececek ben onu merak etmeye basladim. Tabi ki burada Ramazanda sokakta yemek yemek yasak. Ancak sicakta calisirken oruc tutmak ne kadar saglikli suphelerim var. Yaptigim nabiz yoklamalarina gore siniftaki muslumanlar -ben ve bir Cezair asilli Fransiz disinda- tam kadro hazir gibiler. Yapmayin, etmeyin dediysem de dinletemedim. Dusunun col sicaginda uzerinizde kalin tulumla 9-10 saate varan surelerde calisiyorsunuz. Terlemek baska bir boyut kazaniyor. Terlemekten cok vucudunuzda bir delikten su akiyormus gibi oluyor. Yani terlemede bir devamlilik var. Gunde bazen 7-8 litre su iciyorum ve inanir misiniz bir kere bile cis yapmiyorum. Adamlar bu 7 litre suyu icmemekten bahsediyorlar. 'Arkadas, biz de okuduk din kulturu ve ahlak bilgisi, yapmayin, kaza edersiniz' dedim ama dinletemedim. Mazeret saglam yani. Dusunsenize su kaybindan kafa bi milyon olacak, kendisine zarar verse iyi. Sen adamla ayni shiftte gorevliysen, 14milyon elektrovolt yayan bir nukleer cihazla burun buruna gelebilirsin ki o anda o arkadas tanrisina kavusmanin mutlulugu icerisindeyken sen ne dusunursun bilemem. Allah kabul etsin, ne diyelim. Tedirginim.
Bir de super bir kulturel hadise gerceklesti. Ise baslayanlar ilk yil yesil kask takiyorlar sirkette. Bir Cinli arkadasimiz bir gun kirmizi kaskla geldi. Herkes sormaya basladi sebebioni. Ogrendik ki Cin kulturunde yesil sapka takmak "esim beni boynuzluyor" demekmis. Ben de haliyle sordum "esin seni boynuzluyorsa sen bu mevzuyu neden bir de gidip halka aciyorsun?" Kultur iste. O da bilmiyor cevabini. Group dance yapmakla ayni sey. Herkes boyle yapiyor, ben de herkesin gittigi yoldan yuruyeyim ki basim agrimasin. Iste kulturun tanimi bu!
Isyankarim sanmayin, kuzu gibiyimdir. Ama yanlis seyler oluyor. En azindan konusmak lazim. Ustelik ben sinifta kulturler arasi diyolog elcisiyim. Araplara "Selamunaleykum" deyip "Aleykumselam haci" cevabi alirken (sakal tirasina usenmenin faydasi), Avrupalilarla AB muzakerelerini tartisan, Brezilyalilara futbol dersi veren, Afrikalilari ezen bir milletten olmadigi icin her zaman masalarina davet edilen, Kolombiyalilarla ve Meksikalilarla kotu aliskanliklar uzerine soylesen. Bizim de yanlislarimiz olmamis mi tarihte, olmus ama abartildigi kadar degil. Millet refahini baskalarini somurmek uzerine kurmus ve hala biz Turkler daha sucluyuz. Ben buna inanmiyorum. Su an ulke olarak en buyuk ihtiyacimiz ozgurlesmek ve entellektuel kapasitemizi arttirmak. Tarihle yuzlesmek ondan sonra kendiliginden gelir ve hatalar tekrarlanmaz.
Bir de genel resme bakinca Turkiye'de yasayan her bireyin o gun yasadigi cogu mutlu ani borclu oldugu bir isim olduguna artik kesinlikle ikna oldum. Sizin mutlulugunuza direk katkisi olan bu adami hep hatirlamaniz dilegiyle, Arap collerinden sevgiler.

Asagiya vaktin varsa ye, uyu, eglen resimlerimi ekliyorum. Cok calisinca bu vakitlerin kiymeti daha iyi anlasiliyor.

Bu arada musik ya Ankara'da ya da Seattle' da yapilinca guzel oluyor illa ki:

Gaza Gelelim...

2011-06-13T23:04:00.001+02:00

Lisede cok dinlerdim, baya olmus:

Milan' da Yurumek

2011-06-05T21:12:00.000+02:00

Yolumuz bir daha kesisir mi acaba?

A walk in Milan from Giuseppe Vetrano on Vimeo.

Emirates

2011-05-25T23:16:00.016+02:00

Emirlikler dedik baslikta ama aslinda ben Abu Dhabi'de vakit geciriyorum. Sadece iznimde 1 gunlugune Dubai'ye gidebildim. Dubai ve Abu Dhabi cok benzese de Dubai bir adim daha onde gibi. Farki yaratan da oradaki batili nufus. Genel olarak sosyal hayat Dubai' de bize daha uygun gibi geldi. Tabi burada Norvec'le veya Avrupa ile karsilastirarak vakit kaybetmeyecegim. Collerin ortasinda vaha yaratmis adamlar. Nasil bir para harciyorlar fikrim yok. Resimlere bakin; kampusun ici ve duvarin hemen disi...Isin asli sehirleri gozlemlemek icin yeterince zamanim olmadi. Duvarlarla cevrilmis colun ortasinda bir vahada gunlerimi geciriyorum. Cok yogun bir calisma temposu var. Yogun deyince klasik yogunluk anlasilmasin lutfen, gunde ortalama 4-5 saat uyunabilen bir yogunluk. Su an yatmayip bu yaziyi yazma nedenim uykuya ihtiyacim olmamasi degil ama anlatacak cok sey olmasi...

Geleli 2 haftayi gecti. Ilk 14 gunde sanirim 15 sinava girdim. Dahasi gunduzleri basimda kask, uzerimde tulum col sicaginda calistim. Aksamlari da ertesi sabahki sinavlara hazirlandim. Sinifim 18 kisi. 8 tane Guney Amerikali, 2 tane Avrupali, 2 tane Asyali, 4 tane Arap ve 2 tane de Afrikali var. Ilk gunlerde burada nasil yasamamiz gerektigini anlattilar. Tabi ki kampus alaninda cok rahatiz ama disariya ciktigimizda nasil davranacagimizi bilmemiz gerekiyor. Komedi orada basladi aslinda. Arap olanlar disinda herkese ama ozellikle de Guney Amerikalilara ters geldi her sey. Simdi adamlar "kadinlar yalnizsa asansore binmeyin" konseptini anlayamadilar cunku onlarin kulturunde bilhassa kadin yalnizsa asansore biniyorsun. Bir diger kafalari karistiran hadise de "otellerde icki icebilirsiniz ama onrasinda sokaga sarhos ciakrsaniz hapse girer ve sinir disi edilirsiniz" oldu. Cunku isimiz cok zorlu, disariya cikinca herkes cokca icmek istiyor. Ve onlarin yasam tarzinda icip de sarhos olmamak yok. Ayriyeten bir Meksikalinin geninde rakiyi saraba katmak olmasa da tekilayi biraya katmak var. Neyse ki isimiz basimizdan askin, disariya adim atamiyoruz. Bir de Agustos'ta ramazan nedeniyle disarida yemek yeme yasagindan bahsedildi ki o konuyu daha oturtamadilar larinda. Devamli soruyorlar. Insallah bir ay icerisinde anlayacaklar da kimsenin basi derde girmeyecek. Bir diger hadise de internette yasandi. Internette yasak nedir bilmeyen dunya kadar ulke var. Adam bakmis bazi siteler calismiyor, cikmis gelmis IT'ye "Haci internet ayarlari bozuldu, bazi sitelere girilmiyor, cikan uyari da Arapca anlamadik" diye. Hey yavrum hey, bize viz geldi tabi. Her siteye girecek kadar olgun mu ki insan denen yaratik...Sukurler olsun ki bizim iyiligimizi dusunenler var basimizda. Bir de gece kulubune gitmis bu Latin Amerikali arkadaslar ortam var diye. Tabi ki burada kadinlar sosyal hayatta olmadigi icin yuzlerce hayat kadininin dans ettigi bir yerde bulmuslar kendilerini. Konsept cok sapkin ama sanirim olay burada boyle. Erkekler bu tarz kluplerde, kadinlar evde. Yabancilar nasil egleniyor bilmiyoruz henuz cunku hatri sayilir bir expat nufus da var. Bu kulturel farklar konusuna daha genis yer vermek lazim.

Simdilik en iyi arkadaslarim bir Kolombiyali, 2 Meksikali ve bir de Brezilyali diyebilirim. Gozunu sevdigiminin Latinleri. Hayata bakis acilari cok saglam. Mutlulugun bir tercih oldugunu dusunuyor gibiler, sen secmezsen asla gelmeyen. Bir tane de Nijeryali kankam var. Her gordugunde "How are you boss?" veya "What's up chief?" diyen. Su zor zamanlarda yuzu devamli gulen birisi olmasi cok guzel...Araplar da sicak insanlar. Muhabbet etmek kolay. Ozellikle bizim dizilerin hepsini biliyorlar. Adamlar bildigin "Ezel'in 2. sezon cok bozdu, dayi olmeyecekti veya Behlul'un amcasi cok bahtsiz adammis" tadinda muhabbet edebiliyorlar. Hosuma da gitmiyor degil. Biz Amerikayi fiilmlerle sevdik, Araplar da bizi dizilerle sever belki...

Bu milletlerin birbiriyle kombinasyonlu hikayeleri cok enteresan ama her seyi bu gece yazamam. Erken yatmak lazim. Sabah yuksek basinc dersim var. Dersleri umursamamak mumkun degil. Isiniz olmasi bir yana kendiniz ve operatorlerinizin sagligi sozkonusu oldugu icin ogrenmek hayati oneme sahip. Ders adlarina bak: yuksek basinc, radyasyon, patlayicilar...Ancak anlatmadan gecemeyecegim bir hadise yasadim. Projeyi teslim icin gece bilgisayar basindayken Cinli bir arkadasa yardim ediyordum. Printer bir calisiyor bir calismiyor. Cocuga dedim ki: "Haci dua et, bassin yoksa biteriz". Ne dese begenirsiniz. Orjinalini yaziyorum: "I don't have a god. Do you have some gods in Turkey?" Sanki borc alacak...Atladim kapattim agzini. Ben onemli degilim de bir Arap duyar simdi, is cikar. Dedim "hic mi yok? Totem olur, aile buyugu olur, gok cismi olur?" Adam "yok, Cin'de bizim pek yok" dedi... Neyse printer calisti muhabbet kapandi.

Son zamanlarda cok insanla tanistim. Bambaska ulkelerden insanlar uzun saatler omuz omuza bu isi yapiyor. Her yer hikaye dolu. Bizim burada esekler gibi guldugumuz 2 hikayeyi anlatip bitireyim.

Ilk hikayemizin adi FUNCLE: Father+Uncle:

Suudi collerinde 4 yil calisan birinden dinledim. Collerde muhendisler icin rotasyon olsa da ascilar ve temizlikciler icin bazen olmuyor. Aylarca ve hatta birkac yil tesislerde kalanlar var. Bir gun 16 aydir tatil icin ulkesine gitmeyen bir asci pasta dagitmaya basliyor. Soruyor eleman, "hayirdir usta, bayram degil, seyran degil?" Usta diyor ki "oglum oldu"...Sasiriyor millet: "haci nasil olur? Sen 16 aydir burdasin." Ustanin cevabi soyle: " My brother took care of it". Bizim eleman da "hayirli olsun" deyip uzuyor saskinliktan. Bazi kulturlerde bu normalmis. Adam cocugun hem babasi hem amcasi oldugu icin bu hikayenin adi: FUNCLE

Bir diger hikayemizi de Ispanyol bir muhendis anlatti. Hikayenin adi "Midget"

3 Ispanyol birkac sene once Hollanda'ya gidip magic mushroom yiyorlar. Sonra mantarin etkisi altinda hostelin bahcesinde takiliyorlar. Iclerinden bir tanesi iceriye gidiyor ve dondugunde bizim elemanlara diyor ki: " cok sirin cuceler vardi iceride, gordunuz mu?" Elemanlar sasiriyor ve "sacmalama" diyorlar. Cuceleri gordugunu iddea eden: "Bana inanmayacaginizi biliyordum ve iste bu yuzden bir tanesini odaya goturdum" diyor. Odaya gidip baktiklarinda yatakta uyuyan bir cocuk buluyorlar. Korkuyla birlikte ayilma sureci hizlaniyor. Ayildiklarinda cocugu lobiye birakmaya karar veriyorlar. O da nesi? Engelli cocuklar icin duzenlenen bir gezi varmis ve aldiklari cocuk o gruptanmis....

Daha hasta hikayeler de var ama bu ikisi en az hasta olanlari. Bu arada "midget" denmiyormus artik. "Little people" deniyormus. "Retarded" yerine de "challenging person" denmeliymis. Bunu da bir amerikan stand-up' cisindan ogrendim. Bu acimasiz ama gulduren showu da ekleyeyim buraya.

Simdi yatmam lazim. Bir daha ne zaman firsatim olur bilemem ama Matrix'te kafasina bilgi yuklenen Neo gibiyim. Umarim Agustosa kadar her sey iyi gider. Bana dua edin tabi Cinliyseniz o ayri...

Bergen, NORVEC

2011-05-07T02:08:00.005+02:00

Sadece 2 saat sonra ayrilacagim buradan. Gitmeden yazmak gerekiyor cunku yeni bir ulkeye varir varmaz gelinen ulkenin imajlari bulaniklasmaya basliyor. Hele ki bu yolculuk Norvec'ten BAE'ne yapilacaksa icine dusecegim tezatlikla birlikte Norvec'te gecen gunlerin birkac saatte kafamda hayale donusmeye baslayacagini biliyorum. Gerceklik solmadan, baslayalim;

Yogun bir haftayi geride biraksam da zaman buldukca sehri gezdim. Bu arada bir onceki yazida bahsettigim egitim ertelendi, yaza kaldi. Kisaca isten bahsetmek gerekirse simdilik iyi gidiyor diyebilirim. Ancak ortalama bir meslege gore tehlikeler yok degil. Radyasyon, patlayicilar, yuksek basinc, yuksek desibel ve cisim dusmesi simdilik en tehlikeli noktalar gibi. Ayrintilari ben iste daha da derinlesince yazarim. Is yerinde en az 15 milletten adam var. Ilk kez uluslararasi bir ortamda hic Turkiye Turku'ne rastlamadim. Ama ikiser Azeri ve Turkmen var. Turkmenlerden bir tanesi iyi Turkce konusuyor, Azeriler zaten malum. Norvec'e girmeden once Turkik kavimler olarak gecen gece cok guldugumuzu belirteyim. Ilk olarak herkes kendisini orijinal Turk olarak tanimliyor ve digerlerini bozulmus olarak niteliyor. Tabi ben burada fazla cikintilik yapamadim cunku ozellikle Turkmen olan aynen Mete Han minyaturu gibi karsimda duruyorken "orjinal benim" demem sacma olacakti. Muhabbet dondu dolasti "Azerbeycan yaragli kuvvetleri' ve "Turkmenistan yaragli gucleri" noktasina geldi. Ondan sonra dilelerde olusan anlam kaymalari uzerine muhabbet muhabbet...Misal Turkmence'de "huy" bizdeki argo "penis" anlamina geliyormus. Oradaki bir Turkiye Turku ogretmen veli toplantisinda haylaz cocugun babasina: "senin oglanin huyu bozuk" demis ve olaylar gelismis. Bir diger olay da universiteye gelen bir Turkmen'in siir okumasi istenince yasanmis. Cocugun sinifta ilk okudugu siir soyle basliyor:

"Elimde yaragim var,

Oldurmek hayalim var..."

Bir de en cok "suya dusmenin" yuzmek olmasina sasirdim...

Gelelim mavi gozlu Araplar'a, yani Norvec'e...Danimarka aktarmali bir ucakla geldim buraya. Havaalaninda kapidan gecip, bekleme salonuna girince sarisin veya kizil, dovmeli ve mumkun oldugunca sort giyen ve bir seyler okuyan bir kitleyle karsilastim. Iceri girince herkesin birbirini tanidigi ama sizin kimseyi tanimadiginiz bir yere girmis gibi oldum. "Pardon" deyip geri ciktim, yanlis partiye gelmisim gibi sivistim. Kapinin onunde, koridorda bekledim. Bir de ozellikle cok sarisin hatun olunca butun ulke tikiymis gibi geldi ilk basta. Neyse sonra bindik ucaga geldik, isyerine gittim, dokumanlar falan derken ise basladik.

Bos olan gunumde sehre indim. Norvec'in 2. buyuk sehri deyince ben de baya buyuk sandim ama baktim ki bizim Nazilli kadar var yok. Yalniz sehir cok buyuleyici. Bir de hava gunesliydi sansima, yurudukce yurumusum. Vay arkadas, gunesin konumu saatlerce degismeyince ve siz varali daha bir gun olunca insan ne yurudugunu biliyor ne aciktigini. Ayagim su topladi. Simdi cok sallamayayim ama abartisiz ogleden sonra 2 ile aksam 9 arasi gunesin konumu ayni. 9'dan sonra batma egilimine giriyor ve 10 kusurda aksam oldu diyebiliyoruz. Bizim motto belli: "Hadi haci, aksam oluyor, eve kacalim". Peki ya aksam olmazsa...Resmen rezil oldum dolasmaktan. Birde ogleyin 12-1 yemek yedik diyelim. Aksam 7 oluyor hala ogleyin yedigin zamanki gibi gunes ulen yesem mi yemesem mi kafa karisiyor. Bir Turk restorani buldum da yedim bir seyler cok sukur sonunda. Cunku burada yemek bulmak bir hadise. Fiyatlardan bahsetmiyorum bile ama her gun hayatimi surdurecek kadar yiyebiliyorum. O kadar sacma bir damak zevkleri var ki yakinda saygi duymayi birakacagim. Sadece ben de degilim, Kuzey Afrikalisindan, Brezilyalisina, Orta Dogulusundan, Orta Avrupalisina kadar herkes sikayetci. Tam istah kabartan bir pizza goruyorsun icinden ananas cikiyor, tam cacik benzeri bir sey gordum diye sevinirken icerisinden tarcin cikiyor. Hay ben boyle askin izdirabini...

Tabi halkin psikolojisi de bunca zenginlige ragmen bozuk. Yuruyenlerin gozune bakinca anlasiliyor. Tek mutlular lise ve dengi gencler...Ondan sonra aydinlik-karanlik, soguk-yagmur derken beyinde bir cereyan atlamasi oluyor sanirim. Bir de daginik yerlesmisler. Koca ulke, nufus 5 milyon. Biraz toplanin, sosyallesin yok. 30-40 km etrafa ev yapmislar. Her evin de garajina 2 tane BMW ayarinda araba koymuslar ama cozum degil.

Bir de saglikli yasam cilginligi var. 25-30 yil once sigara reklamlarini yasaklamislar. Evin yaninda bir saha var sabah ise gitmek icin cikinca antreman yapan cocuklar goruyorum. Altyapi saglam ama nufus az iste. Dusunsenize bizim Izmir'den milli takim yapmaya calistigimizi. Gocmen de yok bizdeki gibi Almanya'dan topcu takviye etsinler. Demem o ki, yillarca yasiyorlar. Etraf 90-100 yasinda adam dolu. Bir yuruyosun sanki cuma namazi yeni dagilmis havasi var her yerde.

Neyse, dolasirken bir bara girdim. Bira fiyatlari pahali bir ulkeye gore bile pahali. 40 cl bira 6-7 euro (60 NOK) civarina satiliyor. Yerel halkla kaynasmak adina girdim. Tabi ben gittigi ulkenin seklini alan bir insanim. Nasil Italya'da deri mont giydiysek burda da biyiklari kesip keci sakal biraktim. Ise de yaramadi degil. Biyiklar varken cok dislaniyordum, simdi konu-komsu selam vermeye basladi. Velhasilkelam girdigimiz bar da metalci bari cikti. 200 bin nufus var, 100 bin metalci var kentte. Tipler tedirgin ediciydi ama fazla korkmadim. Norvec'te yilda 5 cinayet olmuyormus bile. Kafasi bozulan kendine sIkIyor burda. Yalniz yine de bu satanist bebelerden korunmak icin biraz dua ettim. Ise de yaradi sanki. O ilk pis bakislar dagildi. Soguk adamlar ama biraz bira icerlerse konusuyolar veya biraz dua edince o pis satanistlik gidiyor uzerlerinden. Hangisi sebep bilemedim. Bi de bu barlarda oturup, takilan baya dunyaca unlu gruplar varmis. Ozellikle death metal'in kalesi burasi...

Simdi death metalle ilgili bir belgesel koyacagim. Ben izledim cok urktum. Evde de yalnizim. Cop atmaya cikacaktim ama tirstim, sabah giderim artik. Siz de bi izleyin. Ulkemizin 4 mevsim yasamasinin nimetlerini gorun.

Bir de ifade ozgurlugu falan tavan yapmis, etrafta polis yok. Bunlar cok guzel seyler. Italya' da oturma izni almak icin polis karakoluna giderdik ve abartmiyorum aylarca beklerdik. Adeta suclu muamelesi gorurduk. Burda mis gibi gocmen ofisi var. Nezih, 5 dakikada bastilar izni. Bir de 3 yil kalirsam ve Norvec'ce ogrenirsem sinirsiz oturma vereceklermis. Isim geregi 3 yil kalmam imkansiz ama bunu soylemeleri bile guzel. Ama tabi insanin ici bilinmez, belki yabancilari sevmiyolardir. Ancak nufus artis orani -%4.5 (azalma orani) olan bir toplumun yabanci ihtiyaci da muhakkak. Ilgilen hatunlara soyleyeyim, Norvecli bir erkekten cocuk yapan her kadina vatandaslik veriyolar. Siz yine de bana inanip cocuk yapmayin, ben sadece duydum bunu.

Cok uzun olunca kimse okumuyordur bu yazilari. O nedenle keseyim artik. Sunu da belirteyim Norvec'in dogasi Turkiye'den daha guzel. Biraz objektif olmak lazim. Para da cok adamlarda. Ama mutlu degiller azizim. Biz de her ne hikmetse herkes daha neseli. Kissadan hisse; mutluluk kesinlikle bir bakis acisi isi...Ben bunu anladim.

Iste videolar (Death metal videosunun devamini youtube'den takip edin, toplam 5 bolum, iste bunlar bardaki cocuklar):

Paris

2011-05-01T01:34:00.006+02:00

Iste Paris denen yer ana hatlariyla bu tadda bir yer. Populer oldugu icin hep cekinmistim kendisinden. Turk filmlerinde bile yurt disina gidildinde Paris'e gidilir ya hep, o nedenle pek sicak degildim. Ancak populerligini hakeden bir yermis Paris. Her tarihi binanin onune kafami koyup fotograf cektirmekten geri durmadim. Ozellikle Eyfel Kulesi'nin etrafi pek bi guzel. Her milletten adam var. Nesini sevmedin derseniz, metrosunu pek sevmedim. Yeterince levha koymamislar. Bir yerden bir yere gitmek imkansiz. Bir de yerli halki cok acayip. Yardima ihtiyaciniz olsa bile Ingilizce konusmuyorlar. Hadi cogu bilmiyor ama bileni de vardir aralarinda. Dedigini Fransizca deyip duruyor. Sehir cok guzel ama. Ben 4 saat gecirebildim. Keske zaman olsaydi da 4 gun kalabilseydim. Yine cok genellemek gerekirse Italya'dan cok uzak bir kultur yok. Ben benzer buldum. Tabi ki baktiginiz yer de onemli. Ben bu bakisi Iskandinavya'dan yapiyorum. Su anda Norvec'teyim. Daha onceden de gelmistim bu taraflara. Hakikaten cok ilginc bir yer Iskandinavya. Adeta bir anti-Turkiye. Turkiye'de ozlemini cektigimiz her sey var Norvec'te ama Turkiye'nin ozledigimiz hicbir seyi yok.
Burada zaman gecirmek enteresan olacak. Bir dahaki sefere daha uzun bir Norvec yazisi yazacagim. Paris'i de gormek iyi oldu. Lafi cok geciyor sagda solda. Arada iki laf da ben ederim artik. Istanbul, Barselona ve Roma'dan sonra 4. siradan girsin listeme Paris...

Neler Oluyor?

2011-04-26T23:32:00.008+02:00

Calismaya baslayinca insanlar hobilerinden uzaklasiyor haliyle ama benim durumumda sanirim ben biraz hayattan uzaklasacagim. Bir sure collerde, bir sure de Kuzey Denizi'nde yogun aktiviteye maruz kalacagim. Simdilik guvenlik egitimleri ile ugrastigim icin kismen rahatim ama bu bile yeterince yogun. Bir isten cok, bir hayat tarzini secmis gibiyim.
Gecen gun surus testi vardi. "Dur" levhasinda durmadigim ve serit degistirirken kor noktalari kontrol etmedigim icin puan kaybettim. Avrupa'da trafik ne kadar hassas. Biz Turkler "dur" levhasinda sadece yavaslariz degil mi? Gelistirmem gerekiyor...
Bugun ilk kez petrol platformuna ciktim. 15-20 metrelik borulari vincle kaldirdilar ben de borulara yon verip delige soktum. Tam olarak benim isim olmasa da heyecanliydi. Etraf agir makinalar, hareket eden parcalarla dolu ve alan cok dar. Isi tamamlayip inince cok rahatlamis hissettim ama orada calisan muhendis ve operatorlere bakilirsa yakinda o makinalarin arasi evim gibi olacak. Tulumun ici cok sicak ve baret biraz kafa acitiyor ama zamanla duzelir her sey.
Egitimde her taraftan adamla beraberiz. Herkes beni facebook olsun, communicater olsun ekleme cabasina girdi. Fransizlar geldi: "cok populersin, kiskandik, neden?" dediler. Hoca durur mu, soktum lafi: "Dogu'yu da Bati'yi da en iyi bilen benim de ondan" dedim. Fransiz got oldu. Amerikali "that was harsh" dedi, Ingiliz: "Bloody mate" cekti, Orta Dogu camiasi da "Masallah, Masallah" dedi. Bir de su kursta bile soykirim sorusu cevapliyorum. Artik birileri bir sey yapsin.
Yakin zamanda Norvec'e gidip offshore egitimi yapacagim (BOSIET offshore training). Batik helikopterden ici su dolduktan sonra 10 saniye bekleyip yuzerek cikma, yuksekten suya atlama ve dumanli ve karanlik bolgede el yordamiyla acil cikis bulma belgelerimi alacagim. Isin kotu yani benim gibi bir Akdeniz cocugunu 5 derecelik soguk suya sokmalari olacak. Orada nefes tutabilir miyim bilmiyorum. Sonrasinda collere geciyorum. 50 derecede pratik egitim ve aksam 8'lere kadar suren teorik egitim alacagim. Her gun sinav edilecegim. Bakalim baski altinda nasil isleyecek bizim vucut. Cok yakinda gorulecek.
Bana sans dileyin, espirilerle burayi costurayim isterdim ama uyumak lazim.
Bir ara Paris, bir ara da Afrikali, Avrupali ve Arap camiasindaki onlenemez sempatim uzerine daha ayrintili yazarim umarim. Spoiler olsun: "Araplar bana Behlul" diyor.
Saglicakla...

Tarihe Dokunmak (Aphrodisias/ Afrodisyas)

2011-03-16T01:30:00.017+01:00

Geçen haftasonu Afrodisyas' ı bir kez daha gezdim. Bu blogu okuyan herkesin bu ismi duymuş olmasını dilerim ama belki de duymamışsınızdır. Ben bu antik şehre sadece 12 km uzaklıkta doğduğum için çok şanslıyım. Birden fazla defa gezme şansına sahip oldum. Dünyada bu kadar büyüleyici olup da bu kadar az gezilen bir tarihi alana ben henüz rastlamadım. Buranın en önemli özelliği bu. Avrupa'da bize tarihi stadyum adı altında boş tarla gezdirdi puştlar. Kendimi Kemal Sunal gibi hissettim o zaman (Bknz: Circus Maksimus). Bu blog sayesinde Afrodisyas'a ziyaretler patlayabilir ama görmek herkesin hakkı, üzülmem. Zaten alanı ve müzenin gezildiği 5-6 saat içerisinde insan kenisini Avrupa'da hissediyor çünkü etrafta Türk turist sayısı Milan'a kurban bayramında gelen Türk turist sayısından az. Varsa yoksa Japon, Amerikalı, Alman, Fransız, İspanyol ve İtalyan. Oysa o şehir 4800 yıldır orada ve dünyanın en iyi korunan şehirlerinden bir tanesi. Haliyle biraz enteresan olabilir gezmek... Neyse uzatmayalım.

Antik şehrin keşif hikayesi de çok ilginç. Ara Güler çevredeki bir barajı fotoğraflamak için geçerken aksilikler nedeniyle geceyi Afrodisyas'ın üzerindeki Geyre köyünde geçirmek zorunda kalıyor. Tabiki alttaki hazinenin boyutlarından bihaber herkes. Bakıyor ki insanlar antik sütün başlarında pişpirik oynuyor. Hemen fotoğraflarını çekiyor ve gerekli mercilere ulaştırıyor. Sonrasında çalışmalar başlıyor.

Sağa solda daha ayrıntılı bilgi bulabilirsiniz. Şu link bir başlangıç olsun...

Gelelim şehrin beni çeken taraflarına. Her şeyen önce şehir 5-6 saat rahatsız edilmeden doğa ile içiçe gezme imkanı veriyor size. Etrafı yemyeşil, verimli bir ova. Gelip-gideni az oluğundan 5-10 dakikada bir gavur kafileler görüyoruz, hepsi bu. Bu çapta ve güzellikte bir alanı dünyanın başka yerinde kimse böyle sessiz bırakmaz. Duyumlarıma göre Aydın'ı Antalya'ya bağlayacak karayolu Afrodisyas yakınınan geçecek. 1-2 yıla kadar belki de bu özelliğini yitirir. Elinizi çabuk tutun.

İkincisi de zamanının büyük şehirlerinden birisinde böylece yapayalnız yürümek insanda garip bir ürperme yaratıyor ve düşünmeye itiyor. Şehrin aşağıda videosunu göreceğiniz stadyumu 30000 kişi kapasiteli. Yunan döneminde güreş, koşu, disk ve Roma döneminde ek olarak gladyatör dövüşlerine ev sahipliği yapmış. Gladyatörlerin sahaya çıktığı tünelden yüzlerce yıl sonra yürürken garip hisler oluşuyor. Üstelik de koca stadyumda yapayalnızsınız. Oysa oralar bir ara "Spartacus" diye inliyordu.

Üçüncüsü ise kültürler ve dinler arası çizgilerin bulanıklaşması. Lanet olsun bize mitoloji öğretip, sevdirmeyenlere ama bu toprakların bir zamanlar gerçeği buydu. Yapılan pagan tapınaklarını yıkan Romalılar sağa sola haçlar çizdiler. Tapınaklar kilise oldu. Sonra Selçuklular geldi. Elhemdülillah
herkes müslüman oldu. Buraya kadar idrak etmek kolay. Ama şimdi maalesef bu aramızdan bazılarının atalarının doğudan atla gelenlerden olmadığını ispatlıyor. Bu şehirlerde yaşayanlara ne oldu? Bana sorarsanız hala içimizdeler ve tehlikeliler. Şehirde 2000 yıl önce ne varsa etraftaki köylerde ve şehirlerde bugün de aynı tarım ve endüstri mevcut. Zeytin, şarap, dericilik ve seramik işleri. Ölen tek ustalık ise heykel. Sebebi malumdur, üzerime gelmeyin. Kapalı blogspot'a erişimi tekrar kapattırmayın.

Oysa Afrodisyas'ta zamanının ilk heykel okulu var. Bildiğimiz okul. Dünyanın en ünlü heykelcileri burada. Adlarını vereceğim ama anlamı yok, diyelim ki Fedon...Avrupa ve Afrika' daki nüfuzlulara buradan heykel gidiyor. Mesela Roma'da Sezar, heykeli yapılsın istiyor, gönderiyorlar. Bu ciddi bir mevzu. Gidip Avrupa'da hayranlıkla baktığımız o heykellerin bazılarının buradan yollandığı muhakkak. Yalnız güvenlik görevlisi abi ile Socrates heykelinin önüne tartıştık. Abi o zaman foto olmadığına göre siparişlerin nasıl yapılığını merak ediyordu. Bunu orada çalışan arkeologlara da sormuş cevap alamamıştı. Bu durumda sipariş İspanya'dan ya da Mısır'dan gelse ne yapıldığını bulamadık. Koskoca kayserler heykel yaptırmaya gelemeyeceğine göre sanırım heykeltraşlar gidip adama bakıp geliyordu ya da gittiği yerde yapıyordu. Çünkü bugün bi kafa çıkıyor tak altına adamın adını basıyorlar. Demek ki tipi benziyor. Yoksa o taş kafaya nasıl Sokrates dersin ya da nasıl Öklid dersin? Benzemesi lazım illa ki... Adamlar baya bi "celebrity" heykeli de yapmışlar. Pisagor ve Sokrates'ın fotoğraflarını çektirebilmemi buna borçluyum.

Yalnız müzede gezerken bir noktada çok kıllandım. Bana çok benzeyen bir Yunan heykeli gördüm. Yeminle baltayı alıp kırasım geldi. Düşünsenize ben kendimi bunca zaman bir aygır atın üzerinde sırtımda okum, belimde kılıcım Osta Asya bozkırlarından dörtnala koşarken hayal etmişim şimdi bu adam bana bu kadar benzeyince içerisinen çıkılmaz bir kimlik bunalımına düştüm. Şimdi gece-günüz bu paradoksu düşünüyorum. Oluşturulan bütün milliyetçilik doktrinleri bu heykel karşısına çöküyor. Neyse fazla deşmeyeyim. Bu müzedeki büstlerden birinin altında da "saçı dökülmüş, sol gözü kaymış sakallı vali" yazısı vardı (aşağıda resim). Bunu sevdim açıkçası. Yunan dediğin böyle tasvir edilmeli hep.

Şehrin 50 yıldır New York üniversitesi tarafından sürürülen kazılarına yalnızca %27'si çıkarılabilmiş. Sanırım bütçe yetersizliği de sözkonusu. 90 yıl içerisinde tamamının çıkmış olacağı tahmin ediliyor. O zaman Efes'ten daha büyük bir şehirle karşılaşmamız çok büyük ihtimal. Gerçi İtalyanlar Pompei'yi 1764'ten beri kazıyorlarmış. Kolay değil tabi, çıkarmakla bitmiyor. Yazıtlar okunacak. Kim neden yapmış, kiminmiş vb bulunacak, tasnif edilecek...

Neyse efendim, bu toprakların geçmişinin en nadide eserleriyle yüzleşmek, doğayla tarihle içiçe, bir zaman yolculuğu yapmak isteyenlere şiddetle tavsiye ederim. Hayran kalmayan görmedim. Aşağıda videolar...

Ara Güler ile Foto Muhabirliği Üzerine

Ara GÜLER’, Aphrodisias'ı Anlatıyor... ibexes

Körling

2011-02-01T18:14:00.002+01:00

Erzurum'daki ABD körling takımından elemanların blogu. Ne yapalım, turnuvada madalyaya uzağız. Buz hokeyi ve körlingde "şerefli malubiyet" arar durumdayız. En azından eğlenmemize bakalım.

Adım Adım Anadolu...

2011-01-29T02:10:00.007+01:00

Image via Wikipedia
Gelişen olaylar neticesinde hızlı kararlar alıp İtalya macerasına son vermem gerekti. Tekrar gitme hakkımı saklı tutup Türkiye’ye döndüm. Ankara ve İstanbul’da biraz zaman geçirdikten sonra Aydın’a geldim.

Aydın’a geçmeden önce de blogumu takip eden arkadaşların ısrarı üzerine Denizli’de bir hafta geçirdim. Denizli esnafının hatrı sayılır simaları tarafından “yılın en iyi blogu” ödülümü almak için Denizli'deydim. Bu süre zarfında Denizli esnafının dertlerini de dinledim. Esnaf genellikle bitmeyen altyapı çalışmalarından, siftahsız geçen günlere rağmen yazar kisvesi altında dükkanlara saatlerce çöken işsizlerden şikayetçiydi. Allah sizi inandırsın, insanın da yapacak işi-gücü olmayınca saatlerce oturabiliyor esnaf mekanlarında. “Ayağım çok uğurludur” safsatasıyla 2-3 gün takıldıktan sonra, işlerde bir açılma olmayınca arkadaşları biraz gerdiğimi hissedip, şehri terkettim. Umarım durum gidişimden sonra iyileşmiştir.

Denizli’yi Türkiye’de enteresan kılan bir diğer hadise de sembol olarak kendilerine Horoz hayvanını seçmeleridir. Türkiye’de çoğu şehir meyve-sebzesi ile ünlüyken pek az şehrimiz bir hayvanı ile ünlüdür. Denizli esnafınfa bunu da devamlı olarak öne çıkarma, halıya, kilime, beze basma isteği sezdim. Hatta bir horoz figürünün baş kısmındaki deliğe suratınız koyup, horoz kılığında Denizli hatırası çektirmeniz bile mümkün. Yalnız horoz namını sonuna kadar hakediyor, o ayrı...

Esnaf arkadaşlar beni Denizli’nin lezzet duraklarından Kebapçı Halil ve Helvacı Şerif’e de götürmeyi ihmal etmediler. Hakikaten efsane ürünler tattık bu mekanlarda. Tabi ki blogda bir Denizli bölümü yazma sözü karşılığında gerçekleşti tüm etkinlikler. Esnafa kendimi kısa sürede sevdirmemde Aydın’dan alışık olduğumuz şivenin çok benzerinin konuşulmasının rolü yadsınamaz. “k” sesini çıkaran bir adamın buralarda tutunması çok zordur (bazı tek heceliler hariç). Misal vitrin bakarken yanınınıza gelen adam: “Ne baktıydıngız?*” dediğinde “Bu kaç para?" derseniz kesin kazıklanırsınız. Doğru cevap “İndeki gaça?” tarzı bir şey olmalıdır. Bir de ara ara ismin hallerini karıştırmalısınız. Örneğin maç izlediğimiz mekanda takımına deliren bir amca: “Topu bas, topu” diye ayaklanıp bağırırken, siz bu amcaya “Oturur musunuz, göremiyoruz” diyemezsiniz. Doğrusu: “Beni bak baken, göremepdurum” olmalıdır. Yoksa harcatırsınız kendinizi. Siz siz olun, her şeyin sonuna “gari” ekler yırtarım diye düşünmeyin.

Şehrin iddialı olduğu bir diğer husus da moda. İnanın, Milan seviyesinde bir moda şehri Denizli. Özellikle Bayramyeri vitrinleri Milan'ın Duomo meydanı çevresini andırmakta insana. Tek farkı çarşıda-pazarda çok az hatun olması. Denizli modası erkeklerin tekelinde adeta. Bir de havluya öyle çok yatırım yapılmış ki sanırsınız sokaklarda da havluyla gezilecek. Ama yine de ben Denizli'yi "Anadolu'nun Milan'ı" ilan etmekte bir sakınca görmüyorum.

Bir de merkeze ilçelerden göç etmiş insanlar vardır bu şehirde. Ancak artık her yerdelerdir ve topluma karışmışlardır. Şimdi adını vereceğim 2 ilçeye çok dikkat edin: Çal ve Tavas. Buradan insanlarla karşılaşırsanız gözünüzü dört açın. (Yanlış anlamayın benim de çok Çal’lı arkadaşım var, çok mert olurlar). Hikaye şu: Yılanla Çallı’yı aynı çuvala koymuşlar, Çallı yılanı ısırmış. Yılan: “alın beni burdan” demiş. Yılanı alıp Tavaslı’yı koymuşlar, Çallı: “yılanı geri koyun” demiş...

Bu şehirden çok iyi arkadaşlarım olduğunu tekrardan belirteyim. Özellikle Ankara ve İstanbul'da Denizli diasporasıyla çok vakit geçirdim ama yerinde görmek ayrı bir lezzet. Bana bu ödülü layık gördükleri ve misafirperverlikleri için hepsine çok teşekkür ederim. Özellikle de Excel Fırat ve aynısını ben evde kullanıyorum Erdem’e sonsuz teşekkürü borç bilirim...

Bir diğer ilimizde görüşmek dileğiyle....

*ng: bu ses n harfinin daha genizden söylenmesi yoluyla çıkarılır ve şivenin yapay mı gerçek mi olduğunu ortaya çıkaran bir turnusoldur adeta...Konsept olarak benzeri için İngilizce'deki th sesi düşünülebilir. Hiç "three" diyenle "tree" diyen bir olur mu?

Son dönemlerime dair...

2011-01-25T00:26:00.003+01:00

Kaç Kere Sever İnsan?

Bittiği yer mi güzel hatırlanır yoksa güzel yerinde mi biter hep bu işler? İlk başından beri hissetmiştim bir gün biteceğini ama keşfetmek de güzel geldi, duramadım, bağlandım, alıştım. Çok farklıydın, daha önce tanıdıklarıma benzemiyordun. Her şey 3 sene önce başladı, kader ağlarını ördü ve bir ekim günü karşılaştık. Eskiden alışık olduklarımı bırakıp sana gelmiştim, bütün konforumu terketmiştim senin için. Bilir misin ne kadar zordur rutini terkedip yeni alışkanlıklara yelken açmak? Nereden bileceksin, hep sana gelmişlerdir, acaba sen hiç gittin mi? Tanıştık, gezdik, tozduk, badireler atlattık, güldük, ağladık ve inanması zor olsa da bitiyor şimdi.

Senden önce iki tane daha tanımıştım. İlkinde toydum. En güzeli o sanmıştım, saftım. Bütün ilk gençliğim onunla geçti. En çok sahillerde takıldığımız günleri ve zeytin ağaçlarıyla dolu caddelerde yürüdüğümüz anları özlüyorum. Hiç bir karşılık beklemediğim, hesapsız sevdiğim, sorgulamadan olanıyla yetindiğim sadece oydu. Sonra büyüdüm, bana yetmez oldu, gittim. Arkamdan ağladığını sanmıyorum. Hep güneşli bir günde ardımdan el sallarken anımsayacağım onu. Ne zaman dönsem beni bekleyen olarak...

Diğeri ise daha soğuktu, anlaması zor. Ama o kadar heyecanlı başlamıştım ki hiç aldırmadım. Garip, sevmeyeni çoktu ama tanısan bence sen de severdin. Ama yollarınız asla kesişmez, farklı dünyaların insanlarısınız. O ne kadar doğuluysa sen o kadar batılısın. Çok şey yaşadık onunla, çok şey öğrendim ondan. Ama vefasızdım. Senin için ayrıldım ondan. Ayrılığımız sessiz oldu ama acısız değil. Yeni bir maceraya ihtiyacım vardı, gençtim, heyecan aradım. Öyle alışmıştım ki ona ayrılmayı kafaya koyduğumda endişelenmedim desem yalan olur. Kafam karışıktı ama arkadaşlar: “gençken olur bunlar” dediler. Bindim otobüse gittim, arkama bile bakmadım. Vedalaşmaya bile vaktimiz olmadı. Belki de cesaretim olmadığından böylece kaçtım ve sonra da ne aradım ne sordum. Kim bilir belki de düşündüğüm kadar ilginç değildi, kendimi kandırmıştım. Terkettiğim günden beri bir kez olsun görmedim ama deli gibi özledim. Belki de sigarayı bırakan bir tiryakinin sigarasını ömür boyu özleyişi gibi özleyeceğim onu. Canım isteyecek, direneceğim ve özlemeye alışacağım ama unutamayacağım...

İtiraf etmeliyim ki ikisi de beni, senden daha iyi anlardı. Benim de seni anlamam aylar sürdü. Seni belki bu çekici yaptı. Şimdi bakıyorum da sana çok emek harcamışım. Hiç yüz vermediğin günlerde yılmamışım, koşmuşum peşinden. Değdi mi acaba? Bana ilk kez birisi “git” demişti ama gidememiştim. Sen, benden diğer ikisinin intikamını alandın. Belli ki huyun böyle. Güzelliğinle ve çok beğenilmenle ilgili sanırım bu. Ben olmasam da yerime koyacak birisini bulursun. Yazmak kolay değil, gitmeme günler kaldı. Merak ediyorum, benim için üzülecek misin? Korkuyorum ki, hiç umursamayacaksın...

Niye yaptığımı bile anlayamayacaksın çünkü sen hiç gitmedin oysa ben iyi bilirim gitmenin zorluğunu, alıştıklarını bırakmanın yorgunluğunu. Ama unutma bu beni genç yapıyor seni ise içi geçmiş bir yaşlı...Ben mecburum keşfetmeye, sense mecbursun seni gelip keşfetmelerine. Ne kadar zor gelse de yollarımız ayrılıyor seninle, hem de kısa bir süre içerisinde.

Gitmeye karar verdiğim andan itibaren gelecek için bir heyecan kaplasa da içimi, senden ayrılmanın hüznü de belirginleşti. Sana bakamaz oldum, güzelliklerin içimi yakmasın, anılar canlanmasın, aklım karışmasın diye. Bir şeyi son kez yaptığını bilmek acı veriyor. Öte yandan hala fırsatım varken çok da ölçüp biçmeden tadını çıkarmak da istiyorum. Açıkçası arada kaldım, ne yapacağımı bilemez durumdayım. Üzerine fazla da kafa yormak istemiyorum bu gidişlerin, zorlaştırıyor her şeyi. Bazen insan derinliğini bilmediği suya da atlamak istiyor her gün aynı yerde yüzmektense. Hem kalsam da senin yüzünden gitmedim diye başının etini de yerim bundan böyle. Lütfen beni anlamaya çalış, ben buyum işte.

Ne acıdır ama belki de bir daha veda mektubu yazdığımda sen de diğerleri gibi bir paragraftan ibaret olacaksın sadece. Dürüst olayım, insana her tecrübesi farklı ve güzel geliyor. Bugün için diğerlerinden farklısın ama zaman geçtikçe onlar gibi olacaksın zihnimde. Biliyorum şimdi diğerlerinin isimlerini daha da fazla merak ettin. O zaman söyleyeyim; ilk sevdiğim Aydın ise, gençlik aşkım Ankara ve sen de Milan’sın...Haftaya ayrılıyorum senden. “Ağlama” desem faydası olmaz, bilirim çok kolay ağlarsın. Ama ben seni güneş gibi gülümseyişlerinle anımsamak isterim. Kendini de fazla suçlama, mecbur olmasam gitmezdim ya da istemesem direnirdim. Zaman her şeyin ilacıdır, unutursun.

13.12.2010

Geldim-Gördüm-Yenildim

2010-12-09T01:53:00.005+01:00

Efsane Efes'ten eser kalmamış, takım sanki hiç beraber antreman yapmamış gibi sahada. Rakip de çok kuvvetli değil, belki yeneriz diye gittik. Olmadı. Nerede o eski Efes?

Az sayıdaki taraftar da bu oyunla 4 çeyreği çıkaramadı. Yine de bir ara salonu inlettik:

Paramız mı var, Gucci alalım;
Vespa'mız mı var, kız tavlayalım;
Efesliyiz biz;
Sürünüyoruz...

Başka sefere...

Memleket

2010-12-06T12:43:00.001+01:00

İnsanı şu dünyada kaç kişi şartsız, koşulsuz sever? Şanslı olanlarımızı ailesi... Zengin ve nüfuzlu ailesi olanlar için bazı şeyler hep daha kolay olur, yalnız ve emekçi ailesi olanlar içinse hep biraz daha zordur hayat. Ancak durum ne olursa olsun değişmeyenleri de vardır bir ailenin, yuvanın. Başına dışarıda ne gelirse gelsin, başarsan da başaramasan da istediğin zaman gidip kapısını çalabileceğin, koşulsuz sana kapısını açacak olan, seninle aynı dili konuşan, genlerine şekil vermiş olanlar vardır orada. İsmini, sıfatını edindiğin, davranışlarını şekillendirdiğin yerdir orası. Saçın, başın, tipin, huyun, boyun hep bu insanlara benzer. Aralarında gezerken kimse seni yadırgamaz. Onların arasında büyürsün, gün gelir anlarsın ki davranışların onlara benzemekte, gülüşün, sinirin, konuşman onları andırmakta.

Ardından sana bir yatırım yapılır, imkanlar dahilinde adam olmana uğraş verilir. Kimi zaman iyi bir diploma edinmene yardımcı olurlar, kimi zaman da bir zanaat ve bazen de bir şey vermezler öylece kalakalırsın ortada. Çok zaman beğenmezsin durumu, daha iyisine tamah edersin. Gün gelir kızabilirsin bile koşulları daha iyi olmadığı için onlara. Ya atlatırsın bu durumu, fazla düşünmez olursun ya da elbet öğrenirsin bu uhde ile yaşamayı.

Büyürsün, kendi hayallerin olur. Büyük hayallerle çekip kapıyı çıkmış olabilirsin. O anda bile bilirsin, istersen bir gün dönebileceğini. Denersin, muhakkak ki o hayallerin önüne bu hayat setler çekmiş olacaktır, sonunda kendini bambaşka yerlerde bulacaksındır, tasarladığın noktanın ötesinde veya gerisinde ama daha çok sağında veya solunda, bambaşka bir rotada. Hatta bütün bu uğraşı, koşuşturma içerisinde onları ara sıra unutmuş olduğunu da fark edeceksindir ama yine de tamamen kopamayacağını da. Çoğu zaman kulağın onlardan gelecek haberlerde olacaktır. Onları her gün gördüğün zamankinden daha hassassındır artık, onları daha çok düşünüyor olduğunu fark edeceksindir zamanla. Başlarda kocaman bir hevesle kaçtığın o ortamı çok zaman aradığını ama özellikle de yalnızlığında ihtiyaç duyduğunu anlayacaksındır. Fark edeceksin ki uzakta olsalar bile onlar mutsuzken sana mutluluk olmadığını. Bu yolculukta onlarla aynı gemide olduğunu hissedeceksindir sıkça.

Yolculuğunda seni anlamayanlar olacak, dilini çok rahat konuşamadığın insanlarla muhatap olacaksın. O zaman keşke ailem burada olsa diyeceksin, arkamda dursa, bana destek çıksa. Yine de elindekiyle yetinmeyi bileceksin, fazla şikayet etmeyeceksin, çünkü bu hayatı sen seçtin. Her şey daha güzel olsun diye uçtun gittin aralarından. Şimdi bütün hepsini göğüsleyeceksin. Seni imkanları bu kadar olduğu için maceranda yalnız bırakmışlarsa, diğer ailelerin çocuklarının arkasında nasıl da durduğuna bakıp iç geçireceksin veya daha da kötü durumdakileri görüp haline şükredeceksin. Ama ne olursa olsun, işler çok kötü giderse, yenilmek demiyelim ama akıntıya karşı yüzmek sana zor gelirse, kendini akıntıya bırakıverecek lüksün olduğunu bilmek seni hep rahatlatacak. Birgün elinde bavulun, doğduğun yere, yuvana dönme lüksün hep elinin altında nasılsa. İçeride seni karşılayacak, soru sormayacak insanlar seni bekliyor olacak.

Oysa işin matematiğine bakarsak bütün bu hislerin kaynağı sadece ve sadece o yuvada, o ailede doğmuş olman. Aynı ihtimalle, bambaşka bir yerde de doğmuş olabilirdin ve bu durumda başka insanların karşılıksız sevgisini ve desteğini alacaktın. Bugün sırf o yuvada dünyaya gelmedin diye, sırf tipin değişik diye seni sorgulayanlar, başka koşullarda sana karşılıksız destek verenler olacaktı. Ama kim düşünür ki duygular varken matematiği. Başka ailenin evladıysan, gerisi teferruat. Belki çok zorlarsan, kapılarında yatsan birileri seni evlatlık almayı kabul edebilir ama bu da karşılıksız olmayacak. Baştan bir çok yükümlülüğü yerine getireceğini garanti etmen gerekecek.

Gurbet elde oturma iznimi almak için sabahın onundan beri beklediğim ve öğleden sonra iki olmasına rağmen sıranın gelmediği, dünyanın dörtbir yanından gelmiş göçmenlerle dolu bir kuyrukta düşündüm bu yazdıklarımı, bambaşka ailelerin çocuklarıyla tam dört saat geçirdikten sonra. Bazılarının aileleri bile yoktu ve belki içlerinden “memleket mi, yıldızlar mı, gençliğim mi daha uzak?” diye geçiriyorlardı, bazılarınınsa aileleri ya çok fakirdi ya da zengin-nüfuzlu aileler tarafından dağıtılmıştı. Onlara bakınca kendimi iyi hissettiğim için moralim bile bozuldu, şikayeti kestim. Zaten bizim bu sıraya nüfuzlu ailelerin çocukları uğramıyor. Kapılarını çaldıkları çoğu diğer aileler de içeriye buyur ediyorlar onları sorgusuz... Çıkıp oradaki memurlara anlatmak istedim olan-bitenin saçmalığını ama komik duruma düşmekten korktum. İşte böyle “sussam gönül razı değil, söylesem tesiri yok”...

Demem o ki, aileleri gibidir memleketleri insanlara. Kimimizi daha yolun başında kendi ailesi hor görür, kimimizi başkalarının aileleri. Kimilerimizin arkasında çok güçlü aile desteği olur, başkaları asla bizi ezemez. Kimilerimiz hep yalnız olmuşuzdur, gelen geçen şamarlar. Ne de olsa ailen sana sahip çıkmazsa, başka ailelerden merhamet bekleyemezsin bu gaddar dünyada. Bir de hepsi rastlantısal olmasına rağmen renginden, saçından, dininden dolayı seni kabul etmeyen aileler vardır ki neye isyan edeceğini şaşırırsın bu durumda. Güzeldir başın sıkıştığında, başaramadığında dönüp gideceğin, seni yüzde yüz anlayan, sorgusuz içeriye buyur edecek bir memleketin olması. Şikayet de etsen, darılsan da, kızsan da başarısına sevindiğin, derdine yandığın, seni sen yapan bir memleket. Gönül rahatlığıyla “memleketim” dediğin bir yuva. Dileriz hep sevgi görelim ama maalesef bazen döver-bazen söver ama dönünce hep kabul eder.

İşte bu sayede sabırla bekledim sıramı, bu sayede iki çift laf söyledim işini safsaklayan ve beni değersiz gören memura, bu sayede gülümsedim gri Milano gökyüzünün ardındaki güneşe dışarıya çıktığımda. Biraz da özlem hissettim. Ne yalan söyleyeyim, bazen yalnız hissediyor insan...

Rock Italiano

2010-11-21T00:59:00.011+01:00

İtalya'ya ilk adım attığım zamanlarda dillerini ve kültürlerini de öğrenmemize yardımcı olur, hem de entegrasyonumuza da faydası dokunur diye etraftaki insanlara İtalyan Rock gruplarını sormuştum. Herkes Vasco Rossi ve Ligabue gruplarını tavsiye etmişti. Hemen bu iki grubun albümlerini edinmiştim. Dinlemeye başladığımda açıkçası fazlaca hayal kırıklığına uğradım. Aslında düşünüce abiler en az 20-30 yıldır bu işi yapan, artık yaşlı sayılabilecek isimler. Bütün şarkıları dinlendiğinde aradan iyileri de çıkıyor ama bütün ulusun üzerlerine söz birliği yapabileceği kadar iyiler mi bilmiyorum. Ama her ikisi de imaj olarak tamam. Deri montlar, alkol ve uyuşturucu tedavileri, uzun saçlar, buğulu sesler... Yine de bana fazla sıradan geldi sanırım. Ancak şunu da söylemeliyim ki bu gruplar yılda birer kez San Siro Stadyumu'nda konser veriyorlar ve her sene 100 bine yakın bir kitleye aralıksız 20 yıldır çalmakta bir zorluk çekmiyorlar. Benim göremediğim bir şey olabilir. Bir de tabi nüfus bizdeki gibi genç değil. Yani her hafta bir rock grubu çıkaracak kadar dinamik değil camia. Gençler de artık Lady Gaga ile fazlasıyla kafayı bozmuş durumdalar. Belki bu nedenle olanla yetinmek durumunda kalıyorlardır. Şimdi bu adamların birer şarkılarına kulak verelim:

Sonrasında aramaya devam ettim zira sanata bu kadar değer veren ve yaratıcılığın önemsendiği bu coğrafyadan daha iyisi çıkmalıydı. Sonuçta bir ulus operayla kafayı bozup, diğer müzik dallarını silmiş olamazdı. Bir gün İtalyan bir arkadaşımız eve ziyarete geldiğinde bizi Le Vibrazioni grubuyla tanıştırdı. Bu yeni jenerasyon, diğerleri gibi baba değiller daha. Ancak pop-rock alanında bence çok başarılılar, sizlere de tavsiye ederim. Şarkılarını İtalyanca icra etmekteler ve konserlerinde de gayet başarılılar, kitleyi coşturuyorlar. Buraya bir şarkılarını koyacağım. Klip Naviglio denen mekandan. Teşbihte hata olmaz- Milano'nun İstiklal Caddesi diyebiliriz. Bakalım:

Diğer kliplerine de şu youtube kanalından ulaşılabilir...

Bir diğer Milan grubu da Blonde Redhead... Bazıları ne alaka diyecektir, ki ben de ilk duyduğumda şaşırdım zira kendilerini henüz buraya gelmeden Amerikan olarak tanımıştım. Aslında da öyle ama bu 3 kişilik grubun iki has elemanı olan Simone ve Amedeo Pace ikizleri Milano'lu. He bir de enteresan bir sese sahip Japon vokalleri (Kazu Makino) var. Çok hoş bir alternatif müzik. Bunu da dinlemeyen kalmasın:

Yolculuğumuza devam edelim ve metal camiasına geçelim. Metal camiasının binbir çeşit etiketinden kendilerine melodic death metali seçmiş olan Disarmonia Mundi grubu Torino'lu... Alanında gerçekten başarılı, özellikle Soilwork vokalini bünyelerine dahil ettikten sonra iyi bir çıkış yakalamışlar. Müziklerini İngilizce icra eden bu grup, insanı coşturup, güne iyi bir başlangıç yaptırabilir.

Bunların dışında da etrafta dolanan bir çok rock-metal grubu var ama bu camiada öne çıkmak, devamlılık sağlamak zor. Bütün underground grupları da burada sergileyemem işin aslı. Tam olarak bir ün sağlayamasa da Malcondita da yerel kahraman olarak fena değil gibi:

Son olarak da İtalya'daki ününden sonra Amerika'nın yolunu tutan Lacuna Coil grubu bu blogda yer bulacak. Bunları da son zamanlarda oldukça fazla dinliyorum ama taş gibi vokalleri Cristina Scabbia nedeniyle kliplerini izlemek çok daha güzel:

Anneme Funk

2010-11-17T19:50:00.004+01:00

Image by erenileri via FlickrAngela Merkel "Almanya'da çok kültürlülük çöktü" dediğinde "De get ordan" demekten kendimi alamamıştım. Çok kültürlülük çökemezdi çünkü Almanya'da hiç varolmamıştı. Orada alternatifsiz tek kültür vardı, herkes de ona uymalıydı, olmadı.
15 Kasım tarihli Disko Kralı programına Cartel'den tanıdığımız nam-ı diğer Kabus Kerim katıldı. Format ve zaman nedeniyle tam giremedi ama birazcık dokunabildi Almanya'da yaşayan Türkler konusuna. Birisi bu insanları TV'ye çıkarıp dinlese iyi olacak sanırım. Ben de merak etmeye başladım hislerini. Programdaki konuşmalar beni hemen Berlin yazısındaki karmaşık duygulara götürdü.
Kerim Bey Türkiye'de iken annesi Almanya'da çalışıyormuş. Sonra hastalanmış annesi, Kerim de annesine Anneme Funk adlı albümü yapmış. Ben dinledim, enteresan olmuş. En azından basın abartıldığı son dönem remixleriyle alakası olmaması çok iyi. Kerim'in programdaki bir sözü de kaydetmeye değer: "Biz, Almanya'ya satılmış Türkleriz".

Anneme Funk by Karriem on Mixcloud

Berlusconi'nin Hangi Hatunusun?

2010-11-12T01:11:00.004+01:00

İşler yine karıştı. Bu seferki iddia 18- birisiyle... Artık o kadar çok söylenti dolaşır oldu ki Facebook'ta "application"ı bile çıktı. Quale donnina di Berlusconi sei? (Berlusconi'nin hangi hatunusun?)

Bu arada bizim medyada sanırım yer bulmadı ama kendisi Türk delegasyonu ile yaptığı bir konuşma sırasında "Ho avuto una fidanzata turca" (Türk bir kız arkadaşım vardı) da demiştir zamanında. Anlaşılan bilinenleri bilinmeyenleri yanında, buz dağının görünen kısmı gibi...

Cevapları yine yorumlarda bekliyorum, hangi hatun çıktınız?... Hemen aşağıya da videolar. Ne güzel bir parlamento yarattı adam aklınız şaşar. Gerçekten de sözün bittiği yerdeyiz!

Once Brothers-Kardeş Gibiydiler

2010-11-06T04:56:00.008+01:00

Image by NBANets via FlickrÜniversite yıllarında sabaha kadar ayakta kalıp veya saat kurup, uyanıp maç izlediğim zamanlar oldu. 3-4 yıldır bu olayın hayatımdan çıktığını farkettim, çok da boşluğunu hissetmiyorum açıkçası. Daha eski yılları da hatırlıyorum, belki ilkokul-belki öncesi, üzerinde "Lakers" yazan bir eşofman. Pazar günleri de NBA "top10" programı. Hangi yıllar olduğunu hatırlamıyorum ama oyunu sevmeme rağmen dışarıda oynamaya çalışınca hareketlerimin televizyondakilerin yanından bile geçemediğini hatırlıyorum. Sanırım sebebi basketbolun fiziksel ve zihinsel olarak komplikasyonundan ileri gelmekteydi. Topu ağır bi kere, hele de yağmur yerse o top tam bir mutsuzluk kaynağı olurdu adamın başına. Atış tekniği de kas yoksunluğundan mütevellit fırlatma şeklinde cereyan eder, istenilen sonuç alınamazdı. Aynı şekilde boy kısa, zıplama yetisi gelişmemiş bir birey...Hele de etrafta futbola dönmeye meyilli, isteksiz arkadaşlar varsa hemen ayak topuna geçilirdi. Allaha şükür fiziksel gelişim tamamlandıkça basketbol da oynanabilir bir spor halini aldı. Yeri geldi her gün oynadık... Kronolojik sırayı kaçırıyor olabilirim, şimdi bakınca hepsi geçmiş zaman ama bu oyunu oynamaya çıktığımızda bazı isimler söylerdik fakat adamlar yolda yanımızdan geçse tanımazdık aslında...İstisnalar vardı. Jordan'ı bilirdik, onu çok gösterirdi kamera; gözlüğünden dolayı Kareem Abdul Jabbar'ı bilirdik-ki kendisi o yıllarda Bağ-kur veya Emekli Sandığı'nın sağladığı gözlüklerle oynardı. Geri kalan isimler tamamen kolpalamaca. Yalnız bir isimden çok bahsedildiğini bilirim, herhalde ya TV'den ya da abilerden duyduk; Drazen Petrovic... Yeri geldiğinde, bizim de Drazen olmuşluğumuz vardı, oradan aşinayız.

Kendisi NBA'de yıldız olmuş ilk Avrupalı, yetenekli ve işkolik sayılabilecek kadar çalışkan. Efsane Yugoslavya milli takımından Vilad Divac'in da takım arkadaşı. Aşağıdaki belgeselde her taddan duygular mevcut. Aralarından su sızmayan iki arkadaş, sonrasında Yugoslavya'nın parçalanması sürecinde birbirinden uzaklaşan iki farklı milletin çocukları. Yollarını sonsuza dek ayıran trajik bir kaza. (Gereksiz ama kazada arabada bulunanlardan birisi de Türk). Belgeselin başında ne kadar gülerseniz, sonunda o kadar ağlarsınız, uyarıyorum.

Kodumunun savaşları, ne pis işler. Yazınki şampiyonanın Yunanistan maçını, Yunan bir çocukla izlemiştik, o zaman da düşünmüştüm aynı teraneyi dedesi Yunanlılara karşı verdiği mücadeleden dolayı cesaret madalyası alan bir genç olarak...Ama böylesi en pisi sanırım, iç savaş. Aynı milli formayı giyen adamlar muhabbet etmeye korkar olmuşlar. İnsanın ağlayası geliyor. İşte o başyapıt "once brothers":

part-2
part-3
part-4
part-5
part-6
part-7
part-8

Hikayenin savaş kısmına pek değinilmemiş ama aynı coğrafyanın acılarını daha gerçekçi görmek isteyenlere Srebrenica Massacre belgeselini tavsiye ederim. Hani şu devamlı Avrupa'nın göbeğinde, UN'in burnunun dibinde denilen. Link sadece part-1, oradan yolunuzu bulunuz.

Debate

2010-11-02T23:29:00.006+01:00

Bugün hiç blog yazacak gibi değildim, ismini vermek istemeyen bir arkadaşın "Sopranos" tavsiyesini değerlendirmek için oturmuştum. Ancak bu arkadaş bana bir "debate"in video linklerini yollamış. Bir tıkladım, tam 90 dakika soluksuz izlemişim peşpeşe. Belki paylaşmazdım ama videoların 8. bölümünde konu bir anda Türkiye'ye geliverince paylaşayım istedim. Hoş hiç gelmese de yeterince güzel bir "debate" oldu. "Debate" lafını da ingilizce yazıyorum diye bana gıcık olmayın çünkü bu kelimenin yerine Türkçe "tartışma" veya "açık oturum" diyecektim ammavelakin bu Türkçe kelimenin bana çağrıştırdıkları İngilizce'si kadar nezih, entellektüel doyuruculukta değil maalesef. Bizim açık oturumlar genelde daha çok bağıranın haklı olduğu sanısını ve alkışlanan demegogların çığlıklarını hatırlatıyor bana. Dağarcığımda bu kelime fazlasıyla yıpranmış ve kirlenmiş. Ya yenisi icat edilsin ya da kavramı "debate" noktasına çekene kadar 200 yıl daha bekleyelim...

Her neyse, arkadaşın da adını veremiyorum çünkü kendisi yemekhane tadilatının her yıl hicri takvimle Ramazan ayına denk geldiği bir kurumda çalışıyor. Yeterince açık oldu sanırım.

Ayrıyeten öğrendiğim kadarıyla Youtube sansürü de kalkmış, o halde hemen video paylaşayım dedim. Geçen aylarda benzer videoları Dailymotion'dan falan bulayım da Türkiye'den insanlar takip edebilsin diye canım çıkıyordu. Sansür genlerimize işlemiş, bu tarz bir "debate"i ülkemizde asla göremeyeceğimi bilmemin de bir nedeni bu. Bakın ne boyutlarda bizde sansür. Bir şeyi idare edemiyorsak, onun hakkında konuşulmasını-konuşulmamasını idare etme sanatı ne boyutlara ulaşmış: "Aceto Balsemico: Susma sustukça sıra sana gelecek"

Halbuki biz Türkler çok koyuvergitsinciyizdir ama iş sansüre gelince öğrenemedik şu düsturu.

Şiddetle tavsiyem zaman yaratılıp Hitckens'in takip edilmesi. Ama uyarayım Dawkins'e alerjiniz varsa, Hitckens komaya sokar. Sinirleriniz bozulacaksa bu blogun daha eğlenceli yazılarını okuyunuz. Bakın bakalım Hitckens'ı mı, Tarık Ramazan'ı mı ikna edici bulacaksınız? Şunu da belirteyim Hitckens'ın yakalandığı kanserden kurtulacağının garantisi yok, eğer sevdiyseniz eserlerine ulaşınız.

Kendisine acil şifalar dileyerek bitirelim...

Part 2
Part 3
Part 4
Part 5
Part 6
Part 7
Part 8
Part 9
Part 10

Bir Canavar Yarattım

2010-10-25T23:55:00.002+02:00

İş yerinde öğle yemeklerimizi kafa dengi arkadaşlarla çıkıp bir parkta yiyorduk, havalar da güzeldi. Aslında bu ekip 4 İtalyan ve benden oluşan samimi, çekirdek bir kadro idi. Gel zaman, git zaman samimiyet artınca çocuklar bana Türkiye ve Türkiye'nin kalıplaşmış bazı sorunları ile ilgili sorular sormaya başladılar. Ben de bildiğim kadarıyla anlatıyordum. Yalnız ne kadar tarafsız cevaplar verebiliyorum diye bir merak vardı içimde. Acaba diyordum, bazen çok iyimser veya çok gaz cevaplıyor olabilir miyim çocukların sorularını. Bir zaman sonra öğle yemekleri dışında da buluşmaya başladık. Amacım Türkiye'nin AB'ye girmesi yolunda birkaç gencin kafasını karıştırmak, çok süper bir ülke olduğumuza onları inandırmaktı. Ama bir canavar yarattığımı farkettim.

Geçen haftasonu çocuklardan birisi coşup bana aşağıdaki videoları yollamış internetten. Ne anlattıysam artık çocuklara, nasıl etkilediysem birer Türk milliyetçisi olmuşlar.

İlk video

"Grandissimo uomo e leader!!!!" başlıklı bir e-postayla geldi:

2. video: "Great Military Anathems" başlığıyla geldi:

3. Video "Great People of Turkey, Great Respect!!!!!!" başlığı altında geldi:

4. ve son video da "Great people" bağlığı ile yollanmış:

Bazılarının içeriği fazla sert geldiği için çocukları Yunanlılar düşmanımız değil şeklinde sakinleştirmek durumunda kaldım. Bi daha da etrafıma adam toplayıp soru da cevaplamak istemiyorum.

Kendilerine daha tarafsız bir bakış açısı olsun diye Ekonomist'in son sayısında çıkan Türkiye analizini önerdim. Online versiyonu kısa, basılı versiyonu 14 sayfa ve fena değil gibi...

Eğitim Şart

2010-10-19T04:51:00.005+02:00

Image by Giandomenico Ricci via FlickrYatılı lisede okurken birbirimize çok çılgın şakalar yaptığımız olmuştu. En sevdiklerim organize olanlardı, çok kişinin olan-biteni bildiği, sadece kurbanın bilmedikleri. Bazıları o kadar sofistike olurdu ki işin içine öğretmenlerimizi bile katardık. Hey gidi günler hey...Etrafınızdaki herkes bir şeye inanırsa ve size onun doğru olduğunu hissettirirse olan-bitene inanmamanız mümkün olabilir mi? Ya da en azından olanlara karşı çıkacak cesaret kaçımızda vardır?

ODTU'de yapılmış güzel bir örneği vardır. 4 kişilik odaya okulu yeni kazanan bir kurban gelir. Görür ki kendisine tahsis edilen yatağın başucunda bir fotoğraf, üzerinde çiçekler. Çocuk biraz da baskıdan olsa gerek durumu kabullenir. Odadaki daha kıdemli 3 kişi yatağın başına arasıra gelerek dua edip giderler. Çocuğa kötü davranırlar. Bu rutin 3-4 gün sürdülür. Kurban dayanamaz ve diğer 3'lüden birisine sorar: "Bu kim?, neden böyle davranıyorsunuz?" Cevap: "Senden önceki oda arkadaşımızdı, hayatını kaybetti. Senin onun yerini almanı sindiremiyoruz". Beşinci gün herkes yatıp ortalık karardıktan sonra fotoğraftaki kişi çıkagelir. Kurbanı sarsarak uyandırır ve der ki: "Kalk len, orası benim yatağım"...Kurban böğürerek ağlar, koşarak kaçar. Sonradan kurbanın gönlü alınır, titremesi geçirilir, arkadaş olunur.

Bu tarz şakalar anladığım kadarıyla Avrupa'da da yaygın ve yapılıyor. Ancak malzeme farklı tabi ki...Örneğin Milano bir moda kenti. Ne oluyor moda kenti olunca? etrafta defileler, alışverişe gelen kitleler, moda showları oluyor tabi ki ama bizim gibi insanların o moda showlarına ve vitrinlere erişimi pek yok. Ben Milan'ın moda şehri olduğunu en çok buraya bir ajansta tutunabilir miyim diye gelmiş zayıf ama uzun boylu, çoğu Doğu Avrupa kökenli kızları metroda görünce anlıyorum. Sayıları hiç azımsanmayacak kadar fazla, Allah yollarını açık etsin...Malzeme bu olunca şakalar da başka oluyor.

Bocconi Üniversitesi'nin yurtlarından gelecek sıradaki hikaye. Bocconi İtalya'nın en iyi "business" okulu. Monoco prensinden tutun, Armani'nin oğluna, DolceGabana'nın kızına, Pirelli'nin varisine kadar bir çok taşaklı arkadaşın yanısıra mankenlik camiasının ünlü isimlerini de mezun etmiş veya barındıran bir okul. Malzemenin zenginliğine bakın, kendisinin adı Nina Senicar. Bir Sırp güzeli ama Berlusconi'nin göçmen politikası sonucu İtalyan vatandaşlığı da almış. Kendisinin şakalara konu olduğu yıllar henüz ilk çekimlerini yaptığı, selebriti olmadığı, okuyup aynı zamanda yurtta kaldığı yıllar. Yurda arkadaşını ilk kez ziyarete giden Marco telefon açıp oda numarasını sorar ve duyduğu numaraya arkadaşının odasıymışçasına gider. Bu arada arkadaş da Nina'dan şaka yapmasını rica eder. Çocuk odaya gittiğinde Nina kapıyı iç çamaşırlarıyla açar. Bu şaka defalarca ve birçok kişiye yapılmış... Bi de bizim ODTÜ şakasına bak...Gerçi ikisi de ölüyü diriltiyor, inanmayan hemen alttaki videoyu izlesin.

Chiambretti Night sexy Nina Senicar si spoglia
Caricato da tvgratisnet. - Scalda l'ambiente con altri video sexy.

Giriş paragrafında da bahsettiğim gibi insanlar bazı durumlarda "Hadi canım, bu kadar da saflık olmaz" denilecek durumlarda bile çok garip şeylere çevrelerindeki herkes öyle söylediği için, herkes aynı şeyi telkin ettiği için kolaylıkla inanıyorlar. Mesela bir uç örnek vereyim biz zamanında bir arkadaşımızı boxer don giyince şap yalaması gerektiğine ikna etmiştik. Herkes aynı şeyi söyleyince, o söylenen şey doğru oluveriyor...İnanmazsan Hitler'e bak. Bir ulus peşinden gitmiş adamın.

Bu hadise aşağıdaki videoları izleyince aklıma geldi. Richard Dawkins'in İngiliz eğitim sisteminde din müfredatı da okutulan okulların bilimselliğe nasıl kapalı hale geldiklerini araştırdığı belgeseli. Bütün ana akım dinler belgeselin konusu ama benim dikkatimi en çok müslüman okuldaki çocuklar çekti. Bir konuda da sevinmedim diyemem, din anlamında anlatılanlar ve bilimi dinle açıklama konusunda İngiliz bebelerden hiç bir eksiğim kalmadan eğitilmişim. Çocuklar da aynı benim gibi suların hiç karışmama hadisesini, maymundan gelindiyse maymunun neden yok olmadığı argümanlarını duymuşlar. Bilimsel eğitim alsalar bile din eğitiminin özgür düşünme yetilerini nasıl etkilediği belgeselde çok açık görülebiliyor.

Belgeseli 4 bölüm halinde ekliyorum ama youtube açamayanlar belgeseli indirebilirler veya bir kısmını altyazılı olarak facebooktan görebilirler. Çok uzun da değil...

Şimdi burdan bizim cemaat okullarına da girsem mi acaba ama ne alakası var...

Oxford Bizi Konuşuyor...

2010-10-15T14:57:00.000+02:00

Image via WikipediaOlaylara dışarıdan bakan bir gözün, olayların içerisinde çırpınanlara göre durumu nasıl da apaçık ortaya koyabildiğinin güzel bir örneğiyle karşılaştım. Richard Dawkins bir panelde bizden bahsediyor, resmimizi çekiyor ve elimize veriyor (çektiği resmi). Bazen Türkiye hakkında olmam gerekenden daha olumlu düşündüğümü farkediyorum. Aslında belki olumsuz olmaya da gerek yok ama zamana ihtiyacımız var diyelim. O kadar zaman sonra da biz olacak mıyız bilmiyorum bu fani dünyada. Yani batının bugünkü normlarında bilimselliğe, akılcılığa, analitikliğe ve ancak bunların sonucu varılacak demokrasiye ulaştığımızı sanırım ben göremeyeceğim.

İnternette her şey yasak. Bir yere kadar insan sineye de çekiyor. Google vergi vermediği için youtube ve bazı google uygulamaları kapandı falan denilince veya hakaret içeren videolar var denilince. Ama şimdi bu Richard Dawkins'in sitesi nasıl kapanmıştı ben anlamadım. Adamın geçmişine bak. Bütün argümanları da bilimsel. Richard Dawkins çıkıp alanı dışında argüman öne sürse icabında kendisine "bi git hoca" deriz ama adamın işi gücü de devamlı biyoloji. Yani burası kapanırken neler oldu anlamamıştım bugün de nasıl açıldı yine anlamadım, makalesi nasıl yasaklanmış onu da anlamadım (hoş kendisine de açıklanmamış). Ama bilim eğer tez-antitezle ilerliyorsa, antitezler yasaklandığında tezler geçerli kılınır mı? Neyse, yine de aşağıdaki videolarda söylediklerini yazıya döktüğü Türk bayraklı kısmı kaldımış, bir nebze rahatladım. Çünkü konuşmayı ve bu konudaki bir makaleyi okuyanın bizdeki eğitim seviyesi hakkında genel bir kuşkusu doğuyor olabilir. Sonra ben Türkiye'de iyi mühendislik eğitimi aldım dediğimizde adam bu konuşmayı referans alırsa bize "suyun kaldırdığına inanıyor musun?" diye sorar...

Ben bu blogda tabi ki olayın ne dini ne de bilimsel boyutuna girmeyeceğim. Ama akılcılıkta yerlerde süründüğümüz aşikar. Şu dindarlığıyla ün salmış İtalya'nın orta yerindeki Papa bile artık evrimi kabul ettiğini dillendirdi ki kurumu yıllarca bilime bulaşanı yakmıştı. Biz de artık biraz yol alsak.

Lafı kısa keseyim, Richard Dawkins aslında aşağıdaki videolarda "Biz 3 günde çıkarırdık"ın fotoğrafını çekiyor. Batıya bok atmak kolayımıza geliyor ama Kraliyet bilim kurulundan bir adam "çocuklar din konusunda özgür bırakılmalı" dediği için bilim kurulundan istifa etmiş (ettirilmiş), bizde "3 günde çıkarırdık"tan hala ses yok. Fark 200 yıl mı desem, 300 mü...

Dawkins hocama da bir tavsiye, bu doğu coğrafyasıyla uğraşmayı bıraksın. Biz yeri gelir evrime ihtiyaç duyarsak 3 günde onu da yaparız icabında. İcraatın içinden geliyoruz ne de olsa...

Richard Dawkins Harun Yahya Sacmaliklarini Cevapliyor (1/4)
Caricato da kara_kedi. - Scopri altri video hi-tech

Richard Dawkins Harun Yahya Sacmaliklarini Cevapliyor (2/4)
Caricato da kara_kedi. - Recensioni Hi-Tech e documentari

Richard Dawkins Harun Yahya Sacmaliklarini Cevapliyor (3/4)
Caricato da kara_kedi. - Scopri altri video hi-tech

Richard Dawkins Harun Yahya Sacmaliklarini Cevapliyor (4/4)
Caricato da kara_kedi. - Scopri altri video hi-tech

İstanbul'un Köpekleri

2010-10-11T21:57:00.001+02:00

Çok enteresan bir konu, değişik de bir film barındırıyor içerisinde...

Programın linki

Ardında güzel sosyolojik tespitler var, bir de Batı'nın ikiyüzlülüğü...

Sahte vs Gerçek

2010-10-07T01:42:00.000+02:00

Blogum nasıl daha fazla okunur diye sağa sola sorarken çoğu kişiden blogumda daha fazla cinselliğe yer vermemin işe yarayacağı yönünde yorumlar alıyordum. Tabi ki bu blog +18 değil. Ne yapsam etsem derken bugün "erkek silikonlu memeyle doğal olanı ayırt edemez" adlı habere rastladım. Bunu konu edinmeye karar verdim. Doktor tabi ki ekmek yediği hususta "hemen anlaşılır" diyemez. Ama Google'da yaptığım aramalarda Türk erkeklerinin bu konuya çalışmada kaynak sıkıntısı çekebileceğini farkedip, literatüre katkım olsun istedim. Şöyle ki:
how to differentiate fake boops?
silikonlu göğüs nasıl ayırt edilir?
sorularımızı Google'da arattığımızda yerli kaynak sıkıntısı hemen göze çarpıyor. Hatta Türkçe aramada ilk çıkan başlık "burun ameliyatı" konusunda. Buradan bakınca doktorumuzun haklı olabileceği akla geliyor. Ülkemizde kaynak sıkıntısına bağlı olarak bu konuda açık var. Gerçi onca cinsel-seksüel sıkıntı arasında bu konu ne derece önemlidir bilemem ama gençlerimize kaynak sunmamız lazım.

Şimdi yazarken aklıma şu da geldi aslında; göğüs ameliyatlı olsa ne olur, olmasa ne olur? Sonuçta burun gibi değil. Burnumuzu her gün yüzlerce kişi görüyor, oysa göğüsler bizim gibi orta paraleldeki ülkelerde iklim nedeniyle 8 ay nadasa bırakılıyor. İşti-güçtü-sosyal baskı derken bu nadas süresi neredeyse 1 hafta yaz tatili hariç bütün seneye yayılıyor. O nedenle bence doktorların "Türk erkeği silikonu ayırt edemez" tezinin temeli de burada yatıyor. Koyun postu gibi kazağın altında ayırt edilemez tabi ki...Mesela Suudi bir doktor: "Silikonlu göğüsü ayırt eden ölür" dese, hangimiz hayır diyebiliriz ki buna, bence de ölür. O coğrafyalar sıcak olmasına rağmen nadasa bırakma bir ömür sürüyor adeta. Hatta buna nadas da demeyelim, atıl durumda kalmak diyelim. Temeli atılıp, hiç elektrik üretemeyen barajlar gibi...Batılı literatürde konuya daha çok yer ayrılmasının nedenini burada aramak lazım gibi. Sonuçta dekolte çok daha yaygın. "Avrupa 'da kızlar teklif ediyor" tadında yeni bir mit yaratmayayım ama gerçekleri de saklamanın tıbba bir faydası yok. Sonuçta Avrupa kadını daha dişi ve bu dişilik daha uzun yıllara yayılıyor. Bizde belli bir yaşa kadar yasaklar var zaten, sonra da evlendin, çocuk yaptın, kendini onlara adadın, dişilik bitiyor. Ben sokakta yürürken bazen kadınımızı görüyorum da etek veya başörtüsü olmasa erkek sanacağım tipler oluyor. Suçlu erkekler mi kadınlar mı başkası tartışsın ama bir noktada gerçekçi olmak lazım, "göğüs ameliyatı anlaşılır mı?"dan çok önce çözeceğimiz büyük sıkıntılarımız var. Mesela bekaret. Ama dert etmeyin çözülmüşü var ve artık Türkiye'de: Yapay kızlık zarı.

Üstün japon teknolojisinin bir ürünü ve satıldığı müslüman ülkelerde patlama yapıyor. Sitenin yalancısıyım ama Mısır'da 2006-2008 arası prezervatif kadar çok satılmış bu ürün. Sitenin içeriği de pek bi eğlenceli, sıkılmadan okunabilir. Sitenin müşteri yorumları bölümü okunursa ürünün nasıl bir seviç yarattığı, yeri geldiğinde hayat kurtardığı "Kan var mı kan, önemli olan kan" tarzı yorumlardan anlaşılabilir. Japon fantazi olsun diye yapmış ama burda hayat kurtarıyor...Ticarete atılmak isteyen varsa bir tiyo olsun benden, bu ürün satılır. Yakında Türk doktorlarının : "Yapay kızlık zarı ayırt edilebilir mi?" açıklamalarını beklemekteyim. O zaman tekrar yazarız ama şu aşamada diyeceğim son söz; gereklilik durumları hariç (kanser vb) göğüse silikon taktırma ameliyatı ülkemiz koşullarında pek işlevli değildir. Sonuçta aynı yatırım burna veya gıdıdan yağ aldırmaya yapılsa daha randımanlı olur. İnsanların dikkatini 11 ay nadasa bırakılan bir nokadan çekmek, suratın ortasındaki bir organla çekmekten daha zordur. Sen önce bi dikkat çek, iş o raddeye gelirse bir daha düşünürsün.

Doktorların bu iddiasına karşı bilimsel araştırma yapmak boynumuzun borcu. Şimdi öncelikle eğitim videolarını izleyip ardından aşağıda linkini vereceğim fake-real (yapılmış-gerçek) testini yapınız ve seviyenizi görünüz. İnsan ancak nerde olduğunu bilirse kendini geliştirebilir. Şimdiden uyarayım test materyali çıplak kadın göğsü ihtiva eder. Türk örfüne ve Türk erkeğinin sosyal çevresine uygun test de hazırlanırsa buraya koyarız. Bu arada test sonuçlarını yorum olarak bekliyorum.

Gözler numaratörde, bakalım blog yapay kızlık zarı ve silikon meme içeriğiyle beklenen patlamayı yapacak mı? En azından bu başlık aratıldığında uzman görüşü almak iseyenler bloguma girip bi bakacak...Hayal kırıklığına uğrayan olursa üzgünüm, kabul edeyim pek bilimsel olmadı, bodur kaldı...

Fake-Real Testi

Estetik Nasıl Anlaşılır

Dexter

2010-09-27T18:43:00.000+02:00

Çok şükür Dexter başladı. Gurbette kurban bayramı hiç çekilmez yoksa...

Hesperion & Orient Expressions

2010-09-25T02:01:00.000+02:00

Mehterle aynı kapsamdaki uluslararası festival kapsamında Milano'da 1 hafta bayunca değişik Türk grupları ve Türk filmleri sahne almayı sürdürdü. Mehter'de kafaya devamlı "Neden hala oyunda oynaştasın, Fatih'in İstanbul'u fethettiği yaştasın" yemekten biraz hüzün çökmüştü ama sonunda "Adam büyük adam tamam da babası da padişahtı" demeyi düşünerek bir nebze de olsa rahatladım. Festival etkinliklerinin hepsine katılmak maddi açıdan zor olsa da "Orient Expressions" ve "Hesperion" konserlerine gittim ve iyi ki de gitmişim dedim. İlk gözlem konserlerde neredeyse hiç Türk olmaması...Ne öğrenci kesiminden ne de yerleşik kesimden pek bir katılım göremedim. Her iki konserde de kitle festival kitlesiydi. Yani belli ki elit zevkleri olan, organizasyonları rehberden takip edip renkli kalemle altlarını çizen bir kitle. Ama bu kitle Milano'da çok fazla. Yani nüfusun %40'ı bu ayarda.

Orient Expressions'ı belki Türkiye'de izleyenler olmuştur. Gerçekten canlı performansları etkileyiciydi. Özellikle saz ve darbuka Avrupa'lıları sahneye kilitledi. Ben sırf buraya yazayım diye konser kadar etrafımı da takip ettim. Saz ve darbuka adeta çarptı İtalyanları...

Hesperion ise bambaşka bir şeydi. Herhalde hayatımda dinlediğim en komple müzikti. Şöyle özetliyeyim, bizim yörenin müziğini bilen ve her biri enstrümanlarının üstadı 13 adam biraraya gelmiş ve bir grup kurmuş. Türk müzisyenlerin seri başı Kudsi Ergüner. Bilenler için bu isim çok şey ifade eder ama bence bilmeyenler de internetten biraz bakınsın. Dünya adamın peşinde...

Kadro tam olarak şöyle:
Turchia: Kudsi Erguner (Ney), Deria Türkan (Kemençe), Yurdal Tokcan (Ud), Fahrettin Yarkın (Perküsyon), Murat Salim Tokaç (Tanbur), Hakan Güngör (Kanun);
Armenia: Gaguik Mouradian (Kemençe), Haig Sarikouyomdjian (Ney, duduk);
Grecia: Dimintri Psonis (Santur-kısa da olsa saz);
Israele: Yair Dalal (Ud);
Marocco: Driss El Maloumi (Ud);
İspanya: Pedro Estevan (Perküsyon), Jordi Savall (1650 yılından kalma bir Katalunya çalgısı-bknz videoda en sol)

Şimdi bu müzik öyle bir şeydi ki acayip ritimler acayip makamlar vardı içerisinde. Hayatında bin kere caz bin kere de klasik batı müziği konserine gitmiş amcalar böyle 2 saat kıpırdayamadan izlediler, nefes alamadılar. Aletlerin bazılarını hayatlarından görmemişler. Artizlik yapmak istemezdim ama kendimi o an çok başka hissettim. Batı ile doğu arasında olmak bu sanırım. Beni bu müzik çok etkilese de asla şaşırtmadı. Ancak etrafımdaki herkesi aynı zamanda çok şaşırtmıştı. Bizde ne müzisyenler varmış arkadaş. 140 kanaldan canlı yayınlanan Dünya Basketbol Şampiyonası açılışına şu adamları çıkartmayıp, kendi değerlerimizi milletten saklayınca ben de bizde bi numara yok diye düşünmeye başlamıştım aslında. Tenoru zaten İtalya'dan alıp gelmişsin açılışa, tereciye tere satmaya çalışmışsın. Dünyayı böyle şaşırtamazsın arkadaş...Batıda tenorun bini bin para zaten. Milano büyükşehir belediyesi düzenlediği konsere Andrea Bocelli'yi çıkarıyor. Bildiğin biletsiz meydan konseri, önümüzdeki perşembe çıkacak misal. Adam buranın Metin Şentürk'ü bir yerde. Biz de açılışımıza Müslüm Baba ve Sezen Aksu'ya ek olarak getirmişiz bir tenor. Bırakalım bu işleri, oraya Hesperion'u çıkarabilseydik afedersin ortalığı dağıtmıştık.

Neyse, olan oldu. Ama Avrupa'yı sallayan ne Tarkan ne Serdar. Tüm kalbimle söylüyorum ki etnik değerlerimizle bezenmiş bir müzik adamların aklını alıyor. Gözlerimle gördüm. Çıkışta bu grubun DVD ve CD'sini almak için herkes üstüsteydi, bilen bilir bu blogda abartı olmaz. He bir de batılı değerleri iyice özümseyip batılılar kadar iyi batı müzikleri icra edenlerimiz de var tabi. Fazıl Say olsun, Pentagram olsun...Bu tarza da eyvallah ama yarım yamalak altyapıyla Batı müziği yapınca şamar oluyor ancak Münih'i ve Berlin'i sallıyoruz...

İnanır mısınız bilmem ama seyirci 15 dakika alkışlayıp bise çağırdı adamları. Bu İtalyanlar genelde kendilerinden olmayan şeylere hiç pirim vermezler. Mesela kahveyse espressodur, en kral Türk kahvesini götür beğenmez. Lokum götür, "çok şekerli" der...Tabi ben fazla alkışlamadım ve etrafıma bizde müzik genelde bu ayarda yapılır hissi verdim. Konserden sonra kendimi çok iyi hissettim, öyle gururlandım ki çıkışta Türk olduğumu sağa sola vurguladım. Bana gelip enstrümanların adlarını, albümleri falan sordular. Hacı ne diyeyim, o kadar bilgi bende de yok. Karambol yaptım...

Şimdi bunu demek zor geliyor ama Sezar'ın hakkı da Sezar'a...İtalya'nın bizden çok önce yerleşik hayata geçtiği bu festivallerde iyice belli etti kendini. Bir kere bütün etkinliklerin biletleri bir hafta önce tükendi. İkincisi ne kadar çok tiyatro, sahne, konser salonu olduğunu ve içlerinin ne kadar modern, akustiklerinin ne kadar sağlam olduğunu gördüm. Yani Milano'da her hafta bir etkinliğe gitsem bile bir yılda bütün salonları göremem sanırım. Bir de adamlar şehirli olmak ne demek farkındalar sanki. Şimdi referandum üstüne bizim metropoller hede höde tartışmasına girmicem ama bizim metropoller hede höde hakikaten.

Bu tarz büyük müzisyenlerimizi muhakkak öne çıkarmalıyız. Serdar, Tarkan yapmasın demiyorum, yine yapsın ama diskoda falan yapsınlar. Uluslararası organizasyonlarda çalabilecek sanatçılarımız bellidir bana göre. İsim ver desen de veremem çünkü tam da bizim ismini bilmediklerimizdir bunlar. Ama bellidir onlar, bi bilen vardır. Elin İspanyolu duyduysa bu üstad Kudsi Ergüner'i, bizden de duyan bilen vardır elbet...

Bol sanatlı günler...

Mehter

2010-09-15T01:56:00.001+02:00

Geldiler...Ours boys did it! Mehter takımı Milano'nun en gözde mekanlarında salına salına yürüdü, bağıra bağıra öttürdü. Ben daha önce mehteri sadece internet ortamında görmüştüm, canlısı müzik festivalineymiş. Aslına bakarsanız halkın ilgisi beklediğimden fazlaydı. Dünyanın en eski askeri bandosu olmasının ve belki bazı batılı klasik müzik bestecilerini etkilemiş olmalarının da kalabalıkta etkisi olmuştur. Mehteran uluslararası müzik festivalinin "Focus Turchia" kısmı altında sahne aldı. Gündüz sokakta şov yaptılar, akşam da tiyatro salonunda...Akşamki şova bilet bulamadık ama oradaki performans sokaktan daha etkileyici olmuş. Bir daha fırsat bulursam salon performanslarını izlemek istiyorum zira sokakta sadece 2 kere üflemelilerle solo attılar ve çok başarılılardı. Salonda eminim daha artistik hareketler olmuştur.

İlk gözlemim, çok mobilize bir takım olması. Yürüyüş düzeninden, yuvarlak meydan modeline geçmeleri sadece 30 saniye sürüyor. Tersi de aynı sürede. Dahası yürüyerek çaldıklarında performans kaybı olmuyor, bunu yapabilecek müzisyen azdır kanımca. Gerçi yürürken çalmak için dizayn edilmiş bir birlik ama yine de şaşırtıcı. Benim katıldığım etkinlikte maksimum 3-4 km yürünmüştür, adamlar zamanında İstanbul'dan Viyana'ya yürümüş ama yine de taktir ettim. Anlamadığım bir bıyık takıntısı vardı, o da sanırım şartmış. Herkeste bir bıyıklar, bir bıyıklar. Olmayanlar da takma bıyık kullanmış...En çok etkilendiğim nokta ise sesi duyanın adamların peşine takılması ve peşlerinden koşturan kitlenin kartopu gibi büyümesi. İnanın millet peşlerinden koşmak için acayip gayret ediyordu, meydanda durup yuvarlak olduklarında da hemen yuvarlak olup etraflarını sarıyorlardı. Adeta bir cazibe merkezi...Sonra tekrar yürüyüş düzenine geçilip yüründüğünde de millet arkalarından koşturuyordu. Zamanında gaza gelip, arkalarına takılıp fethe giden olmuştur sanırsam...

Bir de bu yürüyüşü tutmuşlar Katolik camiasının en büyük kiliselerinden birinin önünde yapmışlar. Yıllarca varmak isteyip varamadığımız noktalara kültür-sanat ayağına gelmemiz bile çok ilginçti. Yıllarca çocukları yaramazlık yaptığında "Türkler gelir" şeklinde korkutulan insanlardan bahsettiğimiz düşünülürse konsept bana ilginç geldi. Hele ki olaydan haberi olmayanların karşıdan gelen mehteran ve peşine takılmış yüzlerce kişiyi görüp aptalladığı anlar var ki, pek bi güldüm. Bu adamlar bize göre daha bi pis şaşırıyolar. Hayatları daha standart ve rutin olduğu için sanırsam. Olaya biraz bizim tarafımızdan bakarsak Yunan askeri bandosunun Ayasofya etrafında görülmesi gibi bir şey...Dedikodusu bile doldurur bizim milleti...

Zaten yine ne olur ne olmaz İtalyan polisi mehteranın etrafını sarmış, tatsızlık olmasın diye kanımca. Şimdi videolarda, fotolarda göreceğiniz bıyıklı yeniçeri abi çekse kılıcı, 3-5 metre yanındaki kiliseye dalsa, peşinden Türkler ve tüm müslüman camia (ki bayramın ilk günüydü etkinlik) galeyana gelse...Hep kontrol altındaydı bizim çocuklar. Ben de böyle yol kenarındaki polislere falan fırsat buldukça atar yaptım, üstlerine falan yürüdüm. Beni oturma izni alacağım zaman yalnız yakalayınca artizlik yapan adamlar, arkamda yeniçerileri görünce nasıl pustular, nasıl pustular... Bir kaçı ters ters baktı ama "geribas" dedim -ki bu lafı hep etmek istemiştim bu güne nasipmiş- hemen tırstılar.

Sonra şov bitti, mehter anında otobüse binip kayboldu. Ben de eve kaçtım. Artizlik yaptığımız adamlar aklımızı almasın tenhada...

Tırmanış-Göl-Arkadaş Zoruyla Sağlıklı Yaşam

2010-09-05T01:24:00.000+02:00

Bana kalsa cumartesiler uyumak içindir ama bizim şu Avrupalı arkadaşlar sporu çok seviyorlar. Durduk yere bugün dağa çıktık, indik, Alpler'in erimiş karlarının aktığı soğuk göl suyunda yüzdük. Ne biçim bir kültür adamlardaki anlamadım ama her biri rahat 80-90 görür bu çocukların...Adamlar her boş vakitlerinde sporda...Bana göre sonu mangalla bitmeyen yürüyüş amaçsız.
Yazamayacak kadar yoruldum, görsellerle idare edelim. İtalya'nın kuzeyi göller yöresi ve o göllerin en derini Lago Como. Altımızdaki şehir Lecco.

et tu brute?

2010-09-04T02:05:00.001+02:00

Image via WikipediaBugün epeyce bir vakti Milano konsolosluğumuzda harcadım. O içerisine girince vatan toprağında sayıldığımız mekan. Askerlik işlemleri vardı ama işi sonuçlandıramadım. İnternette yazan net bir kanun maddesi var ama nasıl uygulanacağını çözemedik. Burada da zihniyet bireyin devlet için varolduğu, tersi değil. Zaten camekanın arkasından konuştuğum ve karşımdaki insandan sorun çözücü tavır göremediğim için zorlandım. Yine aynı sorular kafamda çıktım. Dahası orada bile gavuru kıskandım. Onların işlemleri sanki daha rahat yürüyor gibiydi. Ayrı bir gavur sırası bile vardı. Bize her zorluğu çıkarana bunca hörmet etmemiz ufaktan da dokundu hani ama kimsenin günahını almayayım, belki işlemleri kolaydır...Bırakın beni, buna inanayım.

Tabi bütün gün kafam askerlik işine takıldı. Bir formül aradım ve aklıma süper olduğunu düşündüğüm bir şey geldi. Daha önce muhakkak düşünülmüştür ama neden uygulanamayacağı konusunda bir argüman geliştiremedim. "İsteyen er kişiler askere karşılıklı anlaştıkları bir arkadaşlarıyla gidebilirler mi?" Bu soruyu tabi ki konsoloslukta sormadım ama ilk anda garip gelen bu soruyu olumsuzlayan bir tez de bulamadım. Ne eğitim aksar, ne de disiplinsizlik olur. Aksine bir çok artısı olabilir. Bu ayrı mevzu...

Konsolosluklarımızın kesinlikle daha etkin işler bir hale gelmesi gerekiyor. Avrupa'daki Türk nüfusu Eurovision'da SMS ve deplasman maçlarında seyirci olmaktan çok öte bir potansiyele sahip ama hala lobi faliyetlerinde esamemiz okunmuyor. Mesela bu yaz tatile gelen ve 1 Ağustos'tan beri havaalanlarında açık olan sandıklarda oy kullanmak isteyenler geri çevrildi. Herkes muhtara falan gitmiş tatilde ama asıl olay burada konsolosluktan halledilmeliymiş. Tabi ki bizim konsoloslukta bunu duyuracak bir e-mail havuzu yok. Kominikasyon etkin değil, örgütlenme zayıf. Kebapçıları 2'de kapatma zorunluluğu geldi, çıt yok. Oysa çok aile bu işten ekmek yiyor. Adamlar da çalışmak istiyorsa neden zorla kapatılsınlar ki? Arkalarında duran yok...Seni kendi baban kollamazsa, başkasının babası hiç kollamaz!

Ama haftaya görecekler dönercileri erken saatte kapanmaya mahküm edenler analarının örekelerini, çünkü bizim çocuklar geliyor. Mamma li Turchi...Uluslararası festival kapsamında bir çok türk filmi gösterilecek ve müzisyen sahne alacak. Mehter takımımız Duomo'dan, San Babila'ya, oradan da Centrale'ye şovunu yapacak. Herkes bizi konuşacak ama bizim bizden haberimiz olmayacak. Çünkü bugün konsolosluktaydım, ne bir afiş gördüm, ne bir broşür... Bari orada kendi reklamımızı yapabisek.

Beni şimdi Brutus bıçaklamış gibi oldu. Kızamaz oldum artık elin adamına bana oturma izni verirken zorluk çıkarıyor diye...Ezikliği atmak için bir dozaj mehter atıyorum her gün, "ceddin deden, neslin baban" diye haykırıyorum.

Concerto-1 (Mehter)
Concerto-2 (Mehter)

Mehter March- Mehteran & Red Russian Army Choir
Caricato da mehmetki. - Video musicali, interviste agli artisti, concerti e altro ancora

Shut Your Mouth

2010-08-24T23:34:00.001+02:00

Çalışmak ne zormuş arkadaş, iş ararken, okurken insan kafasında çok başka şeyler mi kurar, bana mı böylesi denk geldi bilmiyorum. Çan eğrisi dağılımında sağa doğru (en zor amir) %5'lik dilimdeyim. Şeker gibi adamdı bu İtalyanlar. Yaşamayı, eğlenmeyi bilirlerdi. Ya da belki bunları iyi bildiklerinden, çalışmayı-çalıştırmayı pek öğrenemimişler. Başta "yabancı olduğumdan mı oluyor acaba?" paranoyasına da girmedim desem yalan olur. Ne de olsa ofisin Zekeriya hocasıyım. Her gün 50-60 kişiyi dinimiz hakkında bilgilendiriyorum. Daha bugün, internet gazetelerinin linklerinden oruç saatlerine bakmayı öğrettim. Ama "başlamak için kışı bekle, daha rahat olur" dedim. Aklı baya yattı. Ötesi, domuz eti yemenin yasak olduğunu falan bilmeyenler var ofiste. Baya temelden almak gerekiyor anlayacağınız. Eksik taraf kalırsa şu tarz sıkıntı doğabilir; iftarda domuz eti yiyip, şarap içmeleri... Dünya ne garip yer, birilerinin en önemli şeyi, başkaları için genel kültür bile olmuyor bazen. Bir de iki haftaya yakın tatile gitmiştim, dönüşte lokum getirdim. Sevmedi adamlar. Kibarlıktan birer tane almışlar. Tabi yakın arkadaşlarım daha çok kibarlık yapmak için 4 tane falan yediler, halbuki yanına bi espresso patlatınca çok da hoş oluyor. En uyuzu da birisinin bana incir yemeyi öğretmeye çalıştığı andı. Ben Aydınlı'yım...Ama değişik bir tercihi varmış çocuğun, inciri ortadan ikiyi bölüp, yalayarak yiyor (afedersiniz dilini sokuyor). Çok güldüm ama signorina'lar vardı, ayıp oldu...

İşte böyle geçiyor günler iğrenç yöneticime rağmen. İlk tecrübemde kendisine karşı sorumlu olduğum kişinin böyle çıkması hoş olmadı sanırım ama zordan başlamakta da vardır bi güzellik. Adama dayanamayıp giden (2'si de benden sonra başladı) 2 eleman daha var. Şimdi 3.sü de zor durumda ama çocuğa akıl verecek konuma geldim. Olay belli, proje yetişme günü yaklaştıkça bize bi yüklenme oluyor. Ama kasmaya gerek yok. Zaten ne olursa olsun, hata bizde olacak. Bi de yapmaya başladığımız projeyi genelde 3 kere değiştiriyoruz. O nedenle yumurta göte dayanana kadar fazla kasmaya gerek olmuyor. Bu bilgileri her gelene aktarıyorum. Misal, bu cuma teslim var ve bugün yine değişti dizaynımız. Yarın artık eve kaçta gelirim bilmem. Be adam, madem değişecekti biz niye 1 haftadır azar yiyoruz, boşu boşuna kastık...

Eskiden işlerin yönetim kısmını horgörürdüm ama şimdi anladım ki yöneticilik ayrı bi olaymış hakkaten. Yani tamamen "yapamayan yönetir" değilmiş. Hatta keşke daha üzerimizdeki yöneticler bu herifi uyarsa diye dua etmeye başladım. Zaten yıllarca mühendislik okumanın boktanlığını da 2 ayda anlayıverdim. O kadar çalışırken biz meğer kendimizi besin piramidinin alt basamaklarına hazırlıyormuşuz. Bir de bu besin piramidi benzeri bir stres piramidi var ki onda da en alttayız. CEO, İtalya ofisini açıyor. Marketing falan müşteriyi buluyor sanırım (Yatırım pahalı olduğundan, adamı bulup bağlamak gerekiyor), finans falan zaten maaşın yattı diye ayda bir gelip fatura veriyor. İnsan kaynakları "çöp kovası burda dursun mu? her masada bir çiçek olsun" diyor, proje yöneticileri işi planlayıyor. İşte burada proje yöneticisinin altında teknik takım var. Teknik takımda da toy mühendisler. Stres piramidin dayandığı yer burası. Diğer elemanlara bakıyorum devamlı şakalaşıyorlar, inciri yalayarak yiyorlar. Biz hep muzdan tüketiyoruz. Ona da sekreter kızıyor: "çok muz yeme teknik ofis" uyarısı alıyoruz...İşte benim kısa iş hayatından anladığım bu. Mühendis olursan devamlı muz yersin. İncir yemek istersen yöneticiliğe geçmenin yolunu bulacaksın. Ya da kendi işin olsun, muz kazan muz ye, ama sen mus yerken bırak inciri orada havyar-vodka yiyen adam var. Zaten istatistikler şirketteki general manager-CEO'nun en alt basamaktaki adamdan 35-40 kat fazla maaş almasını öngörüyor. Bu durumda adam ben bir muz yerken 40 muz yiyemeyeceğine göre, yükte hafif, pahada ağıra yöneliyor, havyar tüketiyor. "Corporate" dünyaya genç yaşımda kızgın ve kırgınım. Biz piramidin altındakiler çoğunlukta olmamıza rağmen nasıl bu oyuna geliyoruz, bize de kızgınım. Yarın daha yüksek maaşlı bir işe girmek için mülakat olsa gidermiyim, koşarım...

Bütün bu zorluklar ufaktan yorgunluk ve bıkkınlık yaratmaya başladı bünyede. Devrim yapamayacağıma göre, ya iş değiştirmek gerekecek ya da TR'ye dönmek. Ya da belki iyice katlanmayı öğrenirim.

Genel eğlenceli üslubun dışında biraz dert yanma, ağlama olmuş ama hayat da böyle bir şey. Zaten blog yazmaya elimin gitmeme nedeni de bu son zamanlarda...Üstaddan gelsin, Can Yücel:

Gülebildiğin kadar mutlusun

Üzülme, bil ki...

Ağladığın kadar güleceksin

Sakın bitti sanma her şeyi...

Fight Club - Shut your Mouth
Caricato da the_runawayfromdanger_man. - Stagioni complete e singoli episodi online

Alice, akıllı ol...

2010-07-18T03:23:00.000+02:00

Komik milletiz vesselam. Hurriyet internette manset atmiş: "Türklerin deodorant sorunu var". Bizim millet de durur mu, altına döşemişiz milyon tane yorumu. Sonra da tutmuş yorumlardaki iki farklı görüşü kaynak göstererek bir manşet daha: "Alice Türkiye'yi böldü". Her şey bir tarafa insan önce "Alice kim yahu?" diye meraklanıyor... Olayların başlangıç noktası grubun internet sitesinde yayınladıkları bloglarında Türkiye hakkında yazdıkları yorumlar. Bakalım ne demişler:

Istanbul was unlike any city we've ever been to.
It's the fourth largest city in the world, so it's huge, and culturally, it's very different from the U.S.
One of those cultural differences? Deodorant.
Three times I got on an empty elevator in the hotel, and three times I nearly gagged on the 7 floor ride down to the lobby. I'm not sure who was riding on it before me, but they left behind a cluster bomb of personal stink. If you're packing enough body odor that you leave a vapor trail behind wherever you go, perhaps a bar of soap and some speed stick might help out.
That's nitpicking though. Turkey is an interesting country, but unfortunately due to the schedule and the weather, I never really got out to see it.
Mike went to a bazaar with some of the crew guys and said it was amazing, but beyond that I don't think anyone even made it out of the hotel.

Maybe one of the reasons was the issue of security.
Apparently there was a bombing in Istanbul the day before we arrived, and there was also word that the concert was a terrorist target.

And to cap things off, there was a metal detector at the entrance of our hotel. That was a first. However, there were about 6 feet of open space on one side of it, and about 20 feet on the other side. So if the terrorist was a really honest person and a strict rule-follower, he would have been nabbed. Then again, he may have walked through, set off the alarm, and kept on walking without being checked, just like the guy I witnessed as I was sitting in the lobby.
I've never felt safer...

At least at the gig there was an entire bomb squad unit, a couple of bomb sniffing dogs, and a ton of security personnel.
They were doing an important job, but they just added to the massive amount of humanity roaming around backstage. I've never seen so many people backstage. EVER. And many of them weren't credentialed, and many of them didn't appear to be doing anything other than blocking my way as I tried to get from the dressing room to the production office.
So just to reiterate, I've never felt safer. Mostly due to the fact that if a bomb did go off, the odds of having at least a 30 person buffer between me and the blast was pretty good.

So to put it politely, the conditions at the show in Istanbul were a clusterf***.

Oddly enough, the one safe haven from all of the people was the stage.
The band came out and played a tight 60 minute set, and the Turkish fans put down their cigarettes long enough to shout their approval.

One of the other curiosities of this gig was the fact that there was no room for our tour bus to park backstage.
It stayed back at the hotel until the set was over, then picked us up outside of a back gate behind the stadium.

So the band's final goodbye to Turkey was making their way through a crowded sidewalk full of street vendors trying to sell them hot dogs and trinkets and glow-in-the-dark devil horns.
Like I said, it was unlike any city we've ever been to before...

Vallahi pek iç açıcı olduğu söylenemez yorumların ama herkes de sevecek diye bir kaide yok. Alışmışız tabi iki yüzlü yorumlara: " çok konukseverler, yemekler çok güzel, istanbul muhteşem." Bunlar bence de doğru ama acaba eve dönüp arkadaşlarına anlattığı ama bizimle paylaşmadığı başka yorumlar yok mu? Mesela "bu kadar boktan bir şehircilik, trafik görmedim. Etrafta çok çöp var. Erkek sayısı, kadın sayısına göre çok fazla". Ben bu yorumları çocuklardan alana kadar 10 kere söz verdim sinirlenmicem diye ama sonra küfür de ettim bebelere. Zaten aylar olmuş buradayım, vatan özlemi içimizi dağlıyor, yorumlara bak. Biz her gün Amerikalılar çok salak, Avrupa'da kızlar teklif ediyor, Çin'de her şey adi diye dolduruyoruz birbirimizi ama insan konu kendisi olunca az biraz atar yapıyor. Sonuç olarak "Alice in Chains" dürüst bir tavır sergilemiş. "en iyi konserimiz buydu, Türk seyircisi inanılmaz" gazını vermemişler. Alaydık o gavur gazını uçardık yine son hız.

Parfüm konusunda 2 teorim var. Birincisi biz gerçekten kokuyoruz. Dürüst olmak lazım, bazen ben de dolmuşa, otobüse bindiğimde yanımdaki insanın dayanılmaz koktuğuna şahit olmuştum. Bir de burun garip bir organ, birbirimize kokmuyor olabiliriz. Yıllarca Türk'ün Türk'ten başka dostu yok dediğimiz bu muymuş yoksa? Yediğimiz içtiğimiz, baharatımız, şalgamımız bir sonuçta...İkinci teorim de yazıyı yazan kişi önyargılı veya faşist. Bu batılılar arada böyle garip işler yapıyor. Geçen İngiliz bir hatun TR'den bildiriyordu. Durduk yere başına eşarp bağlamış sokaktan yapılan yayında. Artık heves mi desem, kanunları bilmediği için "başımıza iş almayalım" mantığı mı desem, yoksa "bunu bağlarsan apaçiler yazmaz" tiyosu mu desem bilemedim. İngiliz hatun baya 2 dakika Türkiye'den eşarpla bildirdi. Ah bu batı medyası yok mu? Saçmalamadan duramıyor bizden bahsederken, ayrı yazı olur...

Yalnız parfüm dışındaki korkularında adamlara diyecek tek sözüm yok arkadaş. Bize garip geliyor ama buraya yazıyorum: BATILILAR ÖLMEKTEN KORKUYOR. İlk duyduğumda ben de anlamamıştım, 2 yıl kadar oldu. Bir İtalyan çocuk TR'ye uçak bileti almış. O ara da bizde yine bir bombalama hadisesi yaşanmış. Çocuk geldi: " Biz 5 arkadaş bilet aldık ama olaylar olmuş, ailem de tedirgin, gidelim mi?" diye sordu. Şaşırmadım desem yalan. O zamanki tepkim, sana mı patladı gibisindendi. "Git oğlum git, bilet yanmasın. Bir şey olursa garantisi benim" demiştim. İkna edici tarzımdan sonra çocuk da gitti. Çok dua ettim başına iş gelmesin diye. Çünkü sorun olunca ilk etkilenen biz oluyoruz. Tecavüz edilip öldürülen gelinde de, öldürülen papaz olayında da insanlar gelip size sorduğunda verecek cevabınız olmuyor. Diyeceğim biz ölümlerle yaşamaya bir şekilde alışmışız ama millet bilmiyor arkadaş. İşte bu nedenle ben adamın diğer kaygısını çok normal ve mantıklı buluyorum.

Asıl bi de o bizim toplumumuzda marjinal sayılan tipiyle biraz dolaşsaydı bakalım...Biz bakışlarımızla soyarız adamı, resmen taciz ederiz adeta hakkımızmış gibi. Bir zamanlar saçım uzundu, kulaklarımda küpeler vardı oradan biliyorum. Şimdi bir karşılaştırma yapalım. Bügün Milano'da Via Torino'da bir yürüyüş yaptım. Foto çekmedim ama belki fırsat olursa çekerim. Sokakta bizim standartlarımızda marjinal olacak 100lerce figür var. Bir kere bizde bu çeşitlilik yok. Herkes 3 aşağı 5 yukarı aynı. Örnek vereyim, yollarda yürüyen makyajı, takıyı, kıyafeti abartmış gayler veya gay çiftler var. Kimse bakmıyor arkadaş. Yemin ediyorum, kimse kafasını çevirip bakmıyor. Mini etekle bisiklete binen güzel kadınlar var. İnanması zor ama o kadın bu tavrından dolayı kesinlikle yaftalanmıyor. Pantolonu poposunun yarısına kadar inmiş, İtalyan gençleri var, bir kişi de çıkıp "aile var" demiyor. Bu örnekler artar ama önemli olan toplumun bu olaylar karşısında bırakın fiziksel baskıyı, bakışlarla bile taciz etmemesi bu insanları. Bir de burası daha İtalya. Bunun İsveç'i var, Hollandası var. Gerçekten de demokratlaşmış insanlar...Bence bir batılıyı Türkiye'de en çok korkutan bu rahatlıktan gelip, maruz kalacağı bakışlardır. Şimdi o Sultan Ahmet'te gezen ve laf atılan, her hareketi başkaları tarafından izlenen turist kadını düşünüyorum da...Ben olsam korkarım.

Türkiye'yi bilmeyenler hakkımızda çok olumsuz düşünse de geçen öğle yemeğinde olumlu bir şey de duydum. Ya da yanımda böyle konuşuyor çocuklar. Okumuşlar Türkiye'nin ilk 3 ayda %11 büyüdüğünü, Avrupa'nın ise %0,5'de kaldığını. Birisi çıktı "Ben demiştim abi, gelecek orada, bizi götür Övgü" dedi. Ben o an geçen sene %14 ile küçülme rekoru kırdığımızı söylemedim tabi, baktım onlar bilmiyor şöyle iyiyiz, şöyle gelecek var diye doldurdum. Kol kırılır, yen içinde kalır. Her bildiğimizi anlatmıyoruz tabi buradaki gibi...Bir çocuğun ağırına gitti: "Abi biz de 60larda 70lerde öyle büyümüştük" dedi. Allahtan aklı başında birisi vardı da cevabı ben vermedim: " 2010dayız Enrico, bırak geçmişi...". Vallahi 4 kişiye söz verdim TRde çalışmaya başlayınca sizi aldırcam diye. Başımıza iş aldık ama Avrupa'dan TRye bireysel çabalarımla beyin göçü başlatmak niyetindeyim. Yıllarca bacasız sanayi argümanıyla büyümüş bir genç olarak, bacalı sanayi devi bir ülke olma fantazisi bile sevindirdi beni ton balıklı salata yiyip durduğumuz sıkıcı öğle yemeğinde...Ama yok, hayal bizimkisi. Nereden bulacaksın şimdi bizim kadar fedakar, cumartesi demeden, fazla mesai demeden çalışacak Avrupalı'yı...

Neyse, konu Alice Türkiye'yi bölüyor olunca dayanamadım uzunca yazdım. Okumak zor oluyor internette uzun yazı. Aşağıya hakkımızda ters laf etmeye cüret eden kendini bilmezlerin bir eserini de koyup kendilerini müzik arşivimizden silelim. Yaş geçtikçe arşivler büyür ama biz Türklerde ters oluyor. Önce System of a Dawn (Ermeni meselesi) gitti, sonra Orphaned Land (İsrail meselesi)...Şimdi de Alice in Chains...Ama "Elveda" demiyorum sana Alice, "Akıllı" ol diyorum giderken...

Belgesel Kuşağı

2010-06-24T23:53:00.000+02:00

Bizim bi arkadaş Veetle üzerinden devamlı belgesel yayınlamaya başladı. Şimdilik güzel şeyler dönüyor. Vakti olan, belgesel seven takılsın. Adamın resmen kitlesi oluşmuş 2 haftada. Biz 2 yıldır blog yazıyoruz o kadar yorum almadık...İnsanlar okumuyor azizim diyelim de umrumuzdaymış gibi olsun.

http://veetle.com/view/index.html#4c1a3ec846aca

Dönüş

2010-06-24T00:30:00.000+02:00

Aylar olmuş yazmayalı, blogda devamsızlık hic istemedigim bir sey. Genelde 2 haftada 1 yazı ortalamasını iyi-kötü tutturmuştum ama bu aylarda ortalamanın gerisinde kaldık, devamsızlık yaptık. Umarım tekrardan eski ortalamayı yakalarız deyip, devam edelim.

Gecen aylarda İtalya'da neler oldu bakalım. Büyük olay olarak İnter Avrupa şampiyonu oldu. 100000 kişi meydanlardaki dev ekranlardan maçı takip etti. Metro durağı kapatıldı kalabalıktan, anladım ki İtalyanlar futbolu gerçekten seviyor ve şanslılar ki beceriyorlar da.

Bunun yanı sıra ekonomi devamlı kötüye gidiyor. Bana kalırsa önümüzdeki 10 yılda İtalya çok büyük markaları ve şirketleri olmasına rağmen değişen dünyaya adapte olaması nedeniyle zorluk çekecek. Net yazayım, göçmenlerini verimli kullanamıyorlar, nüfusları yaşlanıyor, dışarıya yeterince açık değiller. Bir çok turist belki de İtalya'ya bu nedenle geliyor. Mesela 40 yıl öncenin İtalya'sına benzeyen hala çok doku-tat var, kolay bozmuyorlar. Türkiye'de değişim çok hızlı geliyor ve adeta eskiyi ezip geçiyor. Oysa burada babasından kalan kafeyi, restoranı işleten ve düzgün hayat yaşayan çok İtalyan var. Etrafta ne pıtrak gibi biten Starbucks, ne de işlerini baltalayan fast-food zincirleri bolluğu görünüyor. Bu taraftan bakınca olumlu duruyor ama öte yandan da bu kapalılık globalleşen dünyada İtalyanlar'ın elini ayağını biraz bağlıyor. Adamlar aşırı yerel. Mesela kimse doğduğu şehirden uzaklarda çalışmayı istemiyor. Milano'ya iş için gelen çok güneyli var ama yarı fiyatına bile kendi bölgelerinde iş bulsalar hemen döneceklerini söylüyorlar ve her gün bu kendilerine yabancı metropol hayatına söverek günlerini geçiriyorlar. Neymiş, havası kirli...Milano'nun nüfusu 2 milyon civarında. 3 tane metro hattı var, ek olarak tramvay ve otobüsler de ulaşımı kolaylaşırıyor. Doğalgaz çok yaygın. Hala daha şikayetçi olmalarının asıl nedeni de bu yerellik.

Bir gariplik de çok fazla aksan olması İtalya'da. Dil birliklerine geç kavuşmuşlar, tamam ama artık kaç jenerasyon bu dili konuşuyor. Nasıl ortak bir İtalyanca duyulmuyor ilginç. Özellikle de Napoli ve Sicilya tayfası nasıl bir İtalyanca konuşuyorlarsa, dinlerken insan yoruluyor. Ama bazen başkaları da anlamıyor söyledikleri kelimeleri, ben anlamasam ne çıkar ki? Türkiye'de üç aşağı beş yukarı her insan yerel ağızla konuşunca bile birini anlar deyince çok şaşırıyorlar. Bir de bazı güneyliler kendilerini çok dışlanmış hissediyorlar anlaşılan. Bir Sicilyalı arkadaş kendisini ve beni kastederek "Biz yabancılara burada farklı davranıyorlar" demişti. Siz düşünün psikolojiyi, ben ve kendisini bir görüyor yaşadığı bu şehirde...Bu arada İtalya'nın enteresan partisi Lega Nord (Kuzey Ligi) başkanı dün İtalyanlar'ın gruptaki son maçı satın alacaklarını ima ederek milli takımı da desteklemediklerini belirtmişti. Çok tepki çekti, özür diledi. "Şaka yaptım" demiş. İtalya'da bir nane yiyince şaka yaptım diyeceksiniz. Bu da Berlusconi'nin mirası. Adam herkese şaka yapa yapa ülkede şaka eşeğiyle oynadı. İnsan Obama'ya "Bizim gibi bronz birisi" ve "Eşi de bronzlaşmış" der mi? "Göçmenler gitsin, güzel kadınlar hariç" cümlesini bir başbakan söyler mi? Neyse ki bizim başbakan kadar ciddileştirmiyor söylemleri şimdilik. Bakalım ne olacak ilerleyen günlerde. Lega Nord'un yükselişi de bu adamların dışa açılma-göçmenleri efektif kullanma gibi sıkıntılarını çözümsüz bırakıyor gibi.

Tabi ki klişeler de devam, zorla Arapça okutmaya kalkışan da var, devemi özleyip özlemediğimi soran da...Bir noktada insan pes ediyor.

Yarın güzel bir gün olacak...İtalya dünya kupası grubundan çıkıp çıkamayacağını belirleyecek maçı oynayacak. İş yerinde 4'te toplantı salonunda hep beraber izleyeceğiz karşılaşmayı. Buna izin verilmesi güzel bir şey. Aksi taktirde herkes ekranlarında küçük pencereler açıp, maçları yarım yamalak takip etmek durumunda kalacaktı. İş ortamı detaylarını başka yazıya bırakalım şimdilik.

Bu arada kişisel bir not, önümüzdeki ay sanırım 4 Eylül'de çıkış yaptıktan sonra Türkiye'ye döneceğim tatil için. Bu sefer gerçekten çok özledim. Umarım mevcut marjinal sorunlar 1 ay içerisinde çözülür de huzurlu bir atmosfere erer ülkemiz. En zoru da İtalyan gazetelerinde Türkiye ile ilgili olumsuz haberler çıktığında ertesi gün en az 10 kişiye brifing vermek. Şu an popüler sorular İsrail-İran konusunda olsa da cevap vermeye en çok zorlandığım ölen İtalyan papazdı. Kendisi de Milanolu imiş ayrıca. Bir de gelin vardı, kombo yapıp yapıp sordular. Ne dersin ki? İstediğin kadar lafı gevele, adamlar şiddete o kadar uzak ki bize kıyasla mahcup oluyorsun.

En kısa zamanda tekrar görüşmek üzere...

Bu arada güzel film, izlensin:

Latin vs Anglosakson

2010-04-17T02:02:00.000+02:00

Bir süredir yazı yazma sıklığım artsa da kendimi www.fikirfarki.com girişimine kanalize etmem nedeniyle kişisel bloguma fazla vakit ayıramadım. Orası biraz daha resmi bir ortam olduğu için buradaki gibi hayal kurmak, hikaye aktarmak pek mümkün olmuyor ve haliyle insan bunu da özlüyor. Zamanında buraya da Venedik yazısı yazmıştım, geçenlerde oraya da bir Venedik yazdım ama fark dudak uçuklatıcı oldu. Bir de istiyorum ki insanlar okuduğunda düşünceleri değişsin ya da en azından kafalarında soru işaretleri oluşsun ama bu bir hayal sanırım. Elbette bu gözle okuyanlar oluyordur ama aldığım bazı feedback'ler (geri besleme) insanların kaynak bilimsel de olsa pek sallamadığını gösteriyor. Ben sanırım eğitim hayatımdan kaynaklanan bir refleksle olaylara çok basit bakıyorum. Örneğin doktorlar eşcinsellik hastalık değildir dediyse, onu öylece kabul etmekte sakınca görmüyorum, bunun aksini söyleyen bakanın istifa etmesini istiyorum. Dünyanın her bölgesinden doktorlar yıllarca tartışmış, makaleler, konferanslar ve sonuç. Şimdi durduk yere "Aynısı kaynımda da var" demeye ne gerek var? Ya da mesela, Venedik kriterleri denen hadise bir konuda kaynak gösteriliyorsa onun içerisindeki başka maddeler sırf fikirleri desteklemiyor diye görmezden gelinebilir mi? Falan, falan...

Ancak bu bilimsellik konusunda eksiklerimiz var sanırım. Geçen gün bir Fransız, bir Alman Richard Dawkins'in sitesindeki Türk bayrağını görüp gelmişler. Daha gelişlerinden anladım dürzülerin, bana sataşacaklar. Onlar vurmadan vurayım mantığıyla: "Ne oldu, Alsas-Loren'i mi çözdünüz?" dedim samimiyetimize sığınarak. Sallamadan, konuya girdiler; sitenin Türkiye'de yasaklı olduğunu çakmışlar. Adam (Oxford'da hoca) sitesi Türkiye'de yasaklanınca oraya bayrağımızı koymuş vermiş veriştirmiş haklı olarak. Bu benim arkadaşlar da ortaokulda bile okumuşlar evrimi. Biz hala arada tartışıyoruz ama Avrupa'da "Evrim kesin var mı hacı?" diye sorunca çocuklara, onlarda "Dünya kesin yuvarlak mı hacı?" sorusuyla aynı etkiyi bırakıyor. Bana az biraz 3. dünya muamelesi yaptılar iki dakikada, bayrağı çakmışsınız yine arkadaş diye..."Ama aratür bulunamadı, maymun var hala, hani evrimleşmişti bu?, sizin atanız maymun olabilir ama benimki değil" argümanlarımla püskürttüm gençleri. Arkalarına bile bakamadan tıs tıs gittiler.

Bu bebeler de ara sıra konu ciddileşince hep üzerime geliyorlar, arkadaş dedik, bağrımıza bastık, ellerinden tutup piknikte çöp-şiş bile yedirdik gerektiğinde ama batılı işte, lafını esirgemiyor ama hakaret de etmiyor. Etse küfür etmeye mazaret olacak, o imkan da verilmiyor. İyi oldular mı çok iyiler de ah bu bitmek tükenmek bilmeyen soru sorma istekleri beni yoruyor. Daha evvelden de soykırım konusunda beni sıkıştırmışlardı. O zaman dedim ki: " Bırakın bunu bilim adamları tartışsın, meclilerde olmaz bu işler". Bu argümanım sağlamdı ama işimize gelince bilimsellikten dem vurup işimize gelmeyince "boş ver hacı sen o işleri" demek ne kadar inandırıcıdır gözlerinde henüz çözemedim. Çünkü bu Alman milletine her şeyi yap ama asla pozitif bilimine sövme adamın. Yakında yine gelirler de anlarız vaziyeti, zaten piknik mevsimi de yaklaşıyor. Elleri mahkum arıyacaklar çünkü geçen yıl piknikte hangi baharatları eklediğimi söylemedim yemeklere, o gün bu gündür peşimdeler. Hatta çöp-şiş yedircem vaadiyle bunlara saatlerce mangal yellettim gıkları çıkmadı. O zaman sorsunlar da Darwin'i göreyim...

Bu arada bir şey daha gözlemledim; yine bu Fransız veya İtalyanlar konu hukuk, tıp olunca az buçuk muhabbete giriyor da İngilizler ve Amerikalılar hiç konuşmuyorlar, sus pus oturuyorlar. Başta anlamamıştım da artık jeton düştü. Bütün terimler Latince orjinli olduğu içinmiş. İngilizler resmen İngilizce bile konuşulsa ortamda bir Fransız bir İtalyan kadar yorum yapamıyor. Mesela "dermatology" diyorsun. Kelime İngilizce ama Latince "dermetologia" kelimesinden geldiğinden adam bakıyor böm böm. Tabi ki Saksonlar da son 100 yılın hakimi. Italyan da "internet" diyor, "TV" diyor sıka sıka. Bu da masada gerilim yaratıyor. Benim tuzum iki yönden kuru. Birincisi zaten maalesef Türkçe ne tıp ne hukuk ne de teknoloji alanına kelime veren bir dil değil. Adamlara da her muhabbette "Binom açılımı değil o, Ömer Hayyam açılımı" geyiği yapmak istemiyorum. İkincisi de konu hukuk da olsa tıp da ben konuşacak bir şeyler buluyorum arkadaş. Sonuçta hangimiz kira kontratımızı alıp avukatımıza okutuyoruz veya öksürünce doktora görünüyoruz ki!...Bana Latinlerle-Anglosaksonlar'ın açık ve seçik olmayan bu gerilimini izlemek keyif veriyor.

"Zenginin malı, züğürdün çenesini yorarmış" derler ya, ben de batılıların bilim kavgası ne kadar eğlenceli diye oturdum blog yazdım. Halbuki bize denmişti "En hakiki mürşid ilimdir, fendir" diye ama anlaşılan pek ciddiye almamışız. Yine gidiyoruz burnumuzun dikine...

Loş Cuma

2010-04-02T23:30:00.000+02:00

Dışarı çıkamadığım bir cuma günü adamları keşfetmem çok iyi oldu. Odanın ışıklarını kısıp melankoli yaptım, uzun zamandır böyle sakin, güzel bir şey bulamamıştım. Hemen paylaşayım, siz de yapın.

onorbumbum

Umarım beğenirsiniz.

Barış Manço

2010-03-19T04:20:00.000+01:00

Barış Manço via last.fm

Barış Manço'yu ben çocukluğumda "Arkadaşım Eşşek" ve "Ayı" gibi şarkıları ile tanımıştım. Bu nedenle büyüyünce fazla sevememiştim kendisini müzikal anlamda. Ancak cahilliğime verin, son zamanlarda hiç dinlemediğim şarkılarını keşfettim. Neden bu tarz şarkı yapmayı kestiğini de anlayamadım doğrusu.
Bir tanesi İtalyanca ve İtalyanca'yı fazla vurguya kaçmadan aynen biz gibi telafuz etmesi beni çok etkiledi. O ağızlarına şamarı vuruverme isteği oluşturan ağdalı tonlamadan kaçınmış kendisi. Şarkının adı "La casa della mamma tulipano". İtalyanlar'ın son yıllarda yaptığı pop-rock müzik birkaç örneği dışında pek hoşuma gitmiyor. İtalyan rock müziği başka bir yazının konusu olsun. Şimdi sizi bu şarkılarla başbaşa bırakayım. Ben gerçekten sevdim bu şarkıları...

Ortak Yayın

2010-03-12T04:44:00.000+01:00

Bir arkadaşım önderliğinde yeni şeyler yapmaya başladık. Arada sırada www.fikirfarki.com adresinde de yazıyor olacağım. Bu yazıları iki bloga da koyamıyorum çünkü google kopyacılık olarak değerlendiriyor aynı elden çıktığını anlayamadığı için. Zamanla hangi yazılar burada devam edecek, hangileri orada olacak oturacaktır.

Sizlerden de yazmak isteyen olursa şimdilik dışarıdan yazılar da kabul ediliyor.

Umarım beğenirsiniz!

Güzel Reklam

2010-03-12T03:26:00.000+01:00

Heineken'in Italyanlar'ın duyguları ile oynadığı şaka...

Heineken İtaly Activation from Kreatif360 on Vimeo.

Sakınılan Göz

2010-03-12T02:50:00.000+01:00

Bir vakitler Ahmadinejat ABD'de bir üniversitede konuşma yaparken bir öğrenci kendisine İran'daki eşcinsellerin durumu ile ilgili bir soru sormuştu. Ahmadinejat' ın cevabı İranlılar dahil herkesi şaşırtmıştı: "Bizde eşcinsel yoktur". Bizim de aileden sorumlu bakanımızdan geçen hafta içerisinde benzer bir çıkış geldi: "Eşcinsellik hastalıktır" dedi kendisi. Ben durumu tartışacak düzeyde bilgiye sahip olmadığım için Dünya Sağlık Örgütü'nün deklerasyonunu baz alıyorum. Ancak gördüm ki, bu bakanımızın ilk çıkışı da değilmiş. Daha önce de kendisi Viyana'da bir konferansta, bildiriye farklı aile formları ibaresi konmak istenmesi üzerine bunun eşcinsellerin evlat edinme hakkının önünü açabileceği gerekçesiyle şerh koyarak, "bu aile formları ülkeden ülkeye farkedebilir" yazdırmıştır.

Bu kısa girişten sonra, konuya geliyorum. Bu siteyi okuyan herkese bir sorum var. Sizce İtalya'daki en tanınan Türk kim? Eğer buraya şıkları koysam, büyük olasılıkla Fatih Terim, Okan Buruk, Emre Belözoğlu ve Efe Bal yazardım. Ama uzatmaya gerek yok, ben cevabı vereyim: Efe Bal. Kendisini şu an televizyon izleyen çoğu İtalyan tanımakta. Kendisi Milano'da yaşayan bir Türk transeksüel. Bir çok TV programında dans ederken, şarkı söylerken görülebilir (Bazıları youtube'de var). Bir TV röportajına bakılırsa İtalya'da da bazı ayrımcılıklarla karşılaşmış ve "burası Türkiye değil, Avrupa'nın ortasında bunlar nasıl olur?" demekte. Ayrıca ABD'de eğitim görmüş ve 4 dil konuşuyormuş. Maddi drumu oldukça iyiymiş. Paris ve Londra' ya da gidip gelmekteymiş.

Keşke bu durumdaki birisi için daha rahat bir ülkeyi seçseymiş ama bilemeyiz tabi hangi şartlarla buraya geldi. Malum Vatikan' ın İtalya'da bir etkisi mevcut ama bu İtalyanlar'ın olayı olduğu için fazla üzerinde durmuyorum.

Diyeceğim o ki, bakanımız ne kadar uğraşırsa uğraşsın bazı gerçekler değişmiyor. İtalya'daki en ünlü Türk bir transeksüel. Gerçeklerle yüzleşmek lazım.

Biraz rahat olmak lazım, unutmayalım ki sakınılan göze çöp kaçar...

"Palermo, Juventus'u FIAT İşçileri İçin Yenecek"

2010-03-06T01:49:00.000+01:00

Yüzlerce işçiyi garip bir statüde çalışmaya ve hatta işsiz bırakılmasına karşı yapılacak eylem hafızam beni yanıltmıyorsa 15 Aralık'da başladı. Bu süre içerisinde bir çok gelişme yaşandı. Yine maalesef tekme tokat dalmanın kibarcası (orantısız güç) kendisini ilk günlerde gösterdi. İşçiler bir çok anlaşılmaz iddia ile suçlandılar. Sonra aldığımız duyumlara göre 20 Şubat'da Ankara'nın göbeğinde, Türkiye'nin dört bir köşesinden gelen işçiler, öğrencilerle birlikte sabahladılar, sokakları şenlendirdiler. Bu sabahlayan ekibin sayısının 10 bini geçtiği söylenmekle beraber fazla da yaygara yapılmadı. Yunanistan olmanın önüne geçildi..

Bunca olay az sayıda sanatçıdan destek de gördü. Medya görmezden gel(e)medi ama her şeyi de duyurmadı. Sonuçta yargı bir karar aldı ve çadırlar kalktı. Beni bu aşamada en çok sevindiren olay takımım Galatasaray'ın ismini veremeyeceğim ünlü futbolcusunun attığı golden sonra, formasının altından çıkan "TEKEL işçilerine destek" sloganıyla görünmesi ve maçtan sonraki basın toplantısında da bu golü işçilere armağan ettiğini söylemesiydi.

İsmini veremiyorum çünkü bu futbolcu maalesef hiç olmadı. Hadi diyelim ki futbolcularımızın hepsi zengin ailelerden gelmiş olsun ve bu işçilerin yaşantılarını kendilerine uzak bulsunlar. Tepedeki CEO ve yöneticiler de mi düşünemiyor buradan çıkacak "marketing" ekmeğini? Bunu yapacak futbolcu hangi takımdan olursa olsun benim taktirimi toplardı. Örneğin ben çok kazma ve tribünlerle arası bozuk bir futbolcu olsam bunu kesinlikle yapardım. Ya da çok antipatik veya az taraftarlı bir takımın yöneticisi olsam bunu birisine yaptırırdım. Biliyorum biraz turistlere Che tişörtü satmak gibi ama en azından bu olsaydı diyorum. Maalesef olmadı, Türkiye'de. Ama olanı var, İtalya'da...

Futbolu seviyorum ama işin içine böyle şeyler karışınca daha da fazla seviyorum. Başlıktaki sözün sahibi Palermo'lu topçu Fabrizio Miccoli. Juventus futbol takımının en büyük hissedarı, aynı zamanda FIAT'ın patronu. Krizde düşen talepleri gerekçe göstererek 30 bin işçinin çıkarılmasına ve Sicilya'daki fabrikanın kapatılmasına karar verdi. Sendikalar ayaklandı ancak patron "Biz devlet değiliz" diyerek patronluğunu yaptı. Palermo'lu topçu 2 hafta önce maç öncesi şu demeci verdi: "Palermo, Juventus'u FIAT işçileri için yenecek. Bütün sezon hep kazanma azmimiz oldu ve şimdi de olacaktır. Fakat fabrika işçilerinin onlar için kazanmamızı istemelerinden sonra ekstra motivasyonumuz da olacak. Sahada bugün sonuç ne olursa olsun, her şeyimizi vereceğiz. Takım ve toplum olarak biz bu insanların komşularıyız ve bu çoluk-çocuk sahibi insalar fabrikada ömürlerini harcıyorlar". Adam yürekten söylemiş olmalı ki maçta golünü de attı, Palermo işçiler için 3 puanı kapıp gitti, adını en azından Güney İtalyanlar'ın zihnine kazıdı, efsane omaya bir adım daha yaklaştı.

İşbu nedenle, Erman Hoca'ya program yaptırmak veya yaptırmamak marka değeri katamaz ligimize...

Il Carnevale Ambrosiano

2010-02-22T02:24:00.000+01:00

İtalya adeta karnavallar ülkesi. Daha önce Venedik ve Lecco karnavalları ile ilgili yazılar yazmıştım. Bu sefer Milano'dakine katıldım. Kaynağı her zamanki gibi Roma Katolikleri. Bu bir dini ritüel ancak şehir bütün hafta sonunu delice eğlenerek geçiriyor. Gündüzleri etraf şirin kostümlü çocuklarla dolu. Görünce imrendim, bizim 23 Nisan'larımızın da bir gün bu hale gelmesi kendi adımıza tek dileğim. Adamların dinine saygımız sonsuz fakat binlerce Milanese eğlencenin tadını çıkarınca bize de "Bak abi, adamın bile gol diyo" hakkı doğuyor.

Couchsurfing organizasyonu bize bu noktada mükemmel bir zemin hazırladı. İlk kez 2005 yılında madem ben yurt dışına çıkamıyorum, yurt dışı bana gelsin mantığıyla Ankara'daki evimizde Kanadalı bir çifti ağırlayarak başlayan maceram yine bana bir güzellik sundu ve karnaval vakti maskeli partiye çağırıldım. Partide %95 gerçekten kostümün hakkını vermişti. Düzenleyen de CS olunca ortam oldukça enternasyonel bir haldeydi. İlk başta oldukça zorlandım maskeme alışmakta, malum görüş alanını kısıtlıyor. Ancak Hitler'le moonwalk yapınca gerginliğimi biraz attım. Ortam genelde seyahat etmeye meraklı insanlardan oluştuğu için de Türkiye ile ilgili artık sinirlerimi zorlayan garipsemelere rastlamadım, çok şık oldu. İtalyanlar'ın Orta Doğu'dan almak için can attıkları yegane kültürel öge olan 4 kadına sahip olma özgürlüğü yine çok revaçta idi. 3-4 tane Arap şeyhi kılığında İtalyan vardı. İlginç olanı; hacılardan bir tanesinin geceyi dansöz kıyafetli 4 Polonyalı hatunu, harem vaadi ile kandırabilmesiydi. Hacı benden bir "Maşallah" aldı açıkçası.

İtalya faşist geçmişiyle doğru düzgün yüzleşebilmiş bir ülke olmadığı için maalesef bu konuda pek yol alamamış bireylerle dolu. Bu partide bundan eser olmaması beni en çok sevindiren hadise oldu. İlk başta Hitler kostümünü görünce uyuz olmuştum ama ilerleyen dakikalarda eleman üniformayı çıkarınca altında çıkan tweety tişörtü beni epey rahatlattı. Ne de olsa "maskeli balo ve onun sahte yüzleri" Sonradan bir kartona yazılı olan "no one is a foreigner" yazısı ve aldığı alkış da neşeme neşe kattı.

CS internet ortamının sağladığı yararlardan sadece bir tanesi ama katılımcılarının zamanla hızla artması ve mantığı açısından bence dünyanın en çok ihtiyacı olan şeylerden birisi. Bu tarz organizasyonlar aracılığı ile bundan 20 yıl sonra dünyanın çok farklı bir yer olacağını düşünmek istiyorum. Kültürel değişim ve tanışıklık yeni jenarasyonlarda çok daha fazla olacak ve umarım coğrafi yaftalar zamanla azalacak...

Son sözüm, bu karnaval motivasyonu ile salı akşamı Inter Chelsea'ye karşı maçı kaybetmez...

World Routes - World Routes in Istanbul Bölüm 1

2010-02-15T02:42:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Biraz Fatih Akın 'ın "Crossing the Bridge"i tarzında.
BBC hazırlamış(Moshe Morad). 2. bülümü de önümüzdeki cumartesi yayınlanacak ve Erkan Oğur da çalacak. İple çekiyorum.

World Routes - World Routes in Istanbul Bölüm 1

2. bölüm çıktı:
World Routes- Istanbul Bölüm 2

Berlusconi's Worst Gaffes

2010-01-29T20:49:00.000+01:00

Geçen iletiyi başbakan ile bitirmiştik. Maske konusunda yazmaya değecek olaylar olmadı. Neden Berlusconi'den bu maske olayı karşısında bir çıkış bekledim? İşte bu yüzden, Time dergisi seçmiş:

Berlusconi's Worst Gaffes

Başta komik başlasa da arka arkaya 10 tane gaf okuyunca insan olaya anlam veremez oluyor. İşte demokrasi de böyle bir şey...

Maske

2010-01-25T01:45:00.000+01:00

Derbide İnter, Milan'ı 2-0 mağlup ettikten sonra İnter'li oyuncular rakip takım başkanı ve başbakan Berlusconi'nin maskesini takıp, dalga geçtiler. Karikatüristlerin dava edildiği bir coğrafyadan gelen ben bu durumu yadırgadım.
Maskenin altındaki yüz Zidan'dan yediği kafayla güneme oturan Marco Materazzi. Eli kulağındadır, başbakan buna televizyondan espirilerle cevap verir. Beklemedeyiz.

1974 - Live in Nazilli

2010-01-24T18:42:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Arkadaş, bugün farkettim ki ben 70leri anlamamışım, oturup baştan çalışmam lazım her şeyi. En azından kendimi fikir yürütebilecek seviyede görürdüm. Ben ortaokulu Nazilli'de okudum, Nazilli'yi iyi bilirim. 2 kere de Erkin Koray konserine gittim, canlı canlı izledim efsaneyi. Her ikisinde de üniversitedeydim, yani yeni milenyumda oldu bu olay.
Hani irmiğe, şekere bakarak helvayı tahmin edemezsiniz ya, 2000'lerdeki Erkin Koray'a ve 90'lardan sonraki Nazilli'ye bakarak maalesef ben de 1974'lerde neler olmuş olabileceğini tahmin edemedim. Nazilli'nin nüfudu bugün 127000, 1973'de 50000...Benim bildiğim zamanlarda Nazilli'ye Haluk Levent'ten başka gelen olmadı. Zaten, bu tarz bir konser bugün gerçekleşse, gidip dinleyen kaç kişi çıkar bilemiyorum. Ancak zamanında, salon dolmuş, halk bu kadar "complex" bir müziği bu ilçede dinlemiş. Resmen "Live at Pomoeii" ayarında. Şimdi düşünüyorum da Nazilli'de kokoreç aldığım amca, matematik dersime gelen hoca, tüpçü, muslukçu bir zamanlar bu konsere gitmiş...
Erkin Baba'ya eşlik eden müzisyenler davulda Nihat Örenel, basta Rauf Ülgün. Kendilerine de selam etmeden geçmeyelim.
İnsan şaşırıyor doğrusu ve düşünmeden edemiyor: "Acaba o yıllarda Menderes Ovası'nda Pamuktan başka yeşillikler de mi bitmekteydi?"

Moda Meraklılarına

2010-01-21T22:21:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Moda Meraklılarını şu bloga gözatmaya davet ediyorum.
Siz de Trendy olabilirsiniz:

http://thesartorialist.blogspot.com/

No Reservations

2010-01-21T05:39:00.000+01:00

Image by Getty Images via Daylife

Anthony Bourdain bu kez istanbulda. İzlerken çok zor anlar yaşadım, özlemişim bazı şeyleri. Programın adı "No Reservations". Daha önce izlememiştim ama İstanbul bölümünü severek izledim. Amca her ülkede pragram yapıp yemek yediği için fazla şaşırmamış görünse de İtalya'ya, Fransa'ya bile tur bindirecek bir mutfağımız var. Normal bir adam bu muameleye tutulsa aklı şaşar. Türkiye gezisi sırasında, yazın sıcakta kebaba fazla yüklenip trenlerde bayılan Danimarkalı tanımıştım bir vakitler. Resmen adam akıl tutulması yaşamış, hala da etkisindeydi. Patates kızartmasına sebze yemeği diyen adamlar var bu dünyada, Allah vermesin!
Bir de en sonundaki yoğurt muhabbeti çok hoşuma gitti. İtalya'da makarnaya İtalyanlar'ın gözü önünde ilk yoğurt döküşümü hatırlattı bana. Bir tanesi "Yanlışlıkla olduysa, sana yeniden koyalım" demişti...
Son olarak, bu A.B. ve ciğer açmazına değinmek istiyorum. Böyle bir şey yoktur ve olmayacaktır arkadaşlar. İtalyan süpermarketlerinde işkembe, yürek, ciğer (ak-kara) rahatça bulunabiliyor. Satın alıp evinde pişirebiliyorsun. Bizi birlikten soğutmak için Merkel-Sarkozy ikilisinin uydurduğu bir safsatadır. Oyuna gelmeyelim!

Gavur gözüyle Türk mutfağını görmek isteyenler izleyebilir:

Image by Vince Millett via Flickr

Bölüm 1
Bölüm 2
Bölüm 3
Bölüm 4
Bölüm 5

Muhammed Suiçmez

2010-01-17T18:03:00.000+01:00

Image by markcoatsworth via Flickr

Hiç tahmin etmezdim salon dolusu adamın ABD, Canada ve Avrupa’da “Muhammed” diye bağıracağını. Durumu bilmeden gitmiş olunsa konsere, salonu böyle duysa insan, salavat getirir hic kuskusuz. Halbuki paniğe yer yoktur, olayda bir gariplik de yoktur, salon Muhammed Suiçmez için tezahürat etmektedir... Muhammed tam anlamıyla “technical death metal” tarzının dünya çabında ünlü, efsane bir ismidir. Karlsruhe (Almanya) doğumlu olup, ailesi Trabzon Sürmene’den göçmüştür. 10 yaşında metal müzik dinlemeye başlamış ve gitar çalma fikri kafasına ilk kez bu yıllarda girmiştir. 14 yaşında ebeveynlerinden gizleyerek aldığı ilk gitarı babası tarafından parçalanmıştır. Büyük ihtimalle Muhammed’den beklenen fazla asimile olmadan, geçimini sağlayacağı bir iş yapması olacağından bu tepki de çok anlaşılmaz değildir. Belki bugün Almanya’da değişik alanlarda başarıyı yakalayan Türkler olması nedeniyle, aileler çocuklarının alternatif alanlara yönelmesine de bu kadar agrasif bakmıyorlardır 3. ve 4. jenerasyon için. Ancak belli ki 2. Jenerasyon biraz zorluk çekmiş. Daha sonra Muhammed yılmamış, bir kez daha gitar almış ve kursa gitmeden evde gizli bir şekilde gitar çalmaya başlamış, geliştirmiştir. 17 yaşında sözleri ve müzikleri kendisine ait olan ilk demosunu kaydetmiştir. Burdan sonra da alıp yürümüştür bizim uşak. Grubu Necrophagist camianın bilinen gruplarından olmuştur, konserden konsere coşturmuştur.

Bu arada da babası 3 saat gitar çalıştığını anlamasın diye makina mühendisliğini de bitirmiş ve müzisyen sıfatının yanına mühendisliğini de eklemiştir. Hatta müzik yorumcuları yaptığı müzikteki kompleks nota dizilimlerini Muhammed’in derin analitik ve matematik bilgisine dayandırmaktadırlar. Yine de babasının tutumu kendisi için avantaj olmuş sanki. Yoksa sadece müzisyen olsa, bu kadar kompleks dizilimleri yazamayabilirdi. Bu kadar teknik bir müziği, içten ve duygulu çalabilmesi de bana sorarsanız biraz doğu kültüründen nasiplenmesindendir. Zaten gerek röportajlarda sigara içişiyle, gerek metalciyim o zaman sakalım olsun, saçım olsun trıvırılarına girmeyişiyle de tam bir gönül adamı izlenimi verdi bana Muhammed.

Image by markcoatsworth via Flickr

Dahası alanında dünyanın en iyi gitaristlerden birisi olduğu için Ibanez, Xiphos adıyla kendisine gitarlar üretmiştir.

Geçen senelerde İtalyan metalciler bana bu arkadaştan bahsetmeye çalışmışlardı da ben bu İtalyanlar’ın kafası karışık falan demiştim. Çünkü onlar olayı açıklayamamışlardı. Şimdi bizim bir arkadaş bu gence dikkat çekti, izledim, dinledim, sizlerle kısaca paylaştım.

Ne faydası olur bilmem ama içimizden birine İbanez gitar yapmış, müziğinde zirveye çıkmış. Bunun bilinmesinde fayda var gibi geldi. Baktım youtube’de her Türk ile ilgili videonun altına küfürlü yorumlar düzen yabancılar da Muhammed videolarına pek dadanmamışlar. Belli ki adam işini çok iyi yaptığından bok atacak yürek olmuyor millette. Ayrıca öyle fanları var ki en olumsuz yorum olan “İngilizcesi kötü” veya “sigara içiyor” gibi yorumlara bile kükremişler: “İngilizce adamın 3. Dili”, “İçer tabi, adam Türk” demişlerdir.

Buyurun Muhammed video ve röportajlarına...

Röportaj-1
Röportaj-2

Letterman

2010-01-12T01:06:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Bu adamın show'unu severek izledim hep. Kimler gelip geçmedi ki...
Bu ayrı bir konu olur ama adamı şantaja boyun eğmemesiyle bir kez daha sevdim. Yediği halt ne olursa olsun, kendisi tam bir Keyser Söze'lik yapmıştır. Ne yapmıştı Keyser Söze, kimdi? İzlemeyenler için hemen hatırlatalım bu hayali "Usual Suspects" filmi karakterini:
Keyser Almanya'da yaşayan bir Türktür ve uyuşturucu piyasasında kraldır. Bir gün rakibi olan Macar mafyası evine girer, karısına tecavüz edip, 3 çocuğunu rehin alırlar. Kayser eve geldiğinde şu tehditle karşılaşır: "İşi bırak, yoksa aileni öldürürüz". İşte Keyser'i yıldızlaştıran hareket orada gelir. Çeker, çocuklarını ve karısını vurur. Tabiki bunlar Amerikalı senaristlerin yazabildikleri. Bana sorarsan olay buram buram namus cinayeti kokuyor ama şimdilik girmeyelim bu konuya.
İşte Letterman da böyle yaptı adeta, kendi showunda yediği naneyi açıklayıverdi (Tabi ki şantajcıyı da tutuklatmış daha önceden). Böylelikle tıpkı Keyser'in Macar'ların kozlarını ellerinden aldığı gibi, Letterman da şantajcının ve medyanın elinden kozlarını alıverdi böylelikle.
Anladık ki zorbaya boyun eğmeyecen arkadaş.
İşin komik tarafı, adam bu olayı açıklarken bile 1980'lerden beri kendisine gülmeye çok alışmış insanların yine katıla katıla gülmesi...İşte o itiraf videosu ve programlarından bir tanesinden bir başka komik video daha...

Bu da zorbalara boyun eğenlerimiz için:

BBC Bunu Yapmayacaktın.

2010-01-11T21:21:00.000+01:00

Image via Wikipedia

Biliyoruz, BBC bir belgesel yaptığında on numara prodüksüyon koyuyor ortaya. Adamlar "zaman makinası bulundu" dese, soru sormam inanırım. Ancak bu sefer biraz fazla olmuş. Daha önce bu konuda yazdığım için kısa tutacağım. Ancak bu propaganda filmi maalesef olmamış, BBC'ye yakışmamış. İşin kötü tarafı, bir çok kişinin sorgusuz-sualsiz inanacak olması. Zaten Avrupa'da gördüğüm kadarıyla bir çok kişi tarafından tartışılmıyor bile artık. Özellikle diasporanın kuvvetli olduğu ülkelerde okullarda öğretildiği için, bu olay onların gözünde artık çok net ve suçluyuz.
Ancak bu belgesel olaya yeni bir boyut katmış. Bu yüzyılda yaşanan bütün soykırımların nedeni biz olmuşuz. Bunu da Hitler'in: "kill without mercy. Who today remembers the extermination of the Armenians?" sözüne dayandırmışlar. Ancak bu söz belgelerden daha çok bir gazetecinin yorumuna dayanıyor. (Bknz: Wiki)

Bir de SOAD fanlarının bazılarında: "Yeah, these guys are cool, you know" şeklinde bir inanmışlık var ki insanın iyiden canını sıkıyor.

İşte belgeselin linki: http://www.youtube.com/watch?v=EpHkzwE4qzg

Sifon

2010-01-03T13:55:00.000+01:00

Velakin'deki yazim:

Yeni yıl geldi, gelecek. İçimizi bir heyecan sardı, saracak. Avrupa kentlerinin sokakları süslenmeye başladı çamlarla, ışıklarla. Tam güzel günleri beklerken evin sifonu bozuldu. Sifon da ne menem aletmiş, bir türlü tamiri mümkün olmadı. Suyu kontrol altına almak amacıyla vanayı kapatmak icap etti. Vana da evin suyunu tamamen kapatıyor. Ne zaman mutfakta, duşta su gerekse biz bu sifonu da açmak zorunda kalıyoruz. Bu arada uzun süre akan su, evde kulakları zorlayan bir ses yaratıyor.

Bir sabah kapı çaldı. Apartmanın kısa boylu iki teyzesi sesten kafalarının patladığını anlatmaya bize gelmişler ama kadınlar bizimle konuşurken bir taraftan da evi süzüyorlar. Zaten Türk mahalle kitabı kısa insanlardan korkulması gerektiğini söyler, ayrıca zayıflar sinsi, tombişler neşeli, sessizler ise içinden iğnelidir. Belli ki teyzeler son altın gününde 8 numaralı daireye Türkler’in taşındığını öğrenmişler, neye benzediğimizi görmeye gelmişler. “Yaptırcaz, aradık sucuyu, yarın gelecek” desek de bastı bacak teyze bizi itekleyerek “ben bakayım” dedi, eve girdi, iyice süzdü evi. Ama asıl teyzeyi meraklandıran ve korkutan gözleriyle gördükleri değil, burnuyla kokladıklarıydı. O sabah Türkiye’den gelen sucukları yeme etkinliği sürdürülmekteydi ve evi bir koku kaplamıştı. Kokunun onları tedirgin ettiğini anladım. Şans eseri gömleğimin altında arkadaşımın hediye ettiği papa baskılı tişört vardı. “Teyzeye göstereyim, hıristiyan sansın, kalbine bi ferahlık gelir, içi rahat eder, gider” diye düşündüm. Hakikaten de teyze papayı görünce “biz artık gidelim” dedi. Tam kapıyı kapatırken de arkasını dönüp: “Biz bu yemeği vampir tütsüsü sanmıştık, anneannem böyle sarımsağı bol yemekler yapıp vampir kaçırırdı, yanlışlık olmuş” dedi. İşte tam o anda bacaklarımdan başlayan ve vücudumun üst kısımlarına doğru ilerleyen bir ürperme oldu, korktum. Aradım, taradım ama Türk-İslam kültüründen geldiğim için vampir olayına çok yabancı olduğumu farkettim. Koca koca teyzeler söyleyince insan gerçekliğinden şüpheleniyor. Hemen sorularımı sormaya en yakın kiliseye gittim. “Sayın papaz, vampir olayını filmlerden biliyorum ama çeşit çeşit vampir filmi var, hangisini referans alalım, hangisi gerçek?” diye sordum. Aynada görünürler mi, sarımsaktan kaçarlar mı, gümüşü sevmezler mi? Açıkladı, biraz da kutsal su verdi, yolladı.

Yolda düşündüm bizim neden vampirimiz yoktur diye. Yani bir Türk vampiri olsun isterdim ben, fütursuz, marjinal, topluma ters düşen, herkes uyurken uyanık olan, herkes uyanıkken uyuyan, cinsel çekiciliğini kullanarak ağına düşüren...Ancak olamaz. Hayır, Nuri Alço ağa düşürme konusunda herkesi uyardığı için değil, sosyal baskılardan olamaz. Bu vampirler toplumun genelinden farklı davrandıkları için dışlanacaklar. Aileler, kızlarının evlenmeden önce ısırılmasına karşı oldukları için bu erkek vampirler sopalanacaklar. Kadın vampirler ise hafifmeşrep olmakla suçlanıp tacize maruz kalacaklar. İşi gücü olmadığından devamlı sıkıntılı olacak vampirler. Sıkıntılarını da dile getirmeye çalıştıklarında kendilerine tıpkı üniversite hocalarına “neden konuşuyorsunuz, bilim yapın”, öğrencilere “ders çalışın, konuşmayın” dendiği gibi “kanınızı emin, susun” denecek. Bizim toplum olarak belirlediğimiz çizgiler içerisinde kalmayan her şeyle olduğu gibi vampirlerle de dalga geçilecek. Çok sevilen mizahçılarımız bile normal adamın aşmışlığına vurgu yaparak okurları eğlendirecek, vampirsiz hayatı destekleyecekler. Hoşgörü toplumu olduğumuz vurgulanıp, vampirlere aba altından sopa gösterilecek. Her sıradan olmayan şey gibi vampirlerimiz de yok olup gidecek...

Hayatın her alanına sirayet etmiş bu özelliğimiz. Örneğin ben spor için soğukta koşan birini görünce “adama bak, mal gibi koşuyor” derim. Arkadaşlarım beni kaya tırmanışı yapmaya çağırdığında “siz Avrupalılar bu ekstrem sporları bırakın, bizim hayatımız ekstrem” diyerekten üstten bakarım. Biz yıllarca çok ders çalışan arkadaşlarımızın bunu saklamasına bozulduk değil mi? “Sınavın nasıl geçti?” dediğimizde “Çok kötü ya, zaten çalışamamıştım” dedikten sonra notlar açıklandığında yüksek puanlar alan bu arkadaşlara sövdük biz. Aslında hiç anlamadık onu bu hale getirenin biz olduğumuzu. O arkadaşımız her gün sabah 2 saatini kütüphanede geçirdiğini söylese, yine o sıradanlığa övgüler düzen sırıtışımızla: “bırak ya, bilim adamı mı olacan?” derdik biz ona. O da bu yüzden bizi asla kütüphaneye davet edemedi, sakladı çalıştığını. Felsefe okuyana “ercen mi?” dedik, şiir okuyana “manita işi mi?” dedik ama bir şey dedik, insanı soğuttuk, belirli şeyleri okuttuk, en iyisi de hiç okutmadık, “alim mi olucan?” dedik.

Yemek alışkanlıklarımız da böyle. Restoranda iskenderin yanına ayran istendiğinde garson uyaracak: “İskender ile ayran olmaz, zaten yoğurt var içerisinde”. Burada da alt metinde herkesin yaptığını yapmamız istenmektedir bizden, yani normalleşip ayran dışında bir şey içmemiz. Yoksa ben ilk kez iskender yiyen veya ayranın içinde yoğurt olduğunu tahmin edemeyen birisine mi benziyorum? Kokoreçinize domates ve biber istemediğinizi söyleyerek de deneyebilirsiniz bunu isterseniz. “Öyle olmaz ama çok istersen koymayayım” dedirtene kadar uğraşmak gerekir. Bir örnek de futbol yorumcusundan, hani görevi maç anlatmak olan. O bile oyuncuların kendisini duyamayacağını bile bile futbolculara akıl verir, kendisi gibi düşünsün ister, bağırır: “at araya, ver sağa...”. Biz bunu din konusunda da yaparız, cinsel tercihlerde de yaparız. “Oruç tutman şart değil ama sokakta yeme” deriz, “eşcinsele saygılıyım ama göz önünde durma” deriz. Bazen de sorun çözülmezse normalliğe çağrı niteliğinde “akıllı ol” deriz.

Vampir hele ki belli bir yaştaysa kendisinden evlenmesi de beklenecek mesela. Evlenmezse, gerekirse baskı yapılacak ama muhakkak evlendirilmeye çalışılacak. Öte yandan yüzlerce yıldır dünyada olan birisi yeri gelecek dış görünüşünden sıkılacak, bir dövme yaptırayım, bir saçımı uzatayım, bir küpe takayım diyecek ama delikanlı bıçkın gençlik, yaşına başına bakmadan, Allah yarattı demeden dalacaklar ağzını dişini kıracaklar vampirin. Olmaz demeyelim, benim “superman” tişörtü giydiği için Ankara Ulus’ta kovalanmış arkadaşım var. Vampir falan da değildi hani...

İşte bu normalleşme baskısı nedeniyle bizde vampir olmuyor arkadaş, bırak vampiri ekstrem sporcu, sanatçı bile zor çıkıyor. Çünkü toplum bizi normal uğraşları olacak bir bireye doğru bir güzel yontuyor.

Bunları düşünürken eve vardım, sıradan, konforlu hayatımın içine kendimi bıraktım. Sifon bozuk da olsa halime şükretmeyi bildim, çünkü normalim ve umarım yeni senede de normalden uzaklaşmayacağım.