Müjdat Gezen Mi, Yaşar Okuyan Mı Çok Bilir ?

Yarin Türkiye'ye yolcuyum. Uyuyamamam heyecandan mı, Arap tarzı Ramazan'dan mı yoksa Türkiye'nin halinden mi bilemiyorum.

Arap tarzı Ramazan kimsenin gündüz çalışmadığı, uyuduğu bir ay demek. Ben de Ramazana sevinen işçilerin halini dinlerine bağlılık sanmıştım ama yine insan beni şaşırtmadı. Din istediklerini yapmaları için mükemmel bir araçmış meğer. Ben de akıma kaptırdım kendimi. Sabah 7den öğlene kadar çalışıyoruz eğer sahada değilsek. Sonra yatış. İftardan sonra da sabaha kadar muhabbet. Üniversite kafasına dönüş oldu Arap Ramazanı. Gerçi benim ilk Arap Ramazanım değil bu. Daha önce bir Ramazan da Abu Dhabi de geçirmiştim. Orada fiziksel olarak imkansız olduğu için oruç tutmayı denememiştim bile ama deneyen Araplar yerine çalışmak zorunda kalmamız ve oruçlu arkadaşların mağdura yatıp hep avanatj elde etmekten zerre rahatsız olmaması beni hatayı tekrarlamamaya itti. Ne derler: "fool me once, shame on you, fool me twice shame on me". ("Beni bir kere aldatırsan sana-ikinci kez olursa bana yazıklar olsun" gibi bi şey). Libya' da bu nedenle oruç tutmamayı hiç düşünmedim. Tutamadığım bi kaç günde de takiyye sanatını icra ettim. Çok da iyi yaptığımı çok örnek destekledi. Burada humanizm sadece dinle paralel gittiğinde bahsedebileceğiniz bir şey. Kendi ülkemde takiye yapmıyorum çünkü orası benim son kalem. Ama tutup Libya'yı değiştirmeye çalışacak bir Don Kişot değilim. Baskı görürsem geri basarım. Burada bulunuş amacım mesleki, Türkiye'de bulunuş amacım varoluşsal. Mesleğimi iyi yaptığım sürece Libya iyi, varlığımı ve özgürlüğüm oldukça Türkiye iyi...

Don Kişotluk yıpratıcı. Burayı görüp ilkelerimle burayı düzeltmeye, sonra Afrikadaki fakirliği görüp oraya eğilmeye, sonra Almanya, İtalya, Norveç gibi ülkelereki ayrımcılığı düzeltmeye sonra Abu Dhabi'deki kölelik ve lüks dolu hayatı çözmeye ben güç bulamadım. Ne yaparsın, biraz bukalemunluk bizimkisi. Ama her zaman yangına su taşıyan karınca misali kendi ideallerimden fazla sapmamaya özen gösterdim. Safımız belli. Her ortamda kazanan tek bir düstur vardır, hümanizm. Afrika'nın en güneyinden Avrupa'nın en kuzeyine bütün insanlara insanca yaklaşınca sorunların bir çoğu çözülüyor. Tabi bunu kullanmaya çalışanlara da kalayı verebildiğiniz sürece.

Bu bir ayda Türkiye'de ilkelerle yaşamanın ne kadar zor olduğunu farkettim. Aslında bizim madur dediklerimiz gayet ayrıcalıklı yaşıyorlarmış. O tarafa geçince farkettim. Basit bir örnek vereyim. Yemekhaneler kamplarda belli saatlerde kapanır. Bir kaç kere yetişemedik. Genelde yemekhane çalışanları Asyalı. Hindu ve Hristiyanlar da var. Oruçluyuz deyince hemen koşup yemekhaneyi açtılar. Çünkü biz madurduk. Özellikle farklı dinlerden olanlar için maduru karşısına almanın ne kadar zor olduğunu gördüm. Ya da bazen sahada yorgun hissettiğimizde "biz iftara kadar çalışamayacağız" dedik. Özellikle Batılı expatlar hemen : "tabi nasıl isterseniz" dedkleri halde, Müslüman olanlar kendileri klimalı odalarından bizi izleyip: "bu işi bugün bitirmeliyiz" demeyi seçtiler. İnanın bana bu madurluk bir harika. Şimdi bunu bırakamamaktan o kadar korkuyorum ki...
Çok şahane de sakal bıraktım. Kampta top 5'deyim. "Müslüman mısın?" diye soranlara bir bakış atmam yetiyor. Gerisini sakalım anlatıyor. Hatta sakalım yıllarca traş olma sebebiyle o kadar gür ki burada sünnete erken tamah edip, traş olmayı bırakanların o kıla benzeyen sakalları önümde adeta diz çöküyor. Akşam sohbetlerinde ne desem dinlenir olmaya başladı ve henüz en üst düzeye çıkmadım. Ultimate level: bıyıklarımı kazıtmayın bana...

Bu ülke biraz garip. Libyalılar kendileri,  Türkiye'nin 1000 yıl önlerinde olduğunu düşünüyorlar (adamın gol diyor). THY uçağından indiğimden beri iki şeyi hiç görmedim. Birincisi kadın, ikincisi de kutsal kitap dışında bir yazı okuyan insan. Ne bir dergi, ne bir broşür ne de bir gazete. Mesela bi havaalanı polisi beni "Mike" diye çağırmıştı. Ben de ismimin Arapçası yanlış yazılmış sanmıştım. Meğer adam okuma yazma bilmiyormuş. Tipe göre isim sallayarak çağırıyor. Evet, bu adam havaalanı memuru.

Demem o ki takkiye böyle yerlerde prim yapıyor ama bizde de prim yapması beni çıldırtıyor. Mesela Almanya'daki günlerimi hatırlıyorum. Restoran kapandıysa herkese kapandı arkadaşım. Sen o kapıyı aşçıya ister Papa ol ister şehir imamı açtıramazsın. Zaten bakansan açtırmaya bile çalışamazsın. Eşitlik ancak böyle sağlanır. Yoksa pozitif ayrımcılık da desen, en nihayetinde ayrımcılıktır. Kimi pozitif ayırdığın sıkıntı yaratır.

İki kitabımı okudum. İnternetten ara sıra olanı biteni takip ettim. Çünkü Türkiye'nin gidişatı hiç iyi değil ve canım sıkılıyor okudukça. Biraz da ukalalık olacak ama gördüklerimden sentezlemem zor değil. Demokrasinin beşiği Batıyı da, hukuğun beşiği Roma'yı da, faşizmin beşiği Almanya'yı da, dinsizliğin kalbi Norveç'i de, açlığın odağı Afrika'yı da, kapitalizmin ve iki yüzlülün zirvesi Arap Körfezini de biz iyi biliriz. Belki eskisi kadar internet-gazete takip edemiyorum ama akşam çay içtiğim Mısırlı'nın biri Musri'ye oy vermiş, birisi Musri'yi devirmiş. Yanımdaki Libyalılar desen kimisi savaştan bıkmış, Kanada'ya yerleşmek istiyor, kimisi tatillerini Antakya üzerinden Suriye'ye geçerek değerlendiriyor.
Müsade edin bunlardan sonra ben de bi ahkam keseyim: Göte geliyoruz...ve hep iç mihraklarca.


Nereden mi biliyorum...Gördüğüm bütün ülkelerde bu derece corruption (yozlaşmaya) ve adaletsizliğe dayanabilen bir ülke yok. Dandik bütün ülkelerin en temel yanı hak eden kişilerin hak ettiği yere gelememesi ve bunun dile getirilememesi sorunu. Gelişmişlerde ise tam tersi. Norveç'in mal gençliği ile Libya'nın mal gençliği arasında birisinin hurma yerken birisinin bira içerken saçmalaması dışında fazla bir fark yok. Ama Norveç'de sorumluluk alanlarla Libya'da sorumluluk alanlar arasında uçurum var. Biz inşaatçılar deriz ki "malzeme yük altında sınanır". Sorumluluk yüktür, maalesef malzeme kötüyse göte gelirsin. 2 kere 2 yine 5 etmeyecek, şimdiden söylemesi. Ama bakarsınız gazeteler 5 ettiğini yazar, hatta belki yazıyordur bile...

Inception Orucu

 

Çölde çok koşturmacalı bi işten geldim. Yine bi kaç gün uyumadan, doğru düzgün yiyip içemeden geçti. Ekipte iki kişi sıfıra yakın İngilizce bilyor. Bazen yoğunluktan kampa gidemediğimizde bizim malzemeleri taşıyan bedevi amcanın kamyonunun arkasındaki piknik tüpte pişirdik, ellerimizle daldık. Başlarda pis gelse de alışıyorum. Hep ilk günlerim kabus gibi geçiyor ama sonradan maceranın tadını çıkarıyorum. Alışıyosun ama pislik inanılmaz olduğundan bazen sınırlarımı zorluyorum. Neyse bu fasıl şimdi buraları görmediğiniz için yaptıklarımla beni yargılayabileceğiniz noktalara gidebilir. O yüzden geçiyorum. Anlamadığım nokta buradaki petrol şirketleri acayip zengin. İsteseler bir günde yeni kamp yapabilirler. Örneğin bi tane Alman şirket var, istemişler ve yapmışlar. Squash sahasından yüzme havuzuna her şey var ama lokal şirketler nedense sıçacak yerleri olmadan yaşamayı seçmiş durumdalar.

Çöl hakikaten çok acayip bi yer. İşin ortasında uykusuzlukla birleşince kafayı yicem sandım. Bi ara hakikaten delirirsem diye korktum.  Sonuçta diyalog yok, uyku yok...Sadece iş var. Arapça'mı biraz geliştirdim. Fasulye, bamya, hıyar, hararet gibi kelimelerin Arapça'da da olduğunu öğrendim. Telafuz içinse bunu İbrahin Tatlıses nasıl telafuz ederdi diye sormanız yeterli (what if ibrahim kalıbı). Biraz da İtalyanca var burda. Bambino, mangiare falan. Kafasını yara yara konuşuyoruz. Bi de her yer çizim tahtası. Hemen çömelip kuma çiziyorsun, kapıyorlar. Yere bamya ve hıyar çizmemek lazım yine de...

İşte bu kafa yeme noktasında bi ara uzaklaşıp bi kum tepesine yattım. Botlarımı çıkardım, güneş gözlüğümü taktım. Depolanamayan gazı yakıyorlar flare'larda. Onun sesi de uzaktan bi ara dalga sesi gibi geldi. Valla bi 15 dakika plajda gibi takıldım. Çölde hayal gücün olacak arkadaş. Yoksa yan basabilirsin. O ara dua ettim bi böcek falan göreyim diye. Bi tane böcek olmaz mı bi yerde? Hiç bi canlının varolmadığı bi yer. Ama kumu karuştırınca midyeler çıkıyor bazen. Heralde denizmiş, ondan da biraz karbon oluşumu var diye düşündüm.

Neyse, işi yaparken müşteri de yanımda oluyor. Amerika'da okumuş. Türk arkadaşı varmış. Hatta Mayıs'da Türkiye'deymiş. 6 metrekarelık bir kamyon arkası konteynırda 2 gün takılınca bir yabancıyla konuşulacak her şeyi konuştuk. İş konusunda tartışsak da işin gevşediği anlarda muhabbet fena değildi. Bi ara çok sıkıldım. "Müzik açayım mı?" dedim. Adam bana ben "müziği bırakmaya çalışıyorum" dedi. Adam bildiğin kokainman gibi tribe girdi. Haram olduğu için bırakıyormuş. "Varsa zilsiz def müziği haram değilmiş" dedi. Bunu dediği sırada da ben vermişim TATU'yu... "Bir anda bırakma, üflemelilerden başla" dedim. Ne yapacan, kafanı çevirip işine bakıyosun işte. Bir iki olsa anlatsam ama milyonlar olunca zilsiz defe gönül veren...

Batıda kimse dinini sormaz adamın ama burda herkes soruyor. 5 yıl Avrupa'da sadece Sicilyalı bir eleman dinimi sormuştu. Burda sormayan var mı diye düşünüyorum. Gerçi sakalım sorulara mahal vermeyecek kadar uzun. Kampta ilk 20de kesin varım. Çok üzerime gelirlerse bıyığı da kazırım. Metalciyken yapmıştık sonuçta. Böyle mesela çölde saatlerce gidiyoruz bizim kamptan kuyulara. Bazen 6-7 saat. Şöför dindarsa bazen Kuran açıyor teypten. Tabi onlara iyi, ne dendiğini anlıyorlar. Benim için anlamı yok. Bunu okuyan dindar varsa, onun için de anlamı yok. ANLAMIYORUZ Arapça. Bi yandan çölün tekdüzeliği ve sıcağı bir taraftan anlamadığım bir kayıt konuşunca beynim tamamen bir jöleye dönüşüyor. Bari muhabbet açayım diye bi şeyler soruyorum. Karşimdaki anlamayınca, sırıtarak "yes" diyor. İşte o sırıtarak her şeye "yes" diyen işçi kardeşlerle mükemmel bir uyumumuz var. "Kuyu patlamak üzere diyorlar, doğru mu?" diye soruyorum. Mükemmel bi gülümsemeyle, "yes müdir" deyiveriyor....

İşte bu ortamda ramazanın gelişinin heyecanı büyük. Bir ay boyunca hiç çalışmadan yattıkları için mi yoksa din yüzünden mi bilemem ama hakikaten inanılmaz hevesli görünüyorlar. Hatta bundan bir saat önce yarın değil sonraki gün ramazan olacağı ilan edildi. Burada herkes oruç tutuyor. Yani ben tutmak istesem de istemesem de zaten yemek falan olmayacağı için bir şey yemem imkansız. Zaten çölde bakkal falan da yok. Yani yemekhane açık yemek var, yemekhane kapalı-yemek yok. Herkes yıkıldı adeta sınav iptal haberinden sonra...İşçilerden biri bana sordu "oruç tutacak mısın?" diye.  Ansızın düşünmeden "tutuyoruz ya işte" çıktı ağzımdan. Düşündüm de çok da şuursuz bi cevap değil. Benim ve diğerlerinin burada yaşadığımız hayat zaten nefs terbiyesinin kralı. Bırak şehirlerde oruç tutmayı, Tibet rahipleriyle kapışırız. Şimdi bana oruç sadece aç kalmak desen bile, onu da zaten yapıyoruz. 24 saat uyumayınca öyle 3 öğünle geçiştirilmiyor o olay ki benim 39-40 saatim çoktur. 6 hafta kampta bizim ne yememiz istenirse onu yiyoruz. Canım bu gece mesela karpuz çekti, yok. Çilek falan hiç olmadı zaten. Onu geçtim sahadayken ekmek içi peyniri yemek 10 dakika sürüyor, şükretmesi bir saat. Bi de sen ramazanda sadece yemeğin girdisinde sınırlısın. Ben sahadayken yeri geliyor 3 gün de çıktısını kontrol ediyorum. Çölde kaka yapmak tam bir problem. Benim de buraya gelmeden önce "çöküp olduğu yere yapıyorlarmış" algım vardı. Ama şimdi görüyorum ki tek yol bu zaten. Bir kere en yakın tuvalet yeri geliyor onlarca kilometre uzağında oluyor. İkincisi gideyim şu kayalığa, ormanlığa, kuytuya şansın yok. 10 kilometreyi rahatlıkla görüyorsun zaten, dümdüz. Haliyle zorda kalırsan fazla kasmaya gerek yok, 100 metre yürüyüp yapacaksın. Zaten sinek falan da yok. Nasıl yok olduğunu ben de bilmiyorum. Hadi diyelim bi tuvalet buldun kampta veya şanslıysan rigde. Tuvaleti nasıl kullanacaksın, kesin aşırı pis olacak. Şehir insanına garip gelir ama evinizdeki tuvaletin bile büyük kıymeti var. Çok bok muhabbeti oldu ama o alafranga tuvalette su geri tepecek korkusu...Sen bütün yılı oruçla geçirsen benim şükür seviyeme gelemezsin arkadaş. Mesela şampuanım bitti. Yeni şampuanın bana ulaşması tam 5 gün sürdü. Bilmem ne şehrinden bi adam geliyormuş o getirdi. Cinsel perhiz desen oruçlu adam max 14-15 saat sınırlı. Biz 6 hafta kamptayız. Mübarek oruç değil, nadasa bırakma bizimkisi. Sıcağı, tozu hep ayrı hikaye. Biz daha ne orucu tutalım. Bunu bi kaç tane imanını zayıf gördüğüm kişiye sormayı denedim. Onlar bile koşarak kaçtı yanımdan. Bu soru akıllarına nasıl gelmiyor anlamadım. O yüzden ben burada tutulan oruca "inception" orucu dedim. Filmi izleyenler bilir, rüya içinde rüya görmekle alakalıydı. Burası da oruç içinde oruç anlayacağınız. Ama zorunlu. Yemekhane kapalı olunca mecbur oruçsun. İster niyet et, ister etme ama o oruç tutulacak aga. İnception orucunu biraz internette araştırdım. Kimse bahsetmemiş. Benim de literature bi faydam olsun. Gitsinler TVlerde orucun faziletlerini konuşsunlar, iftarlarda kebaba doysunlar...Ayın sonunda yine ben kafir olayım, onlar dindar.

Bu sene inception orucum kabul olsun, Amin.

 

Kedimiz Osama, çöl yorgunluğu yüzüne yansımış

 Oda servisi, istihkakımı getirmiş...

Crew ve Ben

BATI' NIN AHLAKI

1012, 502, 3116, 17, 309...kıyafetlerimin içerisinden bulduğum numaralar. Yıkamadan geldikten sonra çıkarmayı unutuyorum. Bazen 6 ay geçiyor, bir kaşıntı hissediyorum, bakıyorum bilmem hangi otel odasından kalma numaralar...Artık moralimi bozuyorlar, özellikle bir ev tuttuğumdan beri. Abu Dhabi’ deki otellerim Afrika’daki otellerimden kat be kat daha lüks. Çünkü burada her şey lüks. Afrikanın üzerine gelinebilecek son yere geldim belki de. Ama kabul etmem lazım, ilk geldiğim zamanlar çok hoşuma gitti. Sokaklarda yalnız gezmek, korkmadan bankamatikten para çekmek, sivrisinek ve Nayrobi sineği korkusunu geride bırakmak iyi geldi. Yani şu an pencereden dışarıya baktığımda Abu Dhabi Formulla-1 pistini görüyorum, çok değil 2 hafta önce penceremi sinek korkusundan açamıyordum. Odamda çıplak ayakla yürüyemiyordum hamam böceği ezmemek için. 

Abu Dhabi ve Dubai suni bir dünya ama içerisindeyken ne olduğu anlaşılmıyor. Google Earth’e bakmanız veya Burj Khalife’ye çıkmanız lazım nerede olduğunuzu anlamak için. Sanki yazılımla üretilmiş bir şehir gibi, Matrix misali. Bir noktada şehir bitiyor. Sonrası benim Libya’ daki kamptan farksız ama oraya kadar Avrupa şehirleri yanında sönük kalır.

Benim valiz yığınla eşyayla dolu. Planlamaya çalışmama rağmen itiraf edeyim bu şehirlerdeki profillere göre biraz düşük kaldı. Alış-veriş yapmaya gittim, bir gömlek, bir ayakkabı falan...Sonra aşırı lüks alışveriş merkezinde bir banka çöktüm. İki yüzlülüğüme üzüldüm. Afrika’yı hiç görmemişçesine saldırışıma. İnsan ne kolay adapte oluyor, bir ay önce dişimi fırçalayacak su aradığım olmuştu.

Etrafımdaki turistler, yerliler ve hatta remote-uzak lokasyon görmemiş arkadaşlarım bile şuursuzca saldırıyorlar. Oturmak istıyorum sadece düşünmek için ama kolumdan tutup kaldırıyorlar. Kıyafetler, iççamaşırları, makyaj malzemeleri, aksesuarlar ve dışarıda Milano’nun lüks semptlerinde bile göremediğim kadar Lamborgini, Massarati ve Ferrari...

Benim bilmekten öte bir sorumluluğum var mı bilmiyorum bu düzende. Servet düşmanı olduğumdan değil ama 50 cente sevinçle taze hindistan cevizi yiyen adam bir anda teknoloji mağazalarında kendisini 1000 hindistan cevizi fiyatındaki ürünlere bakarken görünce garip hissediyor. Hatta bir köye bir gün boyunca hindistan cevizi ve muz partisi verebileceğiniz fiyatlara satılan iç çamaşırları var burada...Seksi, erotik vesaire ama eninde sonunda don.

Bu ortamı buraya geldiğim ilk zamandan beri bir yönüyle taktir ettim. Diğer Arap ülkelerine göre daha özgür bir ülke. Plajlarda tangalı, üstsüz turist var. Arap dünyası için bunun ne demek olduğunu tahmin edebilirsiniz. Libya’da veya Suudi Arabistan’da olsa kavimler göçü başlatır. Ancak burası da 40-50 yıl önce farklı değilmiş. Bedevi çadırlarından, büyük turizm ve iş merkezine çevirmek böylesine yerleri takdir edilesi. Takdir etmekle birlikte bir şey de gözümden kaçmıyor. Daha bir şişe suyu bir yerden alıp, bir yere götüren Arap görmedim burada. Bazılarına abartı gelebilir ama net olarak yazayım, emirlikler zenginleştikten sonra, burada Araplar için çalışmak neredeyse ayıp haline gelmiş. Hizmet sektörü, işçiler, temizlikçiler, garsonlar, aşçılar, otel görevlileri...hepsi Asyalı. Bazı inşaat işçilerinin günlüğü 1 dolardan daha az. Yine geldik benim hindistancevizi hesabına ama saatte 2 hindistancevizi, el konuşmuş pasaport, çalışma izni adı altında alınmış peşin 2000 pound ile muhtaç bırakılmış insanlar...Şimdi sen de ben de biliyoruz kardeşim en lüks otel Burj El Arap’ın bedelini, dünyanın en yüksek binası Burj Kalife’nin inanılmaz şekilde yükselişini, denize yoktan ada varetmenin dahiyaneliğini, çölde tiril tiril Victoria’s Secret giymenin, Gucci çanta takmanın maliyetini...

Böylece sizinle gösterişli dünyadan biraz karanlık dünyaya adım atmış olduk ama bu daha bir başlangıç. Çünkü Arap dünyası maalesef iki yüzlülüğün normalleştiği bir dünya. Bugün Türkiye’de kaybolan özgürlük ortamı ve giderek Araplaşmaya başlamamız en çok bu yüzden içimi acıtıyor. Amin Maalouf’un kitabında dedidiği gibi: “Bir dinleri olduğu için ahlaka ihtiyaçları kalmamış gibi davranıyorlar”

 Bu kadar yargıya varırken hiç önyargılı davrandığımı düşünmeyin. Petrole bulaşmışsanız Arapları tanımak için şansınız oluyor. Arkadaşlarım var adını verebileceğiniz herhangi bir Arap ülkesinden, müdürlerim var, stajerlerim var. Belki çok az şehri gezdim ama mekanları yaratan insanlar ve ben insanları tanıyorum. Tanımama bile gerek kalmıyor, hikayelerini çoğu aman kendileri anlatıyorlar. Denizin ortasında iki hafta kalınca, bir çöl kampında yaşayınca sırları saklamak iyice zorlaşıyor. Mesela Arap dünyası için şu yerlerin anlamlarını artık biliyorum: Dubai, Abu Dhabi, Doha, Bahreyn...Bunların hepsi seks demek. Suudi Arabistan’dan herkesin Bahreyn’e haftasonu gezisi yaptığını bilmeyen yok buralarda. Peki eşleri Bahreyn'deyken kadınlar ne yapıyor olabilir? Arkadaşlarımdan dinlediklerim gerçekse Avrupa'yı cinsellikte marjinalize etmek biraz haksızlık olur. Ama porno yasak. En libarel şehirlerden biri olan Abu Dhabi’de bile sokakta sevgi gösteren herhangi bir hareket suç (sarılmak, öpüşmek, el ele tutuşmak) ama parayla satın alınan sekse göz yumuluyor. Adları da artık “hospitality worker” (evsahipliği işçisi?)... Ben Amsterdam’ı çok ahlaklı bulmuştum ama artık dünyanın en ahlaklı yerlerinden birisi olduğuna kesin karar vermek üzereyim. Yasaklar, göz boyayan, insanları alternatifler aramaya iten kurallardan başka hiçbir şey değil. Yemek yemeyi, su içmeyi nasıl yasaklayamazsa hükümetler, seksi de yasaklayamıyorlar...Dünyayı biraz gördüysem, bu kadar basit.

Tabi her şey bu hale gelince bunun da ayrı sektörleri oluşmuş. Sadece bir örnek: burada herkesin birden fazla ceptelefonu var. Bu zaten normal ama telefonlardan bir tanesinin Blackberry olması şart. Nedenini de yine Suudi bir arkadaştan öğrendim. Blackberry telefonların kendi aralarında mesajlarşma özelliği varmış. Bu data da Amerika veya İngiltere’deki sunucularda tutuluyormuş. Buradaki hükümetler istese de bu mesajlaşmaları görüntüleyemiyormuş. Bütün Bahreyn seyehatleri Blackberry’den gönül ferahlığıyla ayarlanabiliyormuş. Ama işin daha acı tarafı, bazen o mesajlarda bir genç adamın, bir genç kadına “seni seviyorum” demesi kadar masum şeyler de olabiliyormuş...

Birbirimize gizlice “Seni seviyorum” dediğimiz gün, bilin ki bizim de ahlakımız bitmiş olacaktır... Batının ahlakını alıp, doğudan kaçmanız dileğiyle...